V SA/Wa 1997/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska - Jóźków, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant sekretarz sąd. - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2014 r. sprawy ze skargi W. S. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę W dniu 27 września 2011 r. W. S. złożył do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalny w Szczecinie wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania 312 "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". Pismem z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], W. S. poinformowany został przez Zachodniopomorski Oddział Regionalny Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie o odmowie przyznania pomocy z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 4 pkt 1 lit. f oraz § 9 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 ze zm.). Zgodnie z § 4 pkt 1 lit. f rozporządzenia o pomoc może ubiegać się osoba fizyczna, która ma miejsce zamieszkania w miejscowości należącej do gminy: – wiejskiej lub – miejsko-wiejskiej, z wyłączeniem miast liczących powyżej 5 tys. mieszkańców, lub miejskiej, z wyłączeniem miejscowości liczących powyżej 5 tys. mieszkańców. Natomiast zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia pomoc jest przyznawana osobie fizycznej wykonującej we własnym imieniu działalność gospodarczą, która spełnia warunki określone w § 4 pkt 1 lit. b, d - g i której został nadany numer identyfikacyjny. W piśmie z dnia [...] maja 2013 r. Wnioskodawca został poinformowany, iż z dokumentacji przedłożonej przez niego wraz z wnioskiem jak też z wyjaśnień i dokumentów złożonych w odpowiedzi na wezwanie Agencji wynika, iż jego miejscem zamieszkiwania jest [...]. Organ przywołał przepis art. 25 kodeksu cywilnego stanowiący, iż miejscem zamieszkiwania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Zdaniem organu fakt, iż Wnioskodawca w R. zameldował się jedynie na czas określony zaś jego żona i dzieci mieszkają w K. świadczy, iż miejscem jego zamieszkania jest K. Takie samo stanowisko zajął organ w piśmie z dnia 3 lipca 2013 r., po rozpatrzeniu wezwania do usunięcia prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2013 r. W. S. zarzucił organowi naruszenie § 4 pkt 1 lit. f oraz § 9 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" poprzez błędne ustalenie, iż w dniu składania wniosku nie zamieszkiwał w Gminie R., co w konsekwencji doprowadziło do odmowy przyznania mu pomocy. Zarzucił także naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich poprzez nieprawidłową ocenę stanu faktycznego i zgromadzonego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi W. S. wskazał, iż w wyniku zameldowania w K. i bazowania wszystkich instytucji na danych z dowodu osobistego w dokumentacji kredowej, dokumentacji inwestycji, zaświadczeniach ZUS, danych Centralnej Ewidencji i Informacji o Gospodarczej widnieje Ares zamieszkania – [...]. Organ nie uwzględnił tej okoliczności jak też nie wziął pod uwagę oświadczeń sąsiadki i proboszcza z R. Zdaniem Skarżącego zamieszkiwanie w R. potwierdzają ich oświadczenia, uczestnictwo dzieci w zajęciach na terenie R., posiadanie dwóch pensjonatów, z których każdy jest całoroczny i w każdym jest prywatne mieszkanie. Skarżący zarzucił organowi nieuwzględnienie jego specyficznej sytuacji zawodowo-rodzinnej. W odpowiedzi na skargę organ poparł dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem w granicach zakreślonych w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Wnioskodawcy przysługiwało prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd uznał skargę W. S. za niezasadną. Wobec jednoznacznego sprecyzowania przez Skarżącego w piśmie z dnia 14 października 2013 r. oznaczenia skarżonego aktu - pisma Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego w Szczecinie z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], o odmowie przyznania pomocy - bezprzedmiotowy stał się wniosek organu o odrzucenie skargi. Odnosząc się do głównego zarzutu skargi, t.j. błędnego ustalenia przez organ, iż w dniu składania wniosku Skarżący nie zamieszkiwał w Gminie R. Sąd wskazuje, iż postępowanie prowadzone było w rozpoznawanej sprawie prawidłowo i zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. W. S. wezwany został przez organ pismem z dnia 28 lutego 2013 r. do złożenia wyjaśnień i przedstawienia dokumentów potwierdzających jego zamieszkiwanie w R. Przedstawione przez Skarżącego wyjaśnienia i dowody zostały przez organ, stosownie do art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z 7 marca 2007 r., w sposób wyczerpujący rozpatrzone wraz z całym materiałem dowodowym. Znalazło to wyraz w treści zaskarżonego pisma. Argumentacja organu jest logiczna i odnosi się do argumentów Strony. W sytuacji, gdy wszelka dokumentacja bankowa i inwestycyjna oraz dane ewidencyjne wskazują na miejsce zamieszkania – K. i gdy sam Skarżący wskazał adres dla doręczeń w K. – to na Skarżącym spoczywał obowiązek jednoznacznego wykazania rzeczywistego zamieszkiwania w innym miejscu. "Zamieszkiwania" w rozumieniu art. 25 kodeksu cywilnego , tzn. przebywania z zamiarem stałego pobytu i skoncentrowania w danej miejscowości wszelkich spraw życiowych – rodzinnych, zawodowych, społecznych. Przedstawione na wezwanie organu oświadczenia sąsiadki (k-211 akt adm.) i księdza proboszcza z Parafii w R. (k-210 akt adm.) są bardzo lakoniczne a ich graficzna forma wskazuje na przygotowanie przez tę samą osobę. Nie wynika z treści tych dowodów świadomość składających oświadczenia prawnego znaczenia określenia "zamieszkiwanie". Od pojęcia "zamieszkanie" należy bowiem odróżnić pojęcie "pobyt", oznaczające fizyczne przebywanie , nawet długie, w danym miejscu bez zamiaru stałego pobytu. Sąd podkreśla, iż Skarżący prowadząc w R. pensjonaty bezsprzecznie musi bywać tam czy przebywać przez dłuższe okresy. Musi być widywany w miejscowości i na własnych posesjach. Wydaje się być oczywiste, że możliwość prywatnego wykorzystania w pensjonatach z określonych pomieszczeń umożliwia przebywanie w nich razem z rodziną. Charakter miejscowości i jej bliskość od K. umożliwiają korzystanie rodziny Skarżącego z miejscowych atrakcji i oferowanych w R. zajęć i uczestniczenie w nabożeństwach w miejscowym kościele. Przedstawione dowody potwierdzając pobyt nie odnosiły się do zamiaru zamieszkania. Skierowanie "Wezwania właściciela pojazdu" przez Straż Gminną w K. na adres w R. miało miejsce w toku czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie ujawnione urządzeniem rejestrującym (k-209 akt adm.) a więc Straż Gminna korzystała z danych o meldunku czasowym. W ocenie Sądu dowody przedstawione przez Skarżącego nie prowadzą zatem do wniosku, iż ocena wszystkich dowodów w sprawie dokonana przez organ przekroczyła granice ich swobodnej oceny. Organowi nie można postawić zarzutu dowolności w ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, co prowadziłoby do stwierdzenia, że ustalony stan faktyczny sprawy i ocena wniosku nie były prawidłowe. Sąd podnosi, iż postępowanie o udzielenie pomocy na podstawie uregulowań zawartych w ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich jest swoistym rodzajem postępowania konkursowego, którego zasady obowiązują wszystkich aplikujących do udzielenia tych świadczeń, zatem zastosowanie innych zasad lub wyłączeń co do niektórych wnioskodawców stanowiłoby ewidentne naruszenie zasad wynikających z tych przepisów oraz ogólnie rozumianych i stosowanych zasad równości wszystkich wobec prawa. Zgodnie z tymi przepisami świadczenie udzielane jest tym z wnioskodawców, którzy w zakreślonym terminie spełnią wszystkie przewidziane w danym postępowaniu warunki, tym zaś, którzy tych warunków nie spełnią – świadczenie jest odmawiane. Przeprowadzane przez organ postępowanie nie wykazało, iż w czasie składania wniosku Skarżący, w rozumieniu art. 25 kodeksu cywilnego, zamieszkiwał w Gminie R. Zasadnie organ podnosi, iż w działaniu 312 warunek zamieszkiwania jest szczególnie istotny z punktu widzenia celu działania - tworzenia warunków dla dywersyfikacji działalności gospodarczej i poprawy możliwości zatrudnienia, przyczynianie się tym samym do zrównoważonego rozwoju społeczno-gospodarczego obszarów wiejskich. Z tych względów Sąd stwierdził, iż ocena wniosku Skarżącego o przyznanie pomocy w ramach działania 312 - Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów wiejskich 2007 – 2013 dokonana przez Agencję w zaskarżonym piśmie z dnia [...] maja 2013 r. nie narusza prawa, co skutkuje oddaleniem skargi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art.151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako pozbawioną podstaw.