V SA/Wa 1996/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia w części kwoty nienależnie pobranych płatności oraz odmowy umorzenia odsetek naliczanych od kwoty nienależnie pobranych płatności oddala skargę. Przedmiotem skargi J.G. (dalej jako: "skarżący" lub "strona") jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej jako: "Minister", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "Prezes ARiMR" lub "organ I instancji") z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] o odmowie umorzenia w części kwoty nienależnie pobranych płatności oraz odmowie umorzenia odsetek naliczanych od kwoty nienależnie pobranych płatności Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. [...] września 2014 r. wydał decyzję nr [...], na mocy której ustalił stronie kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2008 w wysokości [...] zł. Powyższa decyzja została następnie utrzymana w mocy decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...]. Skarżący wniósł o umorzenie 40 % kwoty określonej ww. decyzjami oraz odsetek. Po rozpoznaniu wniosku, decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Prezes ARiMR odmówił umorzenia w części kwoty nienależnie pobranych płatności, ustalonych na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] września 2014 r. wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P., w wysokości 40 % ustalonej kwoty oraz o odmowie umorzenia odsetek naliczanych od kwoty nienależnie pobranych płatności ustalonych na mocy decyzji nr [...] w łącznej wysokości [...] zł za rok 2008. J.G. wniósł odwołanie od tej decyzji. Zaskarżoną obecnie do Sądu decyzją Minister utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2017 r. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa umarza z urzędu należności, o ile należność w odniesieniu do płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu ustalonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro. Organ II instancji podniósł, że skarżący zwrócił się z prośbą o częściowe umorzenie nienależnie pobranych środków finansowych, jednakże mając na uwadze treść powyższych regulacji prawnych, jak również żądanie umorzenia odsetek naliczanych od kwoty nienależnie pobranych płatności, zasadne jest odniesienie się do wysokości kwoty ustalonej na mocy decyzji nr [...]. Minister podał, że kwota ustalona na mocy decyzji nr [...] bezsprzecznie przekraczają wartość kwoty 100 euro przeliczonej na złote wg kursu ustalonego zgodnie z przepisami. Wskazał, iż z przepisu art. 40 w zw. z art. 36 lit. g rozporządzenia delegowanego (WE) nr 907/2014 wynika, że kurs wymiany, który ma być zastosowany, to ostatni kurs wyznaczony przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności. Z tego względu zastosowano kurs wymiany walut opublikowany przez Europejski Bank Centralny na dzień [...] sierpnia 2014 r., który wyniósł 4,2171 zł, tak więc kwota stanowiąca równowartość 100 euro wynosiła 421,71 zł. Z tego względu organ odwoławczy stwierdził, że w omawianej sprawie nie wystąpiła przesłanka umożliwiająca umorzenie kwoty nienależnie pobranych płatności z uwagi na kwotę należności nieprzekraczającą równowartości 100 euro. Zdaniem organu II instancji w sprawie nie zaszła również żadna z przesłanek, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. Podkreślił również, iż stan faktyczny ustalony w przedmiotowej sprawie dopuszcza ocenę zasadności żądania strony jedynie w świetle przesłanek określonych w § 3 ust. 1 pkt 4 - 6 ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy dokonał analizy tych przesłanek i stwierdził, że nie wystąpiły w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Ministra skarżący wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Organowi odwoławczemu zarzucił naruszenie: 1) art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej: "k.p.a.", poprzez nie powiadomieniem go przed datą wydania decyzji drugiej instancji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, przez co nie mógł złożyć nowych wniosków dowodowych w tym: a) powołać się na treść pisma zawierająca uzasadnienie wykazania braku możliwości uzyskania z egzekucji kwoty większej od kosztów egzekucji, b) nie miał możliwości ustalenia jaki poziom umorzenia jest w ogóle możliwy wskutek nie wyznaczenia rozprawy administracyjnej celem zawarcia ugody administracyjnej, 2) art. 11 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie dlaczego organ I instancji odstąpił od powiadomienia go o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji; 3) art. 7 k.p.a. poprzez nie rozpoznanie wniosków składanych przy odwołaniu od decyzji; Uzasadniając zasadność swojej skargi skarżący podniósł, iż celem organu nie było zbadanie istoty sprawy ale jej najszybsze zakończenie. W szczególności organ oceniając stan sprawy, mimo wykazania dochodów i kosztów ponoszonych przez skarżącego, oceniał każdą sprawę oddzielnie, mimo tego, że spraw dotyczących zwrotu nienależnie pobranych płatności jest więcej. Tymczasem całościowe wzięcie pod uwagę istniejącego zadłużenia spowodowałoby ustalenie, że po zaspokojeniu organu z wcześniejszych decyzji, nie wystarczyłoby środków na pokrycie kosztów egzekucyjnych w sprawie. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie, która odbyła się w dniu 5 czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż łączna kwota ciążącego na nim zadłużenia wynosi 270.00 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Podstawę umarzania w całości lub w części albo odraczania lub rozkładania na raty spłaty stanowi art. 209 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1870 ze zm.), dalej: "u.f.p.", zgodnie z którym należności i wierzytelności przypadające agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej mogą być, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, umarzane w całości lub w części, a ich spłata odraczana lub rozkładana na raty. Ogólną przesłanką stosowania powyższych ulg jest więc szczególnie uzasadniony przypadek, jednak szczegółowe zasady i tryb umarzania w całości lub w części, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności i wierzytelności, przesłanki zastosowania tych instytucji, a także organy do tego uprawnione, przekazane zostały do uregulowania w drodze rozporządzenia Radzie Ministrów. Na podstawie dyspozycji zawartej w art. 209 u.f.p. zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz.U. z 2010 r. nr 258 poz. 1747 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie". Rozporządzenie to stanowi w § 3 ust. 1, że umorzenie przez właściwy organ agencji płatniczej w całości lub w części należności dopuszczalne jest tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli wystąpi jedna z następujących przesłanek: 1) należności nie odzyskano w wyniku zakończonego postępowania likwidacyjnego albo upadłościowego, albo postępowanie upadłościowe zostało umorzone w związku z brakiem majątku upadłego; 2) dłużnik będący osobą fizyczną zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiając ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiając przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym umorzenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" do celów naliczania odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych; 3) dłużnik będący osobą prawną został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie; 4) kwota należności nie przekracza wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności; 6) postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne. Ponadto zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia prezes agencji płatniczej umarza z urzędu należności, o których mowa w § 1 pkt 1, o ile należność w odniesieniu do płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu ustalonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz. Urz. UE L 255 z 28.08.2014, str. 18, ze zm.). Z przepisu art. 40 w zw. z art. 36 lit. g rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 wynika, że kurs wymiany, który ma być zastosowany, to ostatni kurs wyznaczony przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności. Natomiast w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi prezes agencji płatniczej, na wniosek dłużnika, może odroczyć termin spłaty całości lub części należności lub rozłożyć płatność całości lub części należności na raty, biorąc pod uwagę możliwości płatnicze dłużnika (§ 7 rozporządzenia). W niniejszej sprawie nie zaistniała żadna (z wymienionych enumeratywnie w § 3 i 4 rozporządzenia) przesłanek zastosowania ulgi w postaci umorzenia należności. W sposób oczywisty do strony skarżącej nie znajdują zastosowania przesłanki umorzenia określone w § 3 ust. 1 pkt 1 - 3 rozporządzenia. Nie znajdują zastosowania również przesłanki umorzenia należności określone w ust. 1 pkt 4-6 powyższego przepisu rozporządzenia dotyczące racjonalizacji kosztów na ich egzekucję. Skarżący jak sam wskazał jest współwłaścicielem nieruchomości (w częściach ułamkowych): "położonej w miejscowości G. oraz nieruchomości zabudowanej położonej przy ul. [...] w S. oraz mieszkania położonego w W.". Z wniosku wynika także, iż łączna powierzchnia posiadanych przez skarżącego nieruchomości rolnych wynosi około 6 ha. Posiadana nieruchomość rolna w toku rozpoznawania sprawy była przedmiotem dzierżawy, z ustalonym czynszem dzierżawnym, pobieranym przez skarżącego, co wynika z jego pisma z dnia [...] lutego 2017 r., złożonego w odpowiedzi na pismo organu I instancji z dnia [...] stycznia 2017 r. wzywającego skarżącego do uzupełnienia wniosku w zakresie wskazanym w powyższym piśmie a dotyczącym w szczególności posiadanych nieruchomości, ruchomości, dochodów itp. Odnosząc zatem przedstawione fakty dotyczące posiadanego przez stronę majątku pod kątem uznania, czy zaistniały w sprawie przesłanki z treści § 3 ust.1 pkt 4-6 rozporządzenia wyjaśnienia wymaga, że wysokość kosztów upomnienia, o których mowa w art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym administracji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1201), dalej: "u.p.a.", określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 września 2015 r. w sprawie wysokości kosztów upomnienia skierowanego przez wierzyciela do zobowiązanego przed wszczęciem egzekucji administracyjnej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1526) i wynosi 11,60 zł. Kwota należności przekracza więc koszty upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, co wyklucza możliwość umorzenia należności w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Zgodnie z art. 64 u.p.a. wysokość opłat egzekucyjnych wyrażona jest przeważnie stawką procentową w stosunku do egzekwowanych należności, z zastrzeżeniem minimalnej kwoty, bądź też kwotowo w odniesieniu do każdej czynności podjętej przez organ egzekucyjny. Co do zasady koszty postępowania egzekucyjnego w administracji w stosunku do kwoty dochodzonej należności określone zostały w formie procentowej – opłata manipulacyjna w wysokości 1% oraz opłata za czynności egzekucyjne w wysokości od 4 do 8%, w zależności od rodzaju dokonanego zajęcia. Biorąc powyższe pod uwagę nie sposób stwierdzić, że przewidywane koszty dochodzenia i egzekucji należności będą wyższe od kwoty możliwej do uzyskania w postępowaniu egzekucyjnym, co mogłoby stanowić przesłankę umorzenia w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Z treści tego przepisu wynika, że przepis ten odnosi się wyłącznie do możliwości umorzenia należności jedynie wówczas, gdy przewidywane koszty dochodzenia i egzekucji należności, będą wyższe od kwoty potencjalnie możliwej do uzyskania w toku egzekucji, nie ma tu więc powiązania z koniecznością uzyskania całej dochodzonej należności (wystarczy, że będzie wyższa od przewidywanych kosztów egzekucji), co przy kilku sprawach dotyczących skarżącego stanowić mogłoby argument za ewentualnym zaistnieniem wskazywanej przesłanki. W odniesieniu zatem do tej kwestii należy zauważyć, iż w dacie wydania przez organ II instancji zaskarżonej decyzji, z nieruchomości będących własnością strony, nie była prowadzona egzekucja, a skarżący mógł nimi swobodnie dysponować. Organ odwoławczy prawidłowo uznał zatem, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki umożliwiające umorzenie części należności określonej decyzją nr [...] (w tym przesłanka o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 5). Podkreślenia bowiem wymaga, że materiał dowodowy, w tym fakt, iż skarżący jest właścicielem nieruchomości rolnych oraz mieszkania położonego w W., dawał podstawy do ustalenia przez organy, iż zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w przedmiotowej sprawie istnieje możliwość wyegzekwowania przedmiotowej należności od zobowiązanego. Abstrakcyjna możliwość wyegzekwowania od skarżącego innych wierzytelności nie mogła natomiast automatycznie skutkować uznaniem racji strony w sytuacji, gdy organy właściwie oceniły brak wystąpienia w sprawie przesłanek umorzenia przedmiotowych należności. Odnosząc się z kolei do przesłanki określonej w § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, tj. bezskuteczności postępowania egzekucyjnego, należy stwierdzić, że może ona zostać stwierdzona dopiero po przeprowadzeniu takiego postępowania, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie nie znajdzie również zastosowania § 4 ust. 1 rozporządzenia, ponieważ ostatni kurs wymiany walut opublikowany przez Europejski Bank Centralny przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności tj. na dzień [...] sierpnia 2014 r., wyniósł 4,2171 zł, zatem kwota stanowiąca równowartość 100 euro wynosiła 421,17 zł i nie przekracza ona wysokości należności wobec strony skarżącej. W kontekście treści przesłanek umorzenia należności wskazywane przez stronę okoliczności dotyczące sytuacji majątkowej, zdrowotnej, czy rodzinnej w świetle przepisów rozporządzenia, nie mają żadnego znaczenia dla objęcia skarżącego ulgą w postaci umorzenia należności. Jak już wyżej wskazano organ agencji płatniczej może umorzyć należności tylko w przypadkach ściśle określonych w § 3 i 4 rozporządzenia, a sytuacja strony nie odpowiada żadnej z hipotez wynikających z tych przepisów. Wykazywane przez skarżącego okoliczności mogłyby mieć istotne znaczenie tyko w przypadku rozpatrywania wniosku o rozłożenie na raty pozostającej do spłaty kwoty nienależnie pobranych płatności, pod warunkiem, że istniałaby możliwość umorzenia części należności, o co ubiegał się skarżący i co w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie było możliwe. W tym miejscu wypada odnieść się do zarzutów skargi, które zdaniem Sądu niezależnie od ich trafności, nie miały i nie mogły mieć wpływu na wydane rozstrzygnięcie z uwagi na treść § 3 i § 4 ust. 1 rozporządzenia. Z całą pewnością niezasadny jest zarzut naruszenia art. 11 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., czego skarżący upatrywał w niewyjaśnieniu mu przez organ odwoławczy dlaczego organ I instancji odstąpił od powiadomienia go o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Należy więc zauważyć, że organ I instancji nie uchybił temu obowiązkowi informacyjnemu. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się zawiadomienie Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., informujące stronę o możliwości, sposobie i terminie zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem (k. 313). Skarżący otrzymał to zawiadomienie [...] maja 2015 r. (ZPO k. 315-316), a więc ponad trzy tygodnie przez wydaniem decyzji przez organ I instancji. Skarżący słusznie natomiast podniósł, iż organ odwoławczy nie odniósł się do wniosków dowodowych przedstawionych w odwołaniu oraz naruszył art. 10 k.p.a. poprzez niepoinformowanie go o możliwości zaznajomienia się z aktami sprawy, co uniemożliwiło mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenie żądań. Jeśli chodzi o wnioski dowodowe to dotyczyły one m.in. przesłuchania świadków w osobie byłej żony i córki na okoliczność ustalenia udziału skarżącego w nieruchomości (kwestie te organ przedstawił w decyzji wskazując, że skarżący po rozwodzie, jest współwłaścicielem wszystkich nieruchomości w częściach ułamkowych, które co do zasady są równe) jak również wysokości płaconych na córkę alimentów. Ponadto wnosił o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej przez Ministra i poczynienie określonych ustaleń co do wartości, czy zbywalności nieruchomości. Oceniając zasadność argumentów skargi pod kątem tych zarzutów należy wskazać, że jeśli chodzi o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej przez Ministra, to z treści odwołania jednoznacznie wynika, że skarżący zamierzał w jej toku przedstawić argumenty w zakresie ustalenia przez Ministra realnych możliwości spłaty obciążającego go zobowiązania w części lub całości w formie ratalnej. Sąd zauważa więc, że kwestia możliwości ratalnego regulowania zobowiązania jak wynika z zaskarżonej decyzji, jest kwestią otwartą i będzie przedmiotem odrębnego rozpoznania (str.3-4 decyzji). Brak zatem formalnego odniesienia się przez Ministra do tej kwestii, nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Dotyczy to również zarzucanego naruszenia art. 10 kpa przez organ II instancji, w odniesieniu do którego należy wskazać, że mimo zgłoszenia tego zarzutu, w skardze nie wskazano konkretnych argumentów, czy też wniosków, których ze względu na powyższe uchybienie organu, skarżący nie zgłosił na etapie postępowania administracyjnego i co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takim skutecznym zarzutem nie może być w ocenie Sądu fakt braku możliwości powołania się na treść pisma zawierającego uzasadnienie w zakresie niemożliwości uzyskania z egzekucji kwoty wyższej od kosztów egzekucji. Wskazać bowiem należy, że w aktach administracyjnych znajduje się pismo z dnia [...] września 2017 r. wniesione m.in. do sprawy przedmiotowej, ale już po wydaniu w niej zaskarżonej decyzji (oraz po wydaniu decyzji przez Ministra w 5 innych sprawach czego skarżący miał świadomość), w którym skarżący m.in. przedstawił własne, subiektywne wyliczenia w tym zakresie, które nie mogą z przyczyn już wskazywanych wyżej dowodzić wystąpienia przesłanki z § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. W tym stanie rzeczy Sąd uznaje, że w istocie rzeczy nie doszło do rzeczywistego naruszenia przez Ministra treści art. 10 k.p.a. Pomimo dążeń skarżącego do rozszerzenia postępowania wyjaśniającego zgromadzony materiał dowodowy w pełni pozwalał na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. Podkreślenia przy tym wymaga, że zobowiązania publiczne z tytułu innych decyzji administracyjnych nie mają wpływu na legalność kontrolowanego rozstrzygnięcia. Reasumując, w ocenie Sądu w ustalonym stanie faktycznym sprawy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ani też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Żaden zarzut skargi nie jest skuteczny na tyle, by doprowadził do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Z wyłożonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).