V SA/Wa 1988/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA – Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi B.P. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia: oddalić wniosek. Pismem z dnia 5 sierpnia 2013 r. Skarżący B.P. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego wniósł skargę na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych, zwracając się przy tym o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu strona skarżąca wyjaśniła, iż przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi było wadliwe i nieprecyzyjne pouczenie zawarte w zaskarżonym piśmie. Wskazano nadto, iż dla osoby nie będącej prawnikiem mająca w sprawie zastosowanie konstrukcja obliczania terminów jest wysoce niejasna i niezrozumiała. Przechodząc do oceny wniosku strony wskazać należy, iż stosownie do art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.) - dalej: "p.p.s.a.", skargę w przedmiotowej sprawie można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni - do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do złożenia skargi jest zachowany jeśli zostanie ona złożona do sądu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż wystąpienie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa stanowi obligatoryjny warunek wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Natomiast udzielenie odpowiedzi na takie wezwanie ma wyłącznie znaczenie formalne, tj. dla oceny zachowania terminu skargi. Zauważyć bowiem należy, iż art. 53 § 2 p.p.s.a. przewiduje również wypadek nie udzielenia takiej odpowiedzi. Wskazać również należy, iż zgodnie z treścią przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 cyt. ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał, że uchybił terminowi do wniesienia skargi bez swojej winy. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. [v. wyrok NSA z 13 sierpnia 1998 r., sygn. akt III SA 7432/98]. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo swej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej [v. wyrok NSA z 13 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1656/97]. Zdaniem Sądu powoływane przez stronę skarżącą okoliczności nie zasługują na uwzględnienie. Wskazać tutaj należy, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej, zaskarżone pismo, które doręczono skarżącemu zawierało prawidłowe pouczenie o trybie i sposobie zaskarżenia pisma ARIMR. Zestawienie treści pouczenia zawartego w zaskarżonym piśmie z informacjami jakie przytoczono w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazuje w sposób niezbity na prawidłowość działania organu administracyjnego w omawianym zakresie. Przedmiotowe pouczenie stanowi bowiem całkowite odwzorowanie treści przepisu art. 53 § 3 p.p.s.a., a tym samym trudno odnaleźć tutaj ślady błędnego pouczenia. W ocenie Sądu pouczenie o terminie wniesienia skargi było na tyle jasne i czytelne, że nie powinno budzić wątpliwości co do jego treści. Powoływanie się natomiast przez stronę skarżącą na błąd wynikający z nieznajomości przepisów prawa, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem nie stanowi podstaw uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Nieznajomość czy też niezrozumienie prawa nie jest bowiem okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 1998 r., I SA/Łd 153/97, LEX nr 37127, postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., FZ 713/04, LEX nr 302279). W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił również w żadnej mierze, iż nie miał możliwości skorzystania z usług profesjonalnego pełnomocnika w terminie wcześniejszym, co mogłoby zapobiec popełnieniu błędu przy obliczaniu uchybionego terminu. Ponadto dodać również należy, iż powoływane przez wnioskodawcę okoliczności odnoszące się do merytorycznej oceny zaskarżonego pisma nie mają dla przedmiotowego rozstrzygnięcia żadnego znaczenia. Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.