V SA/Wa 1983/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant spec. - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy oprocentowania dotacji oddala skargę Przedmiotem skargi [...] w Warszawie[...] jest decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] utrzymująca mocy w decyzję własną nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie odmowy oprocentowania dotacji, której kwotę przypadającą do zwrotu określono w decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2007 r. (nr [...]). Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. (nr [...]) Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego określił [...] w [...] kwotę dotacji przypadającą do zwrotu w związku z pobraniem dotacji w nadmiernej wysokości. W związku z utrzymaniem w mocy tej decyzji, [...] w [...] dokonał częściowego zwrotu dotacji (w czterech ratach) w 2009 r., zaś pozostała część została rozłożona na raty płatne w terminach późniejszych. Decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2007 r. (nr [...]), utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2007 r. (nr [...]), została zaskarżona do sądu administracyjnego przez Rzecznika Praw Obywatelskich. Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2010 r. (sygn. akt V SA/Wa 1791/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że [...] przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, a tym samym brak było podstaw do kwestionowania przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego prawa do otrzymania przez [...] w [...] zwrotu podatku od towarów i usług. Zwrot podatku został dokonany w związku z osiągnięciem przez [...] w [...] obrotów na skutek wykorzystania inwestycji sfinansowanej z dotacji przyznanej przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Tym samym środki przekazane z tytułu zwrotu podatku [...] w [...] pochodziły w istocie rzeczy z dotacji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Ww. wyrok został zaskarżony przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która została oddalona wyrokiem z dnia 6 lipca 2011 r. (sygn. akt II GSK 738/10). Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko sądu I instancji, że kwoty uzyskane przez [...] w [...] z tytułu dotacji oraz z tytułu zwrotu podatku od towarów i usług, były kwotami uzyskanymi zgodnie z prawem. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego dokonał na rzecz [...] w [...] zwrotu odebranej mu dotacji - dnia 17 lutego 2012 r. w wysokości 4.120.063,19 zł oraz dnia 24 lutego 2012 r. w wysokości 125.629,44 zł. W związku z ww. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznający prawidłowość wydatkowania dotacji przez [...] w [...], Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził wygaśnięcie swojej decyzji z dnia [...] października 2009 r. (nr [...]) wydanej w sprawie rozłożenia na raty spłaty należności [...] w [...], określonej na podstawie decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2007 r. (nr [...]), jak też uchylił w całości swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r. (nr [...]) określającą [...] w [...] kwotę dotacji przypadającą do zwrotu. W piśmie z dnia 12 marca 2012 r. [...] w [...] poinformował organ, że " (...) stosowanie do art. 78a Ordynacji podatkowej wpłaty dokonane w dniach 17 i 24 lutego 2012 r. tytułem zwrotu nadpłaty zostały zaliczone proporcjonalnie na poczet kwoty nadpłaty oraz kwoty jej oprocentowania (...). Na dzień 9 marca 2012 r. do zwrotu pozostała jeszcze część nadpłaty w kwocie 1.013.363,53 zł wraz z odsetkami w kwocie 319.208,98 zł naliczonymi do dnia 24 lutego 2012 r. oraz odsetkami liczonymi od dnia 25 lutego 2012 r. do dnia zapłaty". Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. (nr [...]) Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego odmówił [...] w [...] wypłaty oprocentowania dotacji, której kwotę przypadającą do zwrotu określono w decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2007 r. (nr [...]). Od decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. (nr [...]) strona złożyła środek zaskarżenia, wnosząc o uchylenie ww. decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy w decyzję własną nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...] została wydana w oparciu o art. 146 ust. 1 i 3 ustawy o finansach publicznych z 2005 r., powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2011 r. (II GSK 738/10). Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uznał, że przepisy ustawy o finansach publicznych z 2005 r. winny znajdować zastosowanie również w sprawie niniejszej, tj. dotyczącej ewentualnego oprocentowania dotacji, której kwotę do zwrotu określono [...] w [...]. Organ dokonał analizy ww. przepisów i stwierdził, że nie regulują one kompleksowo zwrotu przez beneficjenta dotacji pobranej w nadmiernej wysokości organowi, który jej udzielił. Rozstrzygają one wyłącznie dwie kwestie, formę prawną określenia wysokości dotacji przypadającej do zwrotu (art. 146 ust. 1 ustawy o finansach publicznych z 2005 r.) oraz termin, od którego nalicza się odsetki (art. 145 ust. 1 i 5 w związku z art. 146 ust. 1 ustawy o finansach publicznych z 2005 r.). Organ wskazał, że w sprawach nieuregulowanych, do określenia wysokości takiej należności, zgodnie z art. 146 ust. 3 ustawy o finansach publicznych z 2005 r., odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy działu III Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym stwierdził iż w niniejszej sprawie miały one zastosowanie. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, jako organ udzielający dotacji, określił wówczas należność, którą - posiłkując się pojęciami wynikającymi z Działu III Ordynacji podatkowej - można było potraktować jako zaległość podatkową, zaś decyzję określającą wysokość nienależnie pobranej dotacji można było przyrównać do decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Organ zaznaczył, że ustawa o finansach publicznych z 2005 r. nie przewiduje odpowiedniego stosowania przepisów Działu III Ordynacji podatkowej do sytuacji, w której w następstwie uchylenia decyzji określającej kwotę dotacji do zwrotu, kwota ta jest wypłacana beneficjentowi dotacji. Wskazał, iż z przepisu art. 146 ust. 3 ustawy o finansach publicznych z 2005 r. wyraźnie wynika, że Działu III Ordynacji podatkowej nie stosuje się do dotacji udzielanych beneficjentowi, lecz stosuje się je do nienależnie pobranych dotacji, które powinny zostać zwrócone na rzecz organu udzielającego dotacji. W związku z powyższym nie ma żadnych podstaw do stosowania Ordynacji podatkowej w sytuacji, gdy mamy do czynienia z obowiązkiem zwrotu dotacji na rzecz beneficjenta, która uprzednio została od niego ściągnięta jako nienależna dotacja. Zdaniem organu w momencie uchylenia decyzji określającej wysokość dotacji podlegającej zwrotowi - jako pobranej nienależnie - powstaje obowiązek po jego stronie do wypłaty tej dotacji. Podkreślił, że wydanie decyzji uchylającej decyzję określającą wysokość dotacji do zwrotu powoduje powrót do stanu początkowego, którym jest obowiązek wypłaty dotacji. W ocenie organu w ustawie o finansach publicznych z 2005 r. brak jest umocowania do odpowiedniego stosowania przepisów Działu III Ordynacji podatkowej (w części regulującej nadpłatę podatku i jej oprocentowania) do wypłaty dotacji po uchyleniu decyzji nakazującej zwrot dotacji jako pobranej w nadmiernej wysokości. Zdaniem organu wypłata wnioskowanego przez Zamek oprocentowania mogłaby nastąpić jedynie w przypadku istnienia precyzyjnych przepisów prawnych, które wprost regulowałyby wypłatę oprocentowania wnioskowanego przez Zamek. Organ wskazał, iż odwołujący żąda wypłaty na podstawie przedstawionej przez siebie interpretacji obowiązujących przepisów, które "dostosowuje" odpowiednio do niniejszej sprawy. Oran podkreślił, że jego działanie oparte jest na podstawie ściśle określonych przepisów, a nie na podstawie ich interpretacji. Powołał się tutaj na art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz.U.05.14.114 ze zm.) zgodnie z którym naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest dokonanie wydatku ze środków publicznych bez upoważnienia albo z przekroczeniem zakresu upoważnienia. Brak stosowania w niniejszej sprawie przepisów Działu III Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji przepisów o nadpłacie i jej oprocentowaniu, znajduje oparcie w wykładni gramatycznej przepisów o nadpłacie. Organ dokonał jej w oparciu o art. art. 64 Konstytucji RP (ochrona własności) oraz art. 77 ust. 1 Konstytucji RP (zasada odpowiedzialności władzy państwowej za wadliwe działania w zakresie administracji) Organ powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 lipca 2010 r. (sygn. akt SK 21/08) w którym Trybunał wskazał, że w przypadku nadpłaty mamy do czynienia z uiszczonym bez podstawy prawnej, przymusowym i nieodpłatnym świadczeniem publicznoprawnym. Podatnicy ponoszą zatem ciężar ekonomiczny polegający na zapłacie nieistniejącego zobowiązania podatkowego. Fakt poniesienia szkody w związku z pozbawieniem podatnika możliwości dysponowania jego własnymi środkami pieniężnymi nie budzi wątpliwości, stąd ustawodawca wprowadził zasadę oprocentowania nadpłaty, które podatnik uzyskuje bez obowiązku wykazania szkody. Trybunał Konstytucyjny uznał zatem za nadpłatę taką należność (i w konsekwencji dopuścił jej oprocentowania), której ciężar ekonomiczny poniósł dany podmiot. Odnosząc powołany wyrok do stanu faktycznego w niniejszej sprawie organ stwierdził, że Zamek Królewski w Warszawie nie został pozbawiony własnego majątku, w dodatku w sposób automatycznie generujący szkodę, skoro pobrana dotacja celowa została w całości wydatkowana na prace inwestycyjne, na które została udzielona. Zdaniem organu pozbawienie beneficjenta dotacji przez pewien okres, nie może uzasadniać uznania, że takie czasowe pozbawienie mienia powinno rodzić identyczne skutki w zakresie ochrony jak w przypadku pozbawienia podatnika jego własnego majątku w związku z zapłatą nieistniejącego podatku. W związku z powyższym organ podtrzymał swoje stanowisko, że majątek uzyskany w wyniku przyznania środków publicznych nie jest tożsamy z własnym majątkiem Zamku i takie czasowe pozbawienie mienia nie może rodzić identycznych skutków w zakresie ochrony, jak ma to miejsce w przypadku pozbawienia podatnika jego własnego majątku w związku z zapłatą nieistniejącego podatku. Opóźnienie w zwrocie majątku uzyskanego ze środków publicznych, w ocenie organu, nie uzasadnia dodatkowej wypłaty oprocentowania od tych środków. Oceniając z kolei efekty wykładni gramatycznej z punktu widzenia zasady ponoszenia przez Państwo konsekwencji swoich działań niezgodnych z prawem, (art. 77 ust. 1 Konstytucji RP), organ stwierdził, że brak możliwości uzyskania przez Zamek Królewski w Warszawie równowartości odsetek naliczanych jak od nadpłaty podatku, nie pozbawiła Zamku roszczenia o ewentualne odszkodowanie, które może być dochodzone na zasadach ogólnych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył [...] w [...] wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji nr [...], oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 2 § 2 w związku z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez odmowę jego zastosowania, - art. 78 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę jego zastosowania, - art. 146 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych" poprzez nie zastosowanie odpowiednio przepisów działu III Ordynacji podatkowej, oraz przepisów postępowania: - art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwe doręczenie decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny (w tym przypadku – decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy Sądy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jednolity/; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie jest kwestia czy przepisy działu III Ordynacji podatkowej mają zastosowanie w sytuacji, w której po stronie organu, który udzielił dotacji, a następnie wydał decyzję stwierdzającą obowiązek jej zwrotu, która, to decyzja została później uchylona, zachodzi obowiązek zwrotu na rzecz beneficjenta kwot pobranych od niego na podstawie tejże decyzji wraz z odsetkami. Należy zauważyć, iż podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 146 ust. 1 i 3 ustawy o finansach publicznych ( Dz. U. z 2005 r. Nr 249 poz 2104 ze zm.). Ustęp 1 ww. artykułu stanowi, że w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w art. 144 ust. 1 i 2 oraz art. 145 ust. 1, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. Natomiast ustęp 3 ww. artykułu wskazuje, że zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem art. 57 tej ustawy. Natomiast skarżący w skardze powołał się na art. 2 § 2 w związku z art. 3 pkt 8 oraz art. 78 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również do opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w § 1 pkt 1 organy. Art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej, stanowi że niepodatkowe należności budżetowe są to niebędące podatkami i opłatami należności stanowiące dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych. Art. 78 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdza, że nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych. Zdaniem skarżącego przedmiotowa dotacja powinna być zwrócona wraz z odsetkami o których mowa ww. art. 78 § 1. Kwestią zasadniczą w tej sytuacji jest stwierdzenie czy w niniejszej sprawie mają zastosowanie ww. przepisy działu III Ordynacji podatkowej i skarżący zasadnie żąda oprocentowania zwróconej mu przez organ dotacji. Na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć negatywnie. Przepisy ustawy o finansach publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 249 poz 2104 ze zm.) nie regulują tej kwestii, a analiza przepisów Ordynacji Podatkowej także nie pozwala na stwierdzenie, że przedmiotowa kwota dotacji podlega oprocentowaniu. Ustawa o finansach publicznych reguluje jedynie sytuacje w której nie dokonano zwrotu dotacji w ustawowym terminie i stanowi, że w takim przypadku organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. W nieuregulowanym zakresie odsyła do przepisów działu III ustawy - Ordynacja podatkowa. Należy wskazać, że określona w decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. kwota dotacji do zwrotu należy potraktować posiłkując się pojęciami wynikającymi z Działu III Ordynacji podatkowej - jako zaległość podatkową, zaś decyzję określającą wysokość nienależnie pobranej dotacji można było przyrównać do decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (por. wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1748/07). Przepisy ustawy o finansach publicznych nie przewidują jednak odpowiedniego stosowania przepisów Działu III Ordynacji podatkowej do sytuacji, w której w następstwie uchylenia decyzji określającej kwotę dotacji do zwrotu, kwota ta jest wypłacana beneficjentowi dotacji. Z art. 146 ust. 3 ustaw o finansach publicznych z 2005 r. wyraźnie wynika, że Działu III Ordynacji podatkowej nie stosuje się do dotacji udzielanych beneficjentowi, lecz stosuje się je do nienależnie pobranych dotacji, które powinny zostać zwrócone na rzecz organu udzielającego dotacji. W związku z powyższym należy stwierdzić, że przepisy Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania w sytuacji, gdy mamy do czynienia z obowiązkiem zwrotu dotacji na rzecz beneficjenta, która uprzednio została od niego ściągnięta jako nienależna. Z chwilą uchylenia decyzji określającej wysokość dotacji podlegającej zwrotowi - jako pobranej nienależnie - powstaje obowiązek po stronie organu do wypłaty tej dotacji. Skarżący uważa, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej, który stanowi że niepodatkowe należności budżetowe są to niebędące podatkami i opłatami należności stanowiące dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych. Jego zdaniem zwrócona przez organ dotacja ma charakter niepodatkowej należności budżetowej. Wyjaśnić należy, że w przepisach Ordynacji podatkowej brak jest wyjaśnienia pojęcia niepodatkowych należności pozabudżetowych. Takiego wyjaśnienia brak jest również w ustawie o finansach publicznych z 2005 r. Natomiast art. 60 obowiązującej ustawy o finansach publicznych (Dz.U.2009 r. Nr 157 poz 1240) stanowi, że środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego: 1) kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie; 2) należności z tytułu gwarancji i poręczeń udzielonych przez Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego; 3) wpłaty nadwyżek środków obrotowych samorządowych zakładów budżetowych; 4) wpłaty nadwyżek środków finansowych agencji wykonawczych; 5) wpłaty środków z tytułu rozliczeń realizacji programów przedakcesyjnych; 6) należności z tytułu zwrotu płatności dokonanych w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich; 7) dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw; 8) pobrane przez jednostkę samorządu terytorialnego dochody związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami i nieodprowadzone na rachunek dochodów budżetu państwa. Należy podnieść, że to wyliczenie ma charakter przykładowy i nie jest zamknięte. Jednakże w niniejszej sprawie skarżący żąda zwrotu dotacji wraz z odsetkami uważając, że ma ona charakter niepodatkowych należności pozabudżetowych. Nie można z tym poglądem się zgodzić, bo jak wcześniej wyjaśniono za ww. należności możemy w szczególności uznać kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w ustawie o finansach publicznych, a w niniejszej sprawie mamy do czynienia z dotacją która była należna skarżącemu i została wypłacona po uchyleniu decyzji o obowiązku jej zwrotu. Żądanie skarżącego co do oprocentowania zwróconej dotacji na gruncie przepisów o finansach publicznych oraz Ordynacji podatkowej nie jest możliwe ponieważ ww. przepisy nie przewidują takiej sytuacji, a organy administracji publicznej działają w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, a nie w oparciu o ich interpretację dokonaną przez organ lub stronę postępowania. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż jeżeli skarżący uważa, że przez działanie organu poniósł jakąkolwiek szkodę, może dochodzić odszkodowania od Skarbu Państwa na zasadach ogólnych w oparciu o przepisy Kodeksu Cywilnego. Odnosząc się do zarzutu pominięcia pełnomocnika przy doręczaniu zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, iż fakt ten nie spowodował negatywnych skutków dla skarżącego, który po doręczeniu mu przedmiotowej decyzji wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu i rozstrzygnięciach organów administracji, które mogłyby doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji i z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2003 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 tekst jednolity) orzekł jak w sentencji. ----------------------- 9