V SA/Wa 1988/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant specjalista - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi S. S.A. w B. na informację Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia (...) października 2017 r. nr (...) w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę. S. S.A. z siedzibą w B. (dalej jako: strona, wnioskodawca, skarżąca) wystąpiła do Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (instytucja pośrednicząca, dalej także jako: NCBR) z wnioskiem o dofinansowanie projektu pn. "[...]". Projekt został złożony w ramach programu "Program operacyjny inteligentny rozwój 2014-2020", oś priorytetowa "Wsparcie prowadzenia prac B+R przez przedsiębiorstwa", działanie "Projekty B+R przedsiębiorstw", poddziałanie "Badania przemysłowe i prace rozwojowe realizowane przez przedsiębiorstwa". Pismem z [...] marca 2017 r. NCBR poinformowała stronę, iż projekt uzyskał wynik negatywny z uwagi na nieuzyskanie minimalnej wymaganej liczby punktów w części kryteriów merytorycznych punktowanych oraz łącznie. Od negatywnej oceny projektu strona wniosła protest (pismem z dnia 31 maja 2017 r.), nie zgadzając się z oceną merytoryczną następujących kryteriów wyboru projektu: "Kadra zarządzająca oraz sposób zarządzania w projekcie umożliwia jego prawidłową realizację" – kryteria cząstkowe: "Czy proponowany sposób zarządzania projektem jest adekwatny do jego zakresu i zapewni sprawną, efektywną i terminową realizację" – strona zarzuciła błędne stanowisko oceniających, niezgodne z rzeczywistym stanem w firmie wnioskodawcy, błędnie podkreślone dublowanie się kompetencji osób zarządzających projektem; "Czy proponowany podział ról i zadań w zespole zarządzającym projektem jest optymalny, pozwala na podejmowanie kluczowych decyzji w sposób efektywny i zapewnia właściwy monitoring i nadzór nad postępami w realizacji projektu" – strona zarzuciła niezgodną ze stanem faktycznym opinię o rozdziale kompetencji w zakresie zarządzania projektem, błędne uznanie podanego wymiaru zaangażowania za zbyt mały, całkowicie niezrozumiałe i błędne stanowisko oceniających w zakresie przypisania przez wnioskodawcę do zarządzania projektem ról osób personelu wnioskodawcy zajmujących się rozliczeniami wynagrodzeń, podatków, ZUS i księgowości kosztów majątku, które powinny być ujęte jedynie w kosztach pośrednich,; "Czy wiedza i doświadczenie poszczególnych osób z zespołu zarządzającego w zakresie prowadzenia projektów B+R i wdrażaniu ich wyników jest adekwatna i zapewnia osiągnięcie zakładanych w projekcie celów" – strona zarzuciła niezgodne ze stanem faktycznym w uzasadnieniu podsumowanie całego kryterium w odniesieniu do tego kryterium cząstkowego; "Zaplanowane prace B+R są adekwatne do osiągnięcia celu projektu, a ryzyka z nimi związane zostały zdefiniowane" – kryteria cząstkowe: "W kontekście wskazanej potrzeby społecznej/gospodarczej/rynkowej problem technologiczny został poprawnie zidentyfikowany i precyzyjnie określony" – strona zarzuciła powoływanie się na nieprawidłowy, zawężony kontekst rynkowy projektu, sprzeczny z zawartym opisem rynku, brak odniesienia się oceniających do precyzyjnie zarysowanego we wniosku opisu rynku oraz opisu wdrożenia, brak wiedzy oceniających w zakresie stanu techniki i powoływanie się na niesprawdzone informacje jako podstawę do oceny, brak wiedzy oceniających o kontekście rynkowym projektu, zawężanie problemu do kwestii wyłącznie polskiego rynku, brak wiedzy odnośnie kontekstu rynkowego i praktyki rynkowej związanej z pojazdami wodorowymi, zawężanie opinii wyłącznie do doświadczeń oceniających na rynku polskim; "Zaplanowane prace B+R są adekwatne (tzn. niezbędne, wystarczające i uzasadnione) do osiągnięcia celu projektu/rozwiązania problemu technologicznego" – strona zarzuciła wewnętrzną sprzeczność oceny w zakresie dotyczącej poziomu TRL, nieprawidłową ocenę poziomu TRL, nieprawdziwe stanowisko oceniających, świadczące o braku znajomości tematyki, realiów rynku autobusów i treści wniosku; "Precyzyjnie (w sposób mierzalny) określono efekt końcowy/kamień milowy każdego z etapów oraz wpływ braku jego osiągnięcia na zasadność kontynuacji projektu" – strona zarzuciła niezgodność oceny ze stanem przedstawionym we wniosku wynikającą z niedostatecznej znajomości tematyki, niezgodność oceny z praktyką stosowaną na rynku, nieuwzględnianie obowiązujących zasad określania ładowności w branży pojazdów komunikacji miejskiej, niezgodność oceny z kontekstem zamieszczonym we wniosku; "Zakładane rezultaty prac B+R są możliwe do osiągnięcia w kontekście zakładanego harmonogramu" – strona zarzuciła sprzeczność wewnętrzną w ocenie przywołanych kryteriów cząstkowych, błędną ocenę poziomu gotowości technologicznej, odwoływanie się oceniających do zakresu prac, który nie jest im znany (praca nad pojazdem Solaris Urbino w Hamburgu). Skarżący podniósł ponadto zarzuty o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny. Podniósł, że oceniający w odniesieniu do kwestionowanych ocen kryteriów popełnili błędy związane z interpretacją zapisów kryteriów, dokonali ich nadinterpretacji w sposób niekorzystny dla wnioskodawcy lub dodali nowe elementy oceny, które wg "Przewodnika po kryteriach oceny projektów" nie są brane pod uwagę. Wg skarżącego oceniający również nie zauważają niektórych zapisów we wniosku lub nawet nie czytając całości dokumentacji, sugerują że wnioskodawca nie podał informacji lub nie wyjaśnił niektórych kwestii. Zarzucił, że ocena jest niespójna wewnętrznie, gdyż z jednej strony oceniający twierdzi, że projekt został poprawnie podzielony na badania przemysłowe i prace rozwojowe, a następnie kwestionowane są zapisy dotyczące poziomu gotowości technologicznej. W innym fragmencie jedna z ocen cząstkowych jest pozytywna, natomiast w uzasadnieniu podsumowania oceniający wskazują, iż wszystkie oceny cząstkowe są negatywne. W wyniku rozpoznania protestu NCBR rozstrzygnięciem zawartym w piśmie z [...] października 2017 r. nr [...] protestu nie uwzględniło. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że po analizie zarzutów wniesionych od wyniku oceny merytorycznej panel ekspertów: 1) utrzymał pierwotną negatywną ocenę w zakresie kryterium "Kadra zarządzająca oraz sposób zarządzania w projekcie umożliwia jego prawidłową realizację"; 2) dokonał zmiany pierwotnej oceny w kryterium "Zaplanowane prace B+R są adekwatne do osiągnięcia celu projektu, a ryzyka z nimi związane zostały zdefiniowane", poprzez podwyższenie punktacji o jeden punkt ( do 3 punktów). NCBR wyjaśnił następująco ocenę zakwestionowanych w proteście kryteriów cząstkowych: "Czy proponowany sposób zarządzania projektem jest adekwatny do jego zakresu i zapewni sprawną, efektywną i terminową realizację" – wg NCBR wnioskodawca nie przedstawił konkretnej metodyki zarządzania projektem; wprawdzie wnioskodawca ma doświadczenie w prowadzeniu podobnych prac i potrafi zapewnić sprawną, efektywną i terminową jego realizację, jednak przedstawiony we wniosku opis ma charakter ogólnikowy i nie precyzuje w sposób dostateczny sposobu zarządzania projektem; z przedstawionego sposobu zarządzania projektem nie wynika, która z osób - manager projektu, koordynator projektu, kierownik prac B+R – odpowiada za postępy w realizacji projektu; zwrócono ponadto uwagę na nieprawidłowość związaną ze współzależnościami służbowymi (w firmie S.) kierownika zarządzającego projektem i kierownika B+R, co de facto powoduje, że nie sposób stwierdzić czy kierownik zarządzający projektem pełni rolę podrzędną w stosunku do kierownika B+R, czy też występuje sytuacja odwrotna; występuje zatem dublowanie się kompetencji osób zarządzających projektem; "Czy proponowany podział ról i zadań w zespole zarządzającym projektem jest optymalny, pozwala na podejmowanie kluczowych decyzji w sposób efektywny i zapewnia właściwy monitoring i nadzór nad postępami w realizacji projektu" – wg NCBR przedstawiony we wniosku opis sposobu zarządzania projektem nie zawiera opisu podziału ról pomiędzy kierownikiem zarządzającym projektem a managerem projektu, co może mieć negatywny wpływ na efektywne podejmowanie decyzji; żadna z trzech kluczowych osób zarządzających projektem – manager projektu, kierownik projektu, koordynator projektu – nie jest w pełni zaangażowana w jego realizację; średnie zaangażowanie w projekcie na poziomie 0,15 ECP jest niewystarczające dla zapewnienia prawidłowej realizacji projektu, szczególnie w innowacyjnym projekcie gdzie wymagany jest stały nadzór, monitoring raz elastyczne reagowanie na ujawniające się problemy; "Czy wiedza i doświadczenie poszczególnych osób z zespołu zarządzającego w zakresie prowadzenia projektów B+R i wdrażaniu ich wyników jest adekwatna i zapewnia osiągnięcie zakładanych w projekcie celów" – wobec niespełnienia elementu oceny kryterium dotyczącego sposobu zarządzania projektem, NCBR uznał całe rozpatrywane kryterium dostępu za niespełnione, pomimo pozytywnej oceny elementu oceny dotyczącego kompetencji kadry zarządzającej; "Zaplanowane prace B+R są adekwatne do osiągnięcia celu projektu, a ryzyka z nimi związane zostały zdefiniowane" – kryteria cząstkowe: "W kontekście wskazanej potrzeby społecznej/gospodarczej/rynkowej problem technologiczny został poprawnie zidentyfikowany i precyzyjnie określony" – w odniesieniu do tego kryterium NCBR uznał w większości za zasadne zarzuty protestu; "Zaplanowane prace B+R są adekwatne (tzn. niezbędne, wystarczające i uzasadnione) do osiągnięcia celu projektu/rozwiązania problemu technologicznego" – NCBR podtrzymało stanowisko, że początkowy poziom gotowości technologicznej projektu to co najmniej TRL VI, a nie TRL II, jak twierdzi strona; "Precyzyjnie (w sposób mierzalny) określono efekt końcowy/kamień milowy każdego z etapów oraz wpływ braku jego osiągnięcia na zasadność kontynuacji projektu" – NCBR uznało za uzasadnione zarzuty protestu dotyczące oceny tego kryterium; "Zakładane rezultaty prac B+R są możliwe do osiągnięcia w kontekście zakładanego harmonogramu" – NCBR uznało za niezasadny zarzut strony dotyczący poziomu gotowości technologicznej TRL II, natomiast zarzut dotyczący braku racjonalności budżetu projektu uznało za zasadny. Odnosząc się do zarzutów o charakterze proceduralnym NCBR wskazał, że ogłoszenie o konkursie na stronie NCBR zawiera wszelkie informacje niezbędne do prawidłowego złożenia wniosku. Wybór projektów odbywa się wg wcześniej określonych i zdefiniowanych kryteriów, z którymi każdy ma możliwość zapoznania się jeszcze przed uruchomieniem naboru (kryteria wyboru stanowią załącznik do regulaminu konkursu) wobec czego zachowana została zasada przejrzystości. Eksperci oceniający wniosek są fachowcami posiadającymi wymagane kompetencje oraz wykazali się obszerną wiedzą z zakresu celów i sposobu realizacji POIR. Zostali dobrani na podstawie słów kluczowych podanych przez wnioskodawcę, odpowiedniego doświadczenia oraz dorobku w tematyce, której dotyczył złożony wniosek oraz klasyfikacji projektu wg OECD, jak również na podstawie: dorobku naukowego, udziału w przedsięwzięciach gospodarczych czy wdrożeniowych, posiadanych stopni naukowych, doświadczenia w recenzowaniu projektów (także międzynarodowych), znajomości języka angielskiego, wcześniejszej współpracy z NCBR. W złożonej do sądu skardze na rozstrzygnięcie protestu z (...) października 2017 r. strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 37 ust. 1 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 (Dz. U. 2017.1460) dalej: "ustawa wdrożeniowa", poprzez naruszenie zasad przejrzystości i rzetelności, co nastąpiło w wyniku: - oceny wniosku w sposób sprzeczny z wcześniej przyjętymi zasadami oceny tj. poprzez różnicowanie sytuacji strony w takich samych okolicznościach faktycznych, - dokonanie oceny wniosku niezgodnie z przyjętym regulaminem konkursu 2/1.1.1/2017, tj. poprzez działanie w sposób nierzetelny i naruszający prawa strony do równego traktowania oraz pewności prawa; 2) art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez błędne zastosowanie i nieuwzględnienie protestu, pomimo że zachodziły wszelkie przesłanki do jego uwzględnienia; 3) art. 58 ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez niezastosowanie, pomimo że wniesiony przez S. protest powinien zostać uwzględniony, a w związku z tym należało zaktualizować listę projektów, które uzyskały wymaganą liczbę punktów, z wyróżnieniem projektów wybranych do dofinansowania; 4) art. 37 ust. 5 w związku z art. 41 ust. 2 pkt 7 oraz w związku z art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez zastosowanie do oceny wniosku dodatkowych, nieprzewidzianych wcześniej regulaminem konkursu kryteriów oceny. W konsekwencji podniesionych zarzutów strona wniosła o: 1) stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i jednocześnie miało to istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia; 2) na podstawie art. 153 p.p.s.a. o wyrażenie w orzeczeniu sądu oceny prawnej i wskazania co do dalszego postępowania organu właściwego w sprawie poprzez: a) nakazanie uznania za spełnione przez S. wszystkich kryteriów dostępu (w tym w szczególności kryterium "Kadra zarządzająca oraz sposób zarządzania w projekcie umożliwia jego prawidłową realizację") b) nakazanie uwzględnienia zarzutu S. zawartego w proteście "Treść zarzutu: Brak wiedzy oceniających w zakresie stanu techniki i powoływanie się na niesprawdzone informacje jako podstawę do oceny: "Z informacji uzyskanych na panelu ekspertów i z wniosku wynika, że nie przeprowadzono analizy w skali kraju pod kątem wykorzystania innych technologii ogniw paliwowych np. ogniwo etanolowe. Wiadome jest, że krajowe rafinerie planują inwestycje w instalację do produkcji bioetanolu.", a w konsekwencji nakazanie podwyższenia punktacji S. w kryterium "Zaplanowane prace B+R są adekwatne do osiągnięcia celu projektu, a ryzyka z nimi związane zostały zdefiniowane"; 3) zasądzenie na rzecz strony od organu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę NCBR wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 61 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. 2016 poz. 217 ze zm.) – dalej także jako: ustawa wdrożeniowa. W niniejszej sprawie znajdą zastosowanie przepisy ustawy wdrożeniowej w brzmieniu obowiązującym przed 2 września 2017 r., zgodnie z art. 16 ustawy z 7 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2017.1475) W myśl art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej sąd administracyjny dokonuje oceny wyłącznie legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, bowiem w przepisie tym przewidziano uwzględnienie skargi tylko w dwóch sytuacjach - w wypadku stwierdzenia, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione. Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej kryterium naruszenia prawa, ustawodawca przesądził jednocześnie w art. 50 tej ustawy, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów k.p.a., z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Praktyka sądów administracyjnych wypracowana na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm.) wskazywała, że przy interpretacji przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Tę praktykę należy zastosować także w odniesieniu do rozpoznawania spraw na podstawie ustawy wdrożeniowej, z uwzględnieniem zmian wskazanych w tej ustawie. Zatem prawo, jako wzorzec kontroli sądowej, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy prawa wspólnotowego i ustaw, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego, w tym regulamin przeprowadzania konkursu. Kontrolując w takim zakresie legalność oceny projektu jak również legalność działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej (protestu), które znalazły ostateczny wynik w zaskarżonym rozstrzygnięciu, sąd stwierdził, że odpowiadają one prawu. Skarżący w pierwszej kolejności stawia zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej nakładający na właściwą instytucję, przeprowadzającą wybór projektów do dofinansowania, obowiązek respektowania zasad przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów, a także równości traktowania wszystkich wnioskodawców aplikujących w ramach danego konkursu, poprzez zapewnienie im równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit a rozporządzenia ogólnego (tj. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013). W ocenie sądu przywołana regulacja nie została naruszona, a potwierdzeniem tego jest wynik szczegółowej i rzeczowej oceny wniosku o dofinansowanie dokonanej przez ekspertów (dwustopniowo). Zarzuty skargi wiążą się w istocie z podważeniem oceny eksperckiej i są zarazem próbą wykazania, iż narusza ona regulamin konkursu, wykraczając poza zakres zawartych w nim kryteriów merytorycznych oceny projektu. Odnosząc się do ram kontroli sądowej poprawności oceny projektu należy wskazać, że w tym zakresie możliwości sądu administracyjnego są ograniczone do zbadania czy ocena została sformułowana w postępowaniu wolnym od naruszeń prawa, w szczególności odpowiadającym zasadom wynikającym z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Wobec brzmienia art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej sąd nie ma kompetencji, aby ocenić i podważyć wiedzę fachową ekspertów dokonujących merytorycznej oceny projektu. Skuteczne kwestionowanie ich stanowiska na etapie postępowania sądowego musiałoby się więc wiązać w szczególności z wykazaniem sprzeczności ocen z przedłożonymi przez wnioskodawcę materiałami (z wnioskiem o dofinansowanie) w kontekście wymogów jakie stawiał regulamin konkursu oraz regulacje będące jego załącznikami. Właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu (art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej), a ocena wniosków o dofinansowanie dokonywana jest w oparciu o kryteria wyboru projektów zatwierdzone przez Komitet Monitorujący PO IR, na podstawie informacji zawartych we wniosku do dofinansowanie, pozyskanych w trakcie wizyty w miejscu realizacji projektu lub siedzibie wnioskodawcy oraz wyjaśnień udzielonych przez wnioskodawcę podczas panelu (§ 7 pkt 2 Regulaminu Przeprowadzania Konkursu w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020, Priorytet I: Wsparcie prowadzenia prac B+R przez przedsiębiorstwa, Działanie 1.1.: Projekty B+R przedsiębiorstw, Poddziałanie 1.1.1.: Badania przemysłowe i prace rozwojowe realizowane przez przedsiębiorstwa, Konkurs 2/1.1.1/2017 – konkurs dla przedsiębiorców innych niż mikro-, mali i średni – dalej: "regulamin konkursu"). Kryteria wyboru finansowanych operacji – Poddziałanie 1.1.1 POIR (dalej: "kryteria wyboru") stanowiły załącznik nr 3 do regulaminu konkursu. Analiza unormowań ustawy wdrożeniowej oraz postanowień systemu realizacji programu operacyjnego, w tym regulamin przeprowadzania konkursu, z jednej strony, z drugiej zaś analiza ocen eksperckich oraz wniosków z nich wyprowadzonych (na których oparł się organ, który podjął zaskarżone rozstrzygnięcie) prowadzi do konstatacji, że w badanym postępowaniu konkursowym nie doszło do uchybień. Przeprowadzona ocena nie jest obarczona ewidentnymi błędami logicznymi, zawiera spójne i logiczne wyjaśnienie stanowisko oceniającego, argumenty na jego poparcie. Analizując treść wniosku, pisma informującego o negatywnej ocenie, protestu oraz pisma zawierającego odpowiedź na protest, należy stwierdzić, iż oceniający w sposób trafny wskazali na braki merytoryczne wniosku o dofinansowanie. Ocena zawiera szczegółowe wyjaśnienie zasad oceny i uzasadnienie przyznanej punktacji oraz niespełnienia kryteriów merytorycznych wymaganych do przyznania dofinansowania. Zarzuty protestu jak i skargi nie podważają skutecznie, prawidłowości dokonanej oceny. Brak też jest dowodów pozwalających na przypisanie ekspertom braku racjonalności i kompetencji w związku z przedstawionymi przez nich ocenami wniosku. Niezasadny jest podnoszony przez stronę zarzut naruszenia art. 37 ust. 5 ustawy wdrożeniowej. Powołany przepis stanowi, że właściwa instytucja może wymagać od wnioskodawcy wyłącznie informacji i dokumentów niezbędnych do oceny spełniania kryteriów wyboru projektów. Strona wywodzi w skardze, że przy ocenie kryterium dostępu "Kadra zarządzająca oraz sposób zarządzania w projekcie umożliwia jego prawidłową realizację" doszło do rozszerzenia oceny poza ramy określone w kryteriach wyboru, poprzez rozbicie tego kryterium na trzy podkryteria oraz postawienie wymagań: przedstawienia sposobu współpracy pomiędzy poszczególnymi osobami odpowiedzialnymi za projekt, posiadania konkretnej metodyki zarządzania projektem, przedstawienia sposobu podziału kompetencji pomiędzy poszczególnymi osobami odpowiedzialnymi za projekt, posiadania opisu podziału ról pomiędzy wskazanymi osobami, pełnego zaangażowania w realizację projektu przez wyznaczone przez skarżącego osoby. Sąd nie podziela zarzutu wykroczenia poza kryteria wyboru. Opis kryterium dostępu "Kadra zarządzająca oraz sposób zarządzania w projekcie umożliwia jego prawidłową realizację", zawarty w załączniku nr 3 do regulaminu konkursu, brzmi następująco: "W ramach przedmiotowego kryterium, ocenie podlegać będzie adekwatność potencjału kadry zarządzającej projektem. Kadra zaangażowana w zarządzanie projektem powinna posiadać odpowiednie kompetencje, pozwalające zapewnić, że projekt zostanie zrealizowany w sposób prawidłowy. Działania i decyzje podejmowane przez kadrę zarządzającą projektem mają kluczowe znaczenie dla optymalnego wykorzystania przez dany podmiot uzyskanych wyników prac B+R i w konsekwencji uzyskania przez przedsiębiorcę jak największych korzyści i budowania przewag konkurencyjnych w stosunku do innych przedsiębiorstw. Kadra zaangażowana w zarządzanie projektem powinna zapewnić sprawną, efektywną, terminową i ukierunkowaną na osiągnięcie zakładanych rezultatów realizację projektu. Ocena w przedmiotowym kryterium polegać będzie na weryfikacji w szczególności następujących aspektów: - Czy proponowany sposób zarządzania projektem jest adekwatny do jego zakresu i zapewni jego sprawną, efektywną i terminową realizację? - Czy zaproponowany podział ról i zadań w zespole zarządzającym projektem jest optymalny, pozwala na podejmowanie kluczowych decyzji w sposób efektywny i zapewnia właściwy monitoring i nadzór nad postępami w realizacji projektu? - Czy wiedza i doświadczenie poszczególnych osób z zespołu zarządzającego w zakresie prowadzenia projektów B+R i wdrażaniu ich wyników jest adekwatna i zapewnia osiągnięcie zakładanych w projekcie celów? Wnioskodawca ma obowiązek posiadania umów warunkowych z członkami kluczowego, z punktu widzenia realizacji projektu, personelu zarządzającego (nie dotyczy pracowników wnioskodawcy)." Z przedstawionego opisu kryterium wyboru wynika, że zagadnienia, które eksperci brali pod uwagę przy jego ocenie jako kryteria cząstkowe mieściły się w tym kryterium, albowiem zostały w nim wymienione wprost jako aspekty podlegające weryfikacji. Argumentacja ekspertów w zakresie oceny omawianego kryterium, dotycząca negatywnej oceny nieprzedstawienia przez wnioskodawcę opisu zarządzania projektem, który zawierałby czytelny podział zadań, kompetencji i odpowiedzialności osób zarządzających projektem, jak również ustalenie przez ekspertów koniecznego wymiaru zaangażowania tych osób dla zrealizowania projektu w sposób prawidłowy, również mieści się w ramach rozpatrywanego kryterium. Eksperci mieli bowiem na podstawie wniosku ocenić m.in. sposób zarządzania projektem oraz podział ról i zadań w zespole zarządzającym projektem czy umożliwia prawidłową realizację projektu. Należy podkreślić, że wniosek skarżącego oceniany był przez niezależnych ekspertów, którzy w swoich ocenach, przyjętych jako podstawa do rozstrzygnięcia, wyjaśnili w sposób przekonujący weryfikację poszczególnych kryteriów wyboru. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia protestu jest wyjątkowo obszerne i rzeczowe. Odnosi się ono wyczerpująco do wszystkich zarzutów sformułowanych w proteście i skrupulatnie je analizuje. Ocenie tej nie sposób zarzucić dowolności, czy też braku oparcia w obowiązujących regulacjach. Sąd wskazuje ponadto, że nie jest biegłym i jego rola nie może polegać na merytorycznej ocenie projektu. Eksperci posiadają wiadomości specjalne z dziedzin istotnych dla oceny przedłożonych wniosków o dofinansowanie. Pełnią oni rolę podobną do biegłych powoływanych w postępowaniach toczących się przed sądami powszechnymi. Kognicja sądów administracyjnych w sprawach dotyczących wniosków o dofinansowanie projektów w ramach programów operacyjnych winna ograniczać się do zbadania zgodności z prawem zaskarżonych aktów wydanych w postępowaniu toczącym się przed właściwą instytucją. Tylko naruszenie prawa procesowego lub materialnego, które mogły mieć wpływ na wynik oceny, może skutkować uchyleniem określonego aktu. Zatem skoro skarżący prowadzi polemikę z oceną ekspertów, to powyższego nie można rozpatrywać w kontekście naruszenia prawa, które miało istotny wpływ na wynik oceny, o którym mowa w art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej. Reasumując, sąd uznaje, że ocena wniosku skarżącego była rzetelna, obiektywna i formalnie poprawna. Nie była ona sprzeczna z wymaganiami zawartymi w dokumentacji konkursowej, ani też nie wykraczała poza te wymagania. Oceny eksperckie odnoszące się do wniosku skarżącego w sposób jednoznaczny wskazywały, iż projekt nie spełniał kryteriów merytorycznych. Oceny dokonano w sposób przejrzysty i wnikliwy. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej orzekł jak w sentencji.