V SA/Wa 1995/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Protokolant - st. spec. Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2012r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2011r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. R. M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. sprostował z urzędu omyłki w swoim postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], którym stwierdził niedopuszczalność zażalenia J. S. na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] lutego 2011 r. Sprostowaniu podlegało oznaczenie daty wydania tego postanowienia "2011.04. [...]" zamiast omyłkowego "2010.04. [...]" oraz oznaczenie daty innego postanowienia w treści uzasadnienia – "[...] listopada 2010 r." zamiast "[...] listopada 2011 r.". W uzasadnieniu postanowienia z [...] maja 2011 r. powyższe błędy oceniono jako oczywiste omyłki, ponieważ postanowienie w sprawie niedopuszczalności zażalenia strony nie mogło być wydane w 2010 r. skoro zażalenie i postanowienie, na które zostało wniesione opatrzone są datą z 2011 r. W odniesieniu do błędnego oznaczenia daty wydania postanowienia z [...] listopada 2010 r. organ wyjaśnił, że wydanie tego postanowienia w dniu [...] listopada 2011 r. nie było możliwe, ponieważ dzień ten jeszcze nie nastąpił. W zażaleniu z dnia 6 marca 2011 r. J. S. wniósł o uchylenie ww. postanowienia z [...] maja 2011 r. i umorzenie postępowania. Dyrektorowi Izby Skarbowej w B. skarżący zarzucił niepotrzebne, bo nie mające żadnego merytorycznego uzasadnienia dokonanie sprostowania postanowienia z dnia [...] kwietnia 2011 r. Stwierdził, że dla strony postępowania jest oczywiste, co jest przedmiotem sprawy dlatego "oczywiste omyłki" nie mają dla niej żadnego znaczenia. Minister Finansów nie podzielił zastrzeżeń skarżącego i postanowieniem z dnia z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. W uzasadnieniu wskazał na treść art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późno zm.) – dalej "k.p.a.", zgodnie z którym organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędu pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Następnie stwierdził, że organ I instancji prawidłowo orzekł w tym przedmiocie, po tym jak dostrzegł omyłki w swoim postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2011 r. Organ odwoławczy dodał też, że oczywistość tych omyłek jednoznacznie wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie w całości ww. postanowienia Ministra Finansów podnosząc przeciwko niemu zarzuty identyczne z powołanymi w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. W niniejszej sprawie zaskarżone zostało postanowienie w przedmiocie sprostowania oczywistych omyłek w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej z [...] kwietnia 2011 r., tj. w oznaczeniu daty wydania tego postanowienia oraz w oznaczeniu daty wymienionego w jego uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] listopada 2010 r. Organy uznały, iż owe pomyłki w datach stanowią oczywiste omyłki pisarskie, o których mowa w 113 § 1 k.p.a. i które mogą być sprostowane w trybie tego przepisu. Skarżący podnosi natomiast, iż wydanie postanowienia o sprostowaniu tych omyłek było w niniejszym przypadku zbyteczne, ponieważ jako dla strony postępowania było dla niego oczywiste co (jakie postanowienie) jest przedmiotem sprawy. W ocenie Sądu błędne oznaczenie dat w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2011 r. miało charakter oczywistych omyłek podlegających sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. W związku z tym zaskarżone postanowienie Ministra Finansów oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. są prawidłowe, nie naruszają przepisów prawa, nie ma więc podstaw, by je wyeliminować z obrotu prawnego. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Na mocy art. 126 k.p.a. przepis ten znajduje zastosowanie do postanowień. Przyjęta w art. 113 k.p.a. klasyfikacja wadliwości, które mogą zostać usunięte w drodze sprostowania jest wyczerpująca. Są to błędy pisarskie, rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Redakcja tego przepisu nakazuje stwierdzić, że wymienione wyżej wady charakteryzuje cecha oczywistości, która powinna wynikać z treści decyzji (postanowienia) lub z akt sprawy. Stanowi ona zarazem granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania. Wynika z tego jednoznacznie, że w tym trybie można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, lub omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, nie wpływające na treść i znaczenie prostowanej decyzji lub postanowienia. Nie ulega wątpliwości, że omyłki w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2011 r. mają właśnie taki charakter, a ich oczywistość wynika z samej treści tego postanowienia, jak i innych dokumentów z akt sprawy. W odniesieniu do zarzutu podniesionego w skardze wskazać natomiast należy, że art. 113 § 1 k.p.a. daje organowi możliwość sprostowania oczywistych omyłek z urzędu. Z przepisu tego nie wynika, aby kryterium dokonania przez organ wyboru co do sprostowania albo nie sprostowania oczywistej omyłki stanowiło stanowisko strony co do merytorycznej zasadności takiego działania. Organ w celu przywrócenia zgodności treści decyzji (postanowienia) ze stanem faktycznym jest więc upoważniony do wydania postanowienia o sprostowaniu dostrzeżonych omyłek niezależnie od subiektywnej oceny adresata orzeczenia, dotyczącej tego czy sprostowanie jest potrzebne czy nie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu (pkt 2 sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 205 p.p.s.a w zw. z art. § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).