V SA/Wa 1983/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Protokolant - st. sekr. sąd. Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2012 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany; oddala skargę. Przedmiotem skargi z dnia 17 sierpnia 2011 r. wniesionej przez małoletniego T. S., w imieniu którego działa jego ojciec R. S., jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Małoletni T. S., obywatel G. narodowości g., z matki deklarującej przynależność do J., złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej w dniu [...] stycznia 2011 r. Wnioskodawca przyjechał do Polski z zachodu Europy, gdzie przebywał u znajomych rodziców, w celu dołączenia do będących już w Polsce ojca i matki. Ojciec wnioskodawcy, R. S., złożył w dniu [...] października 2010 r. wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej, którym została także objęta matka wnioskodawcy, N.S.. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po merytorycznym rozpatrzeniu wniosku, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. odmówił nadania Wnioskodawcy statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i orzekł o jego wydaleniu wobec stwierdzenia, że brak jest okoliczności uzasadniających udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany. W ustawowym terminie do Rady do Spraw Uchodźców wpłynęło odwołanie Wnioskodawcy, złożone w jego imieniu przez przedstawiciela ustawowego - ojca R. S., w którym zwrócił się on o uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i przyznanie mu ochrony międzynarodowej. Następnie do Rady do Spraw Uchodźców wpłynęło datowane na dzień [...] czerwca 2011 r. pismo pełnomocnika Wnioskodawcy, którym wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w jego obecności Wnioskodawcy, a także dowodu z przesłuchania ojca Wnioskodawcy. Rada do Spraw Uchodźców, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. ,nr [...], utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Rada stwierdziła, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga jej rozpatrzenie w ścisłym związku z postępowaniem o nadanie statusu uchodźcy wszczętym odrębnym wnioskiem ojca Wnioskodawcy z dnia [...] października 2010 r. , który obejmuje również matkę Wnioskodawcy. Organ podkreślił, że składając własny wniosek, Wnioskodawca wyraźnie zaznaczył, iż przyjechał w celu dołączenia do rodziców i nie podał żadnych samoistnych powodów ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy. Rada do Spraw Uchodźców podzieliła ustalenia organu pierwszej instancji, który uznał, że Wnioskodawca nie spełnia przesłanek do nadania mu statusu uchodźcy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju (art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Dz.U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1472). Rada podkreśliła, że w przypadku Wnioskodawcy powołuje się on - podobnie jak jego ojciec - na obawę przed prześladowaniem ze względu na narodowość swojej matki – J., lecz w żaden sposób nie wykazał takich okoliczności, które mogłyby uwiarygodniać - zwłaszcza w kontekście sytuacji w kraju pochodzenia - istnienie realnego zagrożenia prześladowaniem, tym samym, zdaniem organu, żywionej przez niego obawy nie można uznać za uzasadnioną. Organ podkreślił, że w oświadczeniach złożonych przez ojca Wnioskodawcy we wniosku i podczas wywiadu statusowego powoływał się on na doznane prześladowania związane z narodowością jego żony i małoletniego syna. Według oświadczeń ojca Wnioskodawcy rdzenni G. znęcali się nad jego rodziną psychicznie - dotyczyło to, m.in. złego traktowania Wnioskodawcy przez inne dzieci w szkole. Ojciec Wnioskodawcy miał też otrzymywać groźby ze strony rdzennych G. a w okna mieszkania rodziny rzucano kamieniami. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego dotyczącego aktualnej sytuacji w G. - która ma w kontekście rozpatrywanej sprawy kluczowe znaczenie dla oceny wiarygodności oświadczeń ojca Wnioskodawcy - Rada do Spraw Uchodźców podzieliła ustalenia organu pierwszej instancji, że w G. nie dochodzi do prześladowania osób należących do innych narodowości, w tym także osób narodowości k.(J.), choć mogą one spotykać się z nieprzychylnym nastawieniem rdzennych G. i nie można wykluczyć incydentów na tym tle. Zdaniem organu nie można jednak przyjąć, że są to działania, za które odpowiedzialność można byłoby przypisać władzom państwa pochodzenia wnioskodawcy w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym kontekście organ wskazał na istotny fakt, iż ojciec Wnioskodawcy nigdy nie zwracał się do władz kraju pochodzenia o ochronę. Również ogólna sytuacja polityczna G. jest względnie stabilna, choć dochodzi do napięć pomiędzy władzą a opozycją. Rada podkreśliła, że ustalenia dotyczące sytuacji w kraju pochodzenia znajdują szerokie uzasadnienie w materiale dowodowym, na które składają się eksperckie opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców i Ośrodka Studiów Wschodnich. Zdaniem organu odwoławczego istotna dla rozstrzygnięcia sprawy jest też niska wiarygodność ojca Wnioskodawcy a także złożonego dowodu - aktu zgonu rzekomego wuja Wnioskodawcy i powiązania jego śmierci z prześladowaniem ze względów narodowościowych. Oświadczenia ojca Wnioskodawcy w tym względzie Rada uznała za niewiarygodne także w kontekście zupełnego ich pominięcia we wniosku i w trakcie przesłuchania statusowego. Ponadto o niskiej wiarygodności ojca Wnioskodawcy świadczy niekwestionowany fakt długotrwałego - i legalnego przebywania przez niego poza krajem pochodzenia, przede wszystkim w G., a także w T. i w R.. Zdaniem organu okoliczności sprawy wskazują, że przyjazd ojca Wnioskodawcy wraz z rodziną na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej związany jest nie z poszukiwaniem ochrony przed prześladowaniem lub innymi naruszeniami praw człowieka, lecz z poszukiwaniem najlepszych warunków życiowych dla siebie i rodziny. W ocenie Rady do Spraw Uchodźców w tej sytuacji odmowa nadania statusu uchodźcy jest w pełni uzasadniona. Rada do Spraw Uchodźców podzieliła również ustalenia organu pierwszej instancji, że w przypadku Wnioskodawcy nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie mu ochrony uzupełniającej w rozumieniu art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, który stanowi, że cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez zaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w punktach od 1 do 3, tj. przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji; 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie; 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego, które to ryzyko powoduje, że nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organ wyjaśnił, że art. wymaga oceny zindywidualizowanej sytuacji cudzoziemca oraz oceny sytuacji w kraju pochodzenia. Rada podzieliła ustalenie organu pierwszej instancji, że ani w stosunku do Wnioskodawcy, ani w stosunku do jego ojca i matki nie mają zastosowania przesłanki wymienione w punktach od 1) do 3) art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, gdyż Wnioskodawca ani jego rodzice nie są narażeni na orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji; nie są oni także narażeni na tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie - w tym zakresie pełną aktualność zachowują ustalenie poczynione przez organ w odniesieniu do statusu uchodźcy. Organ podkreślił, iż obecnie w G. nie ma sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego. Oorgan wyjaśnił, że w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy w razie odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej na terytorium RP, orzeka się o zasadności udzielenia zgody na pobyt tolerowany z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a (art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). Zgodnie z tymi przepisami cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, lub wydalenie naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Zdaniem Rady do Spraw Uchodźców Wnioskodawca, ani jego ojciec nie uwiarygodnili w wystarczającym stopniu, że ze względu na swoje działania byliby w konsekwencji wydalenia do G. narażeni na naruszenia praw człowieka. W związku z negatywnym rozpatrzeniem wniosku złożonego przez ojca wnioskodawcy, który obejmuje także matkę wnioskodawcy, wydalenie Wnioskodawcy nie narusza także jego prawa do poszanowania życia rodzinnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Rada do Spraw Uchodźców nie dopatrzyła się też nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym prowadzonym przez organ pierwszej instancji a zgromadzony materiał dowodowy uznała za w pełni wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Z tego powodu Rada do Spraw Uchodźców postanowiła nie uwzględniać wniosków dowodowych złożonych przez pełnomocnika Wnioskodawcy o przesłuchanie jego i jego ojca. Organ podkreślił, że ojciec Wnioskodawcy miał zapewnioną w toku całego postępowania możliwość pełnego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Został też przesłuchany w sposób w pełni prawidłowy i nie budzący żadnych zastrzeżeń ze strony Rady do Spraw Uchodźców. Przesłuchanie zostało przeprowadzone w zrozumiałym dla ojca Wnioskodawcy języku r. Ojciec Wnioskodawcy nie wniósł żadnych zastrzeżeń dotyczących przeprowadzonego przesłuchania, co poświadczył swoim podpisem. Dlatego zarzut pełnomocnika, że w trakcie przesłuchania miało miejsce niedokładne i nieprecyzyjne przetłumaczenie oświadczeń ojca Wnioskodawcy należy zdaniem organu uznać za niezasadne. Rada do Spraw Uchodźców nie uznała również za zasadne przesłuchać małoletniego Wnioskodawcy, gdyż podstawy złożonego przez niego wniosku są tożsame z podstawami wniosku złożonego przez jego ojca, który pozostaje przedstawicielem ustawowym syna. Rada do Spraw Uchodźców wskazała, że pełnomocnik Wnioskodawcy zwrócił się również w piśmie datowanym na dzień [...] czerwca 2011 r. o przedłużenie o siedem dni terminu na ewentualne przedstawienie dodatkowych wniosków dowodowych z dokumentów istotnych dla sprawy - jednak do dnia wydania niniejszej decyzji wnioski dowodowe nie wpłynęły do Rady. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2011 r. T.S., w imieniu którego działa jego ojciec R. S., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił: 1) obrazę prawa procesowego tj.: a) art. 10 § 1 kpa poprzez: - nie uwzględnienie przez Radę do Spraw Uchodźców wniosku pełnomocnika Skarżącego o ponowne przesłuchanie jego przedstawiciela ustawowego tj. ojca R. S., w sytuacji podniesienia przez Skarżącego zastrzeżeń dotyczących zgodności z treścią faktycznych wypowiedzi R. S., złożonych w toku przesłuchania, zawartego w protokole przesłuchania, ich tłumaczenia na język polski, co w połączeniu z jednoczesnym brakiem w protokole zapisu twierdzeń świadka w języku r., powoduje wątpliwości czy organy administracyjne zebrały materiał dowodowy mogący stanowić podstawę do wydania prawidłowej decyzji; - sporządzenie protokołów z czynności dowodowych zawierających zapisy wyłącznie w języku polskim, z pominięciem zapisów w języku r., które mogłyby być zrozumiałe dla Skarżącego; b) art. 78 § 1 kpa poprzez nie uwzględnienie przez Radę do Spraw Uchodźców wniosku pełnomocnika Skarżącego o ponowne przesłuchanie jego przedstawiciela ustawowego tj. ojca R. S., w sytuacji podniesienia przez Skarżącego zastrzeżeń dotyczących zgodności z treścią faktycznych wypowiedzi R. S., złożonych w toku przesłuchania, zawartego w protokole przesłuchania, ich tłumaczenia na język polski, co w połączeniu z jednoczesnym brakiem w protokole zapisu twierdzeń świadka w języku r., powoduje wątpliwości czy organy administracyjne zebrały materiał dowodowy mogący stanowić podstawę do wydania prawidłowej decyzji; c) art. 68 § 1 i art. 69 § 2 kpa poprzez nie zamieszczenie w protokole przesłuchania R. S. treści jego oświadczeń w języku r. i poprzestanie jedynie na zamieszczeniu zapisu jedynie w języku polskim; d) art. 69 § 1 kpa poprzez pozbawienie świadka R. S. możliwości zapoznania się z treścią jego oświadczeń, które zostały złożone w toku przesłuchania w języku r. i powinny zostać zaprotokołowane, a poprzestaniu jedynie na odczytaniu przetłumaczonych z języka polskiego oświadczeń przez osobę, która przeprowadzała przesłuchanie, co uniemożliwiło przedstawicielowi ustawowemu Skarżącego w praktyce kontrolę nad tym czy treść protokołu odzwierciedla przebieg przesłuchania; e) art. 8 kpa poprzez: - naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organów administracyjnych przeprowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający w praktyce czynny udział w nim strony ze względu na to, że treść protokołów została sporządzona wyłącznie w języku polskim, a więc języku, którego strona skarżąca nie zna, zaniechaniu jego ponownego przesłuchania w sytuacji podniesienia zastrzeżeń, co do zgodności zapisów w języku polskim zawartych w protokole z treścią faktycznych oświadczeń R. S.; - nie sprawdzenie czy świadek R. S. posiada dostateczną kompetencję językową w zakresie języka r., a w konsekwencji nie przeprowadzenie jego przesłuchania w języku g.; 2) z ostrożności procesowej na wypadek nieuwzględnienia zarzutu obrazy prawa procesowego Skarżący podniósł zarzut obrazy prawa materialnego tj. art. 13 § 1 art. 14 § 1 i art. 16 § 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez błędne przyjęcie, że w stosunku do Skarżącego nie zostały spełnione przesłanki nadania mu statusu uchodźcy. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem w granicach zakreślonych w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Stosując środki określone w wyżej wskazanych ustawach sądy dokonują oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie organu administracji odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie decyzji. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ administracji nie dopuścił się naruszenia przepisów procedury ani prawa materialnego, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Kluczowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma fakt, iż Wnioskodawca, urodzony w dniu [...] r., w chwili przyjazdu do Polski nie miał jeszcze [...] lat. Zasadnie organ podkreślił, iż przyjechał on do Polski w celu dołączenia do rodziców i nie podał żadnych samoistnych powodów ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy. Powoływał się na okoliczności wskazywane przez ojca we wniosku z dnia [...] października 2010 r. i rozbudowane w toku postępowania przed organami obu instancji. Przez 6 lat swojego życia T. S. zamieszkiwał wraz matką w R., gdzie przebywają na stałe jego babka i ciotka a w czasie pobytu w G. – od 2004 r.- odwiedzał rodziców ojca w G.. W G., u dziadków, spędzał także wakacje, po których nie wrócił już do G. a ze znajomymi rodziców wyjechał na zachód Europy , by potem dołączyć do ojca i matki w Polsce. Powyższe wraz życiorysami rodziców, którzy wiele lat spędzili poza krajem pochodzenia, wskazuje na zaplanowany, ekonomiczny cel przyjazdu rodziny S. do Polski. Organ zasadnie stanął na stanowisku, jak wymaga art. 80 kpa, na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, iż Cudzoziemiec nie wykazał, iż żywi uzasadnioną obawę przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Jego obawy wynikają bowiem tylko i wyłącznie z demonstrowanej, jak twierdził jego przedstawiciel ustawowy, przez niektórych członków społeczeństwa niechęci do innej narodowości. Podkreślenia wymaga, iż Skarżący wraz z matką i ojcem mieszkał w G. przed wyjazdem do Polski przez około 5 lat i rodzice sytuację, w której żyła rodzina, co najmniej tolerowali. Skarżący miał się spotykać w szkole z poniżaniem i dokuczanie, ale równocześnie jego ojciec wyjaśniał, iż gdy syn był mniejszy nie zdawał sobie sprawy z dyskryminacji jakiej podlegają J. Skala zaczepek nie mogła zatem być bardzo duża i dotkliwa dla dziecka, jeżeli rodzice temu nie przeciwdziałali. Gdyby istotnie członkowie rodziny byli poniżani a sąsiad dopuścił się gróźb karalnych, to doszło do popełnienia przestępstwa. Sprawa wymagała wyjaśnienia przez organy ścigania, bo wskazywane przez Cudzoziemca zdarzenia - jeżeli rzeczywiście miały miejsce - były działaniami kryminalnymi, nie objętymi ochroną międzynarodową. Jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych w tym przedmiocie stoi na stanowisku, iż działania mające charakter przestępczy nie mogą być identyfikowane z prześladowaniami w rozumieniu i z przyczyn określonych w Konwencji. Ochrony przed ewentualnymi zagrożeniami ze strony niektórych członków g. społeczności winny udzielić Cudzoziemcowi organy władzy publicznej kraju pochodzenia, do których ojciec Skarżącego, jak zeznał, nie zgłosił się. Ojciec Skarżącego jest rdzennym G. i nie ma powodów przypuszczać, iż jego doniesienie nie byłoby przyjęte. Zasadnie organ wskazał także, iż w G. działa Rzecznik Praw Obywatelskich i Europejskie Centrum do Spraw Mniejszości Etnicznych, do których rodzice Skarżącego także się nie odwoływali. Odnosząc się do wyeksponowanych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przez organ przepisów kodeksu postępowania administracyjnego regulujących sposób, tryb i tłumaczenie przeprowadzonego przesłuchania oraz nieuwzględnienia wniosku o ponowne przesłuchanie ojca Skarżącego i przesłuchanie samego Skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i 77 kpa, został zebrany i rozpatrzony bardzo wnikliwie. Znalazło to wyraz w uzasadnieniach decyzji obu instancji spełniających wymogi art. 107 § 3 kpa. Sąd zaznacza, iż organ ustalił stan faktyczny sprawy w oparciu o twierdzenia ojca Cudzoziemca i rozważył wszystkie wskazywane przez niego zagrożenia i obawy. Analizując prawidłowość przeprowadzonego przesłuchania statutowego ojca, poprawność sporządzonego protokołu, sposób prowadzenia przesłuchania i jego tłumaczenia Sąd nie znalazł na gruncie art. 68 i 69 kpa nieprawidłowości mogących skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Przesłuchanie R. S. odbyło się we wskazanym przez niego języku r.. Nie było żadnych przeszkód, by Cudzoziemiec wyraził wolę składania wyjaśnień w języku g.. Mając na względzie powiązania obu państw i kilkuletnie przebywanie R. S. w R. wybór języka r. nie budzi wątpliwości. Osoba przesłuchująca, pełniąca równocześnie funkcję tłumacza, prowadziła rozmowę w języku r.. Skarżący miał pełną możliwość swobodnej wypowiedzi i z niej korzystał. W protokole nie zgłosił żadnych zastrzeżeń ani do sposobu przesłuchania ani też do prawidłowości zapisu. Wbrew zarzutom Skarżącego Sąd stoi na stanowisku, iż z treści art. 69 § 2 kpa wynika, że zeznanie złożone w języku obcym, należy w protokole podać w przekładzie na język polski oraz wskazać osobę tłumacza, który powinien podpisać protokół przesłuchania, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Skarżący był wzywany przez organ w trybie art. 10 kpa, reprezentujący go pełnomocnik złożył wszystkie dowody w sprawie, którymi przedstawiciel ustawowy Cudzoziemca dysponował a organ odniósł się do tych dowodów zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa także w sytuacji, gdy odmawiał ich przeprowadzenia ( powtórnego przesłuchania ojca Cudzoziemca i przesłuchania Skarżącego) lub dania im wiary ( związku śmierci osoby wskazywanej jako wuja Skarżącego w 2007 r. z pobiciem na tle narodowościowym). W oparciu o przedstawiony stan faktyczny sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż organ, wbrew zarzutom skargi, dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i nie dopuścił się naruszenia przepisów art. 13, 14 i 16 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przeprowadzając prawidłowo postępowanie administracyjne i przedstawiając właściwą interpretację przepisów prawa materialnego organ wydał decyzję zgodną z prawem. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.