V SA/Wa 2/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w Z. (...) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) października 2016 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez I. Sp. z o.o. w Z. (dalej "Skarżąca", "Strona") jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej "Prezes ARiMR") z [...] października 2016 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji w Z. (dalej "Dyrektor Oddziału") z [...] czerwca 2016 r. nr [...] o odmowie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Na mocy decyzji Dyrektora Oddziału z [...] maja 2012 r. nr [...] przyznano Skarżącej pomoc finansową w ramach działania "Grupy producentów rolnych" w okresie od 18 kwietnia 2012 r. do 17 kwietnia 2017 r. Wnioskiem z 23 kwietnia 2015 r. Skarżąca zwróciła się o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 za okres od 18 kwietnia 2014 r. do 17 kwietnia 2015 r., tj. w trzecim roku korzystania z pomocy. Pismem z [...] lipca 2015 r. Dyrektor Oddziału wezwał Grupę do złożenia dodatkowych wyjaśnień w sprawie, m.in. powodów i okoliczności zawiązania "M." Sp. z o.o. - członka Grupy, którego współudziałowcami są S.M. i A. M. oraz uzyskania przez J. P. zaplecza produkcyjnego służącego do hodowli indyków, ze wskazaniem tytułów prawnych uprawniających ww. członka Grupy do dysponowania tym zapleczem. W odpowiedzi pismem z 31 lipca 2015 r. Skarżąca złożyła wyjaśnienia w powyższych kwestiach. W dniu [...] sierpnia 2015 r. Dyrektor Oddziału zwrócił się do Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego ARiMR o przeprowadzenie kontroli na miejscu w siedzibie Skarżącej oraz gospodarstwach wszystkich jej członków. W dniach [...] września 2015 r. przeprowadzona została kontrola na miejscu w gospodarstwach członków Grupy. Na tę okoliczność sporządzono protokoły z czynności kontrolnych (nr dokumentów: [...]). Następnie w dniu [...] września 2015 r. przeprowadzono kolejną kontrolę na miejscu w siedzibie Grupy, sporządzając protokół z czynności kontrolnych (nr dokumentu [...]). W dniu [...] listopada 2015 r. oraz od [...] do [...] grudnia 2015 r. pracownicy Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] przeprowadzili w siedzibie Grupy kontrolę, w zakresie spełnienia przez Grupę warunków określonych w ustawie z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2000 r., Nr 88, poz. 983 ze zm.) oraz w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 642 z późn. zm.). Pismem z [...] grudnia 2015 r. Marszałek Województwa [...] poinformował Dyrektora Oddziału o wyniku przeprowadzonej kontroli, która potwierdziła, że Skarżąca spełnia warunki określone w ustawie o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw. W dniu [...] stycznia 2016 r. Dyrektor Oddziału wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych z tytułu pomocy finansowej. W wyniku rozpatrzenia odwołania Prezes ARiMR uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji stwierdzając, iż Dyrektor Oddziału nie dokonał jednoznacznych ustaleń w zakresie stworzenia przez Grupę sztucznych warunków celem uzyskania wsparcia finansowego w ramach działania "Grupy producentów rolnych". W wezwaniu z [...] kwietnia 2016 r. Dyrektor Oddziału zwrócił się do Skarżącej o odniesienie się do następujących zagadnień: - wskazania na jakich warunkach sprzedawane były produkty przez poszczególnych członków przed przystąpieniem do Grupy jak i w trakcie przynależności do Grupy oraz przedstawienia jak kształtowała się wielkość produkcji drobiu przez poszczególnych członków Grupy; - wskazania roli "I." Sp. z o.o. w procesie regulowanym umowami kontraktacji z podmiotem H.; - powodów, dla których I. R. udostępnił w drodze umowy dzierżawy część swojego zaplecza produkcyjnego J. P.; - powodów, dla których S. M. i A. M. nie przenieśli posiadania na rzecz "M. Sp. z o.o. całości zaplecza służącego do produkcji indyków, tj. z wyłączeniem budynków nr 5 i ni 6 położonych w miejscowości M. W dniu 16 maja 2016 r. do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęło pismo wyjaśniające Skarżącej wraz z załącznikami. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie Dyrektor Oddziału w dniu [...] czerwca 2016 r. wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania Skarżącej środków finansowych w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 w okresie referencyjnym trwającym od 18 kwietnia 2014 r. do 17 kwietnia 2015 r., tj. za trzeci rok korzystania z pomocy. W uzasadnieniu podniósł m.in., iż odmienną kwestią jest spełnienie formalnych warunków do uzyskania statusu grupy producentów rolnych, a odmienną kwestią spełnienie przesłanek do otrzymania pomocy finansowej w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 określonych w przepisach unijnych i krajowych. Podkreślono, iż w rozpoznawanej sprawie przyznanie Skarżącej pomocy finansowej w ramach działania Grupy spowodowałoby uzyskanie wsparcia przez podmioty, których działalność nie stanowiła realizacji celów określonych w art.35 ust. 1 lit. a i b rozporządzenia nr 1698/2005, które odnoszą się do producentów produktu, dla którego została utworzona grupa oraz stanowiła ominięcie przepisów rozporządzenia w sprawie wykazu produktów w zakresie dotyczącym minimalnej ilości członków grupy. W konsekwencji doprowadziłoby to do naruszenia celów i istoty działania, wynikających z przedmiotowej regulacji. Zdaniem organu w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki wskazujące na stworzenie przez Grupę sztucznych warunków do otrzymania pomocy (art.4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011). Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Skarżąca złożyła odwołanie. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy na skutek złożonego odwołania Prezes ARiMR decyzją nr [...] z [...] października 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając jej słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu organ przytoczył przepisy prawa unijnego i krajowego będące podstawą wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Dokonał obszernej analizy zebranego materiału dowodowego i dał temu wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, wyjaśniając, które okoliczności potwierdziły, zdaniem organu, stworzenie przez Grupę sztucznych warunków do otrzymania pomocy W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego: a) art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, w zw. z art. 4 pkt 3 rozporządzenia Rady nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich poprzez błędną subsumcję i w efekcie zastosowanie go w niniejszej sprawie, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby Spółka podjęła działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku, poprzez stworzenie "sztucznych warunków" w celu uzyskania korzyści nienależnej finansowej, b) art. 35 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), poprzez ustalenie, że w odniesieniu do Grupy cel systemu wsparcia nie został osiągnięty, c) art. 65 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r., poz. 380, dalej jako "k.c.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (brak zastosowania) i dokonanie przez organ interpretacji treści umów kontraktacyjnych zawartych przez członków Grupy i Grupę z zagranicznym kontrahentem w sposób nie tylko sprzeczny z ich dosłownym brzmieniem, ale pomijający intencję Stron w kontekście zamiaru i celu zawarcia przedmiotowych umów, przy tym interesu prawnego i faktycznego Stron; 2) przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako "k.p.a."), tj. zasady zaufania obywateli do organów Państwa poprzez dokonanie istotnych w sprawie ustaleń w oparciu o wybiórczo wybrane i wykreowane elementy materiału; b) art. 6 k.p.a. poprzez rozstrzygniecie sprawy w oparciu o błędną interpretację obowiązujących, a wskazanych w niniejszym piśmie, przepisów w tym zakresie; c) art. 78 § 1 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, d) art. 11 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób ogólnikowy, z pominięciem jej uzasadnienia prawnego w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy; e) art. 7, 80 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, poprzez nie rozpatrzenie przez organ w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i w konsekwencji dokonanie ustaleń niezgodnych ze stanem faktycznym, a polegających na przyjęciu, iż Grupa stworzyła sztuczne warunki w celu uzyskania pomocy sprzecznej z celami systemu wsparcia. Wskazane zarzuty Skarżąca rozwinęła w motywach skargi, a następnie w piśmie procesowym z 6 lutego 2017 r., w sposób obszerny je argumentując. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowią przepisy krajowe: ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r. nr 64, poz. 427; dalej "ustawa o wspieraniu"), rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grup producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 (Dz. U. z 2007 r. nr 81 poz. 550 ze zm.; dalej "rozporządzenie z dnia 20 kwietnia 2007 r."), a także przepisy prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. L 277 z 21.10.2005 r., str. 1; dalej "rozporządzenie nr 1698/2005"), rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. L 25 z 28.01.201, str. 8; dalej "rozporządzenie nr 65/2011"). Ponadto należy przypomnieć, że stosownie do art. 2 ustawy z 15 września 2000 r o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2000 r. nr 88, poz. 983 ze zm.; dalej "ustawa o grupach producentów rolnych") osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne prowadzące gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu: dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego. Treść art. 3 ustawy o grupach producentów rolnych określa szereg warunków, które muszą zostać spełnione dla prowadzenia działalności przez grupę producentów rolnych, między innymi zgodnie z ust. 1 pkt 1 art. 3 grupa musi zostać utworzona przez producentów jednego produktu lub grupy produktów. W ustawie określone zostały również wymagania jakie musi spełniać statut lub umowa, na podstawie których działa grupa (art. 4). Na podstawie art. 7 ustawy o grupach producentów rolnych spełnienie przez grupę warunków określonych w ustawie o grupach producentów stwierdza w drodze decyzji administracyjnej marszałek województwa właściwy ze względu na siedzibę grupy, który dokonuje również wpisu grupy do prowadzonego przez siebie rejestru grup. Nadzór nad działalnością grupy sprawuje marszałek województwa (art. 12 ustawy). Program wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich obejmuje między innymi działanie pod nazwą "grupy producentów rolnych". W ramach tego programu grupom producentów rolnych przyznawana jest pomoc finansowa. Realizowanie programu na terytorium RP reguluje ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w tym w odniesieniu do grup producentów (art. 5 ust. 1 pkt 10). W treści art. 10 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich przewidziano, że pomoc jest przyznawana, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach rozporządzenia nr 1698/2005 oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, a także w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ustawy, czyli w rozporządzeniu z dnia 20 kwietnia 2007 r. Zgodnie z § 3 rozporządzenia z dnia 20 kwietnia 2007 r. pomoc jest udzielania grupie producentów, która prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest wpisana do rejestru grup producentów rolnych zgodnie z ustawą czyli do rejestru prowadzonego przez właściwego marszałka województwa, została utworzona ze względu na produkty określone w załączniku do rozporządzenia i został jej nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów. W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 20 kwietnia 2007 r. pomoc jest wypłacana w formie rocznych płatności i obejmuje okresy kolejnych 12 miesięcy prowadzenia działalności przez grupę, liczone od dnia decyzji o wpisie grupy do rejestru. Przytoczone wyżej przepisy krajowe nie przewidują kontrolowania przez organy ARiMR założenia i funkcjonowania grupy producentów rolnych pod kątem spełnienia wymogów formalnych. W tym zakresie organy ARiMR są związane decyzją i wpisem do rejestru dokonanymi przez właściwego marszałka województwa. Wobec uzyskania przez Skarżącą wpisu do prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] rejestru grup producentów rolnych, Prezes ARiMR zobowiązany był uznać, że grupa spełnia wymogi formalne bycia grupą producentów rolnych. Organy ARiMR wydając decyzje o płatności są natomiast zobowiązane sprawdzić, czy wnioskodawca spełnia kryteria przyznania pomocy określone w przepisach wspólnotowych oraz, czy nie zachodzą określone w przepisach wspólnotowych przesłanki do odmowy wypłaty pomocy. Tak więc, przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania środków finansowych organy orzekające sprawdzają, czy przyznanie pomocy wnioskodawcy wpisanemu do rejestru będzie zgodne z przepisami rozporządzenia nr 1698/2005 i rozporządzenia nr 65/2011. Na gruncie prawa wspólnotowego cele pomocy finansowej przyznawanej grupom producentów określa przepis art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005, który w ust. 1 stanowi, że wsparcia ze środków dotyczących wspierania tworzenia grup producentów udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celów: a) dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup; b) wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych; c) ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności. Zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1698/2005 celem pomocy finansowej przyznawanej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" jest także ułatwianie tworzenia i działalności grup producentów w celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu. Jak wynika z systematyki rozporządzenia nr 1698/2005 ma to służyć poprawie konkurencyjności sektora rolnego. W związku z tym, że istotą pomocy jest: dostosowanie do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego, wsparcie wspólnego wprowadzania do obrotu danego produktu czy też ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, należy przyjąć, że chodzi o działania wspólne czyli dokonywane przez wszystkich członków grupy. Zgodnie z art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. W przedmiotowej sprawie jest bezsporne, że Grupa spełniła warunki formalne do otrzymania płatności. Okoliczności te nie stoją jednak na przeszkodzie badaniu przez ARiMR zasadności przyznania płatności każdorazowo przy złożeniu przez Grupę wniosku o płatność, za kolejny rok działalności. Wynika to z tego, że wpisanie Grupy do rejestru grup producentów zależy od spełnienia przez nią wymogów formalnych określonych w treści art. 3 ustawy o grupach producentów rolnych, zaś wydanie decyzji przez ARiMR o przyznaniu pomocy finansowej, jest wynikiem spełnienia wymogów określonych treścią § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 20 kwietnia 2007 r. Tymczasem badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone przepisami nie tylko krajowymi ale i unijnymi. Zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia z dnia 20 kwietnia 2007 r. wypłata pomocy za dany okres jest dokonywana na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, która jest wydawana w oparciu o złożony wniosek o płatność, spełniający warunki określone w § 7 ust. 1, do którego dołączane są dokumenty wskazane w ust. 2 tego przepisu. Zgodnie z § 8 ust. 1 tego aktu wysokość udzielanej pomocy w danym roku prowadzenia działalności przez grupę ustala się na podstawie wartości udokumentowanych rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy. Wreszcie, jak stanowi § 7 ust. 2 lit c) rozporządzenia z dnia 20 kwietnia 2007 r. do wniosku o płatność dołącza się m. in. dokumenty wskazujące przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, wytworzonych w gospodarstwach jej członków i sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy. W wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego sprawy organy administracji ustaliły, iż mimo spełnienia formalnych warunków niezbędnych do utworzenia grupy producentów rolnych na gruncie prawa polskiego, Grupa w niniejszej sprawie w sposób sztuczny i pozorny stworzyła warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie przez Skarżącą w takiej sytuacji pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Chronologia kolejnych zdarzeń poprzedzających utworzenie Grupy wskazuje, że zamiarem osób zawiązujących Grupę było działanie mające na celu w pierwszej kolejności ominięcie warunku wskazanego w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1698/2005, a w dalszej kolejności otrzymanie płatności w ramach działania grupy producentów rolnych. Sąd podziela stanowisko organów w tej mierze. Nie powtarzając wszystkich ustaleń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które w całości Sąd akceptuje, należy w szczególności podkreślić, że Grupę, jak wynika z KRS, tworzy 5 wspólników: D. R., E. R., I. R., J. P. i M. Sp. z o.o. Spółka M. została utworzona przez S. M. i A.M., posiadających status członka innego podmiotu E. Sp. z o.o. Grupa Producentów Rolnych E. Sp. z o.o. zgodnie z KRS nr [...] uzyskała wpis do Krajowego Rejestru Sądowego 04 czerwca 2008 r., a decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] lipca 2008 r. nr [...] została wstępnie uznana w kategorii produktów: drób żywy (bez względu na wiek), mięso lub jadalne podroby drobiowe: świeże, chłodzone, mrożone: indyki. Grupę E. Sp. o.o. tworzyło 5 członków, w tym A. M., S. M., B. R., P. R. i E. Sp. z o.o. D. R. pełniła funkcję Prezesa Zarządu. E. Sp. o.o. korzystała ze wsparcia finansowego w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich PROW 2007-2013 przez 5 rocznych okresów rozliczeniowych, z których pierwszy roczny okres rozliczeniowy rozpoczął się 17 lipca 2008 r. natomiast ostatni roczny okres rozliczeniowy zakończył się 16 lipca 2013 r. Jak ustalił to organ, zaplecze produkcyjne S. M. i A. M. zostało rozdzielone, tzn. budynek produkcyjny znajdujący się w miejscowości D. oraz część budynków produkcyjnych znajdujących się w miejscowości M., budynki 1,2,3,4 (pismo I.Sp. z o.o. z 2 grudnia 2015 r. do Marszałka Województwa [...]) wykorzystywanych było do produkcji żywca indyczego na rzecz I. Sp. z o.o., natomiast budynki nr 5 i 6 położone w miejscowości M. do października 2013 r. wykorzystywane były przez S. M. i A.M.do produkcji żywca indyczego na rzecz E. Sp. z o.o. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki E. Sp. z o.o. uchwałą z 13 lutego 2014 r. wyraziło zgodę na zbycie udziałów przez A. M., B. R. oraz E. Sp. z o.o. Tym samym "E." Sp. z o.o. przestało spełniać kryteria funkcjonowania jako grupa producentów rolnych w myśl prawa krajowego (z uwagi na brak spełnienia wymogu dotyczącego minimalnej ilości 5 członków). W dniu [...] lipca 2015 r. Marszałek Województwa [...] wydał decyzję o skreśleniu E. Sp. z o.o. z Rejestru Grup Producentów Rolnych. Następnie uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z 26 lutego 2016 r. E. Sp. z o.o. została rozwiązana i postawiona w stan likwidacji. S.M. oraz A.M., będąc członkami E. Sp. z o.o., powołali nowy podmiot M. Sp. z o.o., którego stali się jedynymi wspólnikami, następnie podmiot ten wszedł w poczet członków nowoutworzonej grupy producentów rolnych I. Sp. z o.o. Obiekty produkcyjne, które były indywidualnie wykorzystywane przez S. M. oraz A.M. do produkcji drobiu rzeźnego sprzedawanego odbiorcom zewnętrznym poprzez E. Sp. z o.o., zostały udostępnione w drodze najmu M." Sp. z o.o. W trakcie funkcjonowania E. Sp. z o.o., tj. w okresie uprawniającym do otrzymywania pomocy finansowej (5 lat od dnia wpisu do rejestru marszałka - za okres rozliczeniowy od 17 lipca 2008 r. do 16 lipca 2013 r.), S. M. przekazał M. Sp. z o.o. część zaplecza produkcyjnego. Natomiast po zakończeniu działalności E. Sp. z o.o., pozostała część zaplecza wykorzystywanego indywidualnie przez S. M. oraz A. M. została przekazana, w drodze umowy najmu, w użytkowanie podmiotowi M. Sp. z o.o. Wspólnicy M. Sp. z o.o. stopniowo wygasili indywidualną współpracę z E. sp. z o.o., a następnie jako wspólnicy posiadający 100% udziałów M. Sp. z o.o. podjęli współpracę z nowo powołaną I. Sp. z o.o., wykorzystując do produkcji żywca indyczego wciąż to samo zaplecze produkcyjne. W kontekście powyższego słusznie organ skonstatował, iż S. M. oraz A. M., mając na uwadze wyczerpywanie się potencjału odnośnie możliwości uzyskiwania wsparcia finansowego dla E. Sp. z o.o. w czwartym roku działalności tej grupy, świadomie podjęli decyzję o powołaniu podmiotu M. Sp. o.o. w celu stworzenia warunków umożliwiających ponowne uzyskiwanie pomocy w ramach działania "Grupy producentów rolnych". Wobec powyższych okoliczności, Sąd podziela stanowisko organu, iż powołanie podmiotu M. Sp. z o.o. na potrzeby utworzenia grupy producentów rolnych I. Sp. z o.o. miało na celu obejście przepisów prawa i uzyskanie nienależnej płatności. Ponadto zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o grupach producentów rolnych, grupa prowadzi działalność jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, pod warunkiem, że została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego lub grupy produktów. Na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1577), produkty pochodzenia zwierzęcego mogą być wprowadzane na rynek, jeżeli zostały pozyskane od zwierząt lub ze zwierząt lub są zwierzętami, które spełniają wymagania weterynaryjne określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Jak wynika z akt administracyjnych M. Sp. z o.o. została wpisana do Rejestru Powiatowego Lekarza Weterynarii w O. decyzją administracyjną z [...] lipca 2012 r. Przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2014 r. poz. 1539 z późn. zm.) wskazują, że prowadzenie zakładu drobiu jest działalnością nadzorowaną i wymaga uzyskania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego zgodnie z art. 5 ww. ustawy. Produkcja M. Sp. z o.o. do momentu otrzymania numeru weterynaryjnego nie podlegała ww. przepisom, a więc produkty nie mogły być wprowadzane na rynek. Wprowadzanie do obrotu produkcji objętej nadzorem bez takiego nadzoru jest bowiem sprzeczne z wymogami ww. prawa krajowego jak i wspólnotowego, o których jest mowa m.in. w art. 1, ust. 2, lit. b Dyrektywy Komisji nr 2002/4/WE z dnia stycznia 2002 r. w sprawie rejestracji zakładów hodujących kury nioski, objętych dyrektywą Rady 1999/74/WE (Dz.U. UE. L 30 z 31.01.2002, s. 44), gdzie wskazano, że: "Państwa Członkowskie zapewnią, by od dnia 1 czerwca 2003 r. żaden nowy zakład nie rozpoczął działalności przed dokonaniem rejestracji i otrzymaniem numeru wyróżniającego." A zatem, przywołane przepisy krajowe i unijne w zakresie objęcia nadzorem produkcji M. Sp. z o.o. wykluczają możliwość legalnego wprowadzania produktów do obrotu bez uzyskania przez producenta stosownej rejestracji we właściwym organie Państwa Członkowskiego. W konsekwencji, dopiero uzyskanie przez M. Sp. z o.o. weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego i objęcie nadzorem weterynaryjnym w dniu [...] lipca 2012 r. umożliwiało wprowadzanie jej produktów na rynek. M. Sp. z o.o. nie mogła produkować i sprzedawać produktów objętych nadzorem przed datą wstępnego uznania I. Sp. z o.o. i rejestracji w dniu [...] kwietnia 2012 r., a zatem nie można mówić, iż była producentem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o grupach producentów rolnych, zgodnie z którym grupa może być utworzona przez producentów jednego produktu rolnego lub grupy produktów, a nie przez podmioty, które takimi producentami nie są. Skoro M. Sp. z o.o. nie mogła być producentem w zakresie chowu i hodowli indyków przed utworzeniem I. Sp. z o.o., nie mogła również wspólnie wprowadzać towarów do obrotu, w tym przygotowywać do sprzedaży, centralizować sprzedaż i dostawy do odbiorców hurtowych, a zatem nie mogła spełnić celu określonego w przepisie w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005. Sąd podziela także ustalenia dokonane przez organ dotyczące podjęcia działalności przez J. P., jako producenta w zakresie tuczu drobiu, będącego członkiem i współudziałowcem I. Sp. z o.o. Wnioski organu w tym zakresie są spójne, logiczne i przekonywujące. J. P. posiada weterynaryjny numer identyfikacyjny nadany od 1 marca 2012 r. w zakresie tuczu drobiu – indyki. W dniu 6 lutego 2012 r. zawarła z I. R. umowę dzierżawy dotyczącą nieruchomości położonej w m. W., zabudowanej budynkiem fermowym z pomieszczeniem socjalnym. Fakt ten miał miejsce bezpośrednio przed powołaniem grupy producentów rolnych I. Sp. o.o. wpisanej do rejestru prowadzonego przez Marszałka Województwa w dniu [...] kwietnia 2012 r. Słusznie organ zauważył, iż nieracjonalne jest poniesienie kosztów rewitalizacji budynku w miejscowości W. przez I. R., w tym kompleksowego przygotowania go na cele produkcji żywca indyczego, a następnie wydzierżawienie tego budynku J. P., w szczególności, gdy uwzględni się zapis z § 4 mowy dzierżawy z 6 lutego 2012 r., gdzie wysokość czynszu dzierżawnego została określona w kwocie 300,00 złotych miesięcznie (wg. dwóch umów dzierżawy zawartych z M. Sp. z o.o. z 20 lutego 2012 r. I. R. ustalił czynsze za dzierżawę w wysokości 4 550,00 netto oraz 24 700,00 zł netto za jeden cykl hodowlany). Ponadto, wydzierżawienie ww. budynku przez I. R. jest nieracjonalne również ze względu na to, iż proces produkcji żywca indyczego w budynku mieszczącym się pod adresem W. jest bardzo zbliżony do procesu produkcji na pozostałych fermach użytkowanych przez I. R. Z akt sprawy wynika bowiem, iż I. R. i J. P. w tym samym dniu 1 stycznia 2012 r., podpisali z odbiorcą H. umowy kontraktacyjne (analogiczne umowy zawarli pozostali członkowie Grupy). Z umów tych wynika, iż zawierają tożsame warunki i zobowiązania obciążające producenta (hodowcę) w związku z prowadzoną produkcją indyków, dotyczące: zaopatrywania się w środki produkcji u tych samych dostawców, tej samej obsługi weterynaryjnej, uzyskiwania certyfikatów jakości u tych samych firm certyfikujących, jakości żywca indyczego (cechy produktu) warunków odbioru produktu nadzoru produkcji przez odbiorcę - co potwierdzają również inne dokumenty (finansowo-księgowe, certyfikaty, faktury itd.) znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy. W konsekwencji, wydzierżawienie przez I. R. obiektu położonego w miejscowości W. J. P., która nie posiadała własnych obiektów i która nie prowadziła wcześniej działalności rolniczej związanej z produkcją drobiu, doprowadziło do dekoncentracji procesu produkcyjnego. Najpierw nastąpiło sztuczne podzielenie potencjału produkcyjnego, a następnie jego konsolidacja w ramach utworzonej grupy producentów rolnych I. Sp. z o.o. W efekcie powołanie dodatkowego podmiotu gospodarczego miało na celu spełnienie wymogów formalnych w zakresie minimalnej liczby członków grupy. Zdaniem Sądu powołanie przez S. M. oraz A. M. podmiotu M. Sp. z o.o. oraz rozpoczęcie działalności rolniczej przez J.P. bezpośrednio przed zawiązaniem I. Sp. z o.o. miało na celu wyłącznie spełnienie wymogu określonego w rozporządzeniu w sprawie wykazu produktów, zgodnie z którym minimalna liczba członków grupy zajmującej się produkcją drobiu, powinna wynosić 5 producentów. Świadczy to dokonaniu sztucznego rozdzielenia potencjału produkcyjnego przez I.R., w celu spełnienia warunku dotyczącego zachowania minimalnej ilości członków grupy producentów rolnych, tj. 5 członków. Ponadto podkreślenia wymaga, iż w poczet członków grupy producentów rolnych I. Sp. z o.o. oprócz podmiotu M. weszły 4 osoby fizyczne, tj. D. R., J. P., E. R. oraz I. R. Z ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego wynika, że wszystkie te osoby rozpoczęły działalność rolniczą, w zakresie chowu żywca indyczego, w momencie rozpoczęcia funkcjonowania I. Sp. z o.o. jako grupa producentów rolnych, który to status jest formalnym warunkiem do przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych'" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (PROW2007-2013). Wobec powyższych ustaleń, faktyczna rola pełniona przez I. Sp. z o.o. jest znikoma i nie wykazała ona, iż spełnia postanowienia § 4 umów kontraktacyjnych z 17 lutego 2012 r., zawartych z poszczególnymi członkami Grupy, określające obowiązki I. Sp. z o.o. wobec swoich członków. W szczególności taka sytuacja dotyczy zapisów § 4 pkt. 2, 3 i 4 ww. umów kontraktacyjnych zawartych pomiędzy Członkami Grupy a Grupą, które są tożsame w zakresie określenia zobowiązań każdej ze stron umowy, a dotyczą odpowiednio: negocjowania najkorzystniejszych warunków dla Członków Grupy, w szczególności co do ceny i terminu płatności; przekazania Członkom Grupy informacji o wymaganiach jakościowych stawianych indykom przez Odbiorcę; uzgodnienia z Odbiorcą harmonogramu dostaw; - albowiem wszystkie te zobowiązania określone są w umowach zawartych pomiędzy Członkami Grupy, a odbiorcą H. Konstrukcja umowy co prawda definiuje wzajemne relacje i zobowiązania pomiędzy Odbiorcą a Producentem, jednakże podmiot nazwany w umowie "Producent" nie został w żaden sposób zdefiniowany. Powyższe powoduje niemożność formalnego przypisania kompetencji, zobowiązań i odpowiedzialności za ich wykonanie poszczególnym podmiotom, tj. Członkom Grupy czy też I. Sp. z o.o. Z treści umowy należy domniemywać, iż opisane w niej warunki dotyczące produkcji odnoszą się do strony umowy określonej jako "Hodowca", czyli w tym przypadku poszczególni członkowie I. Sp. z o.o., albowiem to oni zobligowani są do spełnienia między innymi następujących warunków: produkt musi zostać wytworzony wyłącznie z piskląt lub młodych indyków dostarczanych przez (H.); producent zobowiązany jest do karmienia drobiu paszą produkowaną i bezpośrednio sprzedawaną przez takich producentów paszy, którzy uzyskają pisemną zgodę ze strony odbiorcy pod rygorem nieważności; producent zobowiązany jest do dostarczenia odbiorcy wszystkich indyków wytworzonych z piskląt lub młodych indyków zakupionych od odbiorcy (H.); odbiorca (H.) jest uprawniony osobiście lub przez uprawnionego przedstawiciela do nadzoru nad prawidłowym wykonaniem umowy przez producenta; w szczególności odbiorca może przeprowadzać okresowe kontrole procesu wytwarzania produktu w gospodarstwie producenta, zgłaszać uwagi i formułować wytyczne. Ponadto umowa szczegółowo opisuje warunki w zakresie: odbioru, ceny, rozliczenia, kontroli odpowiedzialności. Skoro takie szczegółowe zobowiązania dotyczą bezpośrednio Hodowcy-Członka Grupy (Producenta), jako strony umowy, a w umowach nie jest określona rola I. Sp. z o.o., to nie można uznać, iż Grupa wypełnia postanowienia § 4 pkt. 2, 3 i 4 umów kontraktacyjnych zawartych z Członkami Grupy, które uwzględniając treść umów zawartych z odbiorcą (H.) mają fikcyjny charakter. Dodatkowo umowy trójstronne zawarte z ww. Odbiorcą nie zostały podpisane przez umocowanych przedstawicieli I. Sp. z o.o., a więc nie mają żadnej mocy wiążącej dla Grupy, a jedynie dla jej członków. W działaniach tych Grupa nie spełnia żadnej funkcji, która usprawniałaby działalność członków Grupy, jak też faktycznie Grupa nie jest obciążona żadnymi zobowiązaniami związanymi z produkcją i wspólnym wprowadzaniem na rynek produktów członków Grupy. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniami Skarżącej, iż doszło do realizacji celu polegającego na wspólnym wprowadzaniu towarów do obrotu, w tym przygotowaniu do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych. Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności, organ miał podstawy do uznania, iż Grupa nie spełniła celów systemu wsparcia, dla spełnienia których została powołana a działania jej członków zmierzały do pozornego stworzenia warunków, które dawałyby podstawę do otrzymania wsparcia finansowego z tytułu utworzenia I.Sp. z o.o. Utworzenie Grupy było działaniem pozornym, mającym jedynie na celu uzyskanie wsparcia z działania "Grupy producentów rolnych" gdyż w niniejszej sprawie nie można wskazać, iż Skarżąca osiągnęła cele określone w rozporządzeniu nr 1698/2005. W konsekwencji przyznanie Skarżącej pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" spowodowałoby uzyskanie wsparcia przez podmioty, których działalność nie stanowiła realizacji celów określonych w art. 35 ust. 1 lit. a i b rozporządzenia nr 1698/2005, które odnoszą się do producentów produktu, dla którego została utworzona grupa oraz stanowiła ominięcie przepisów rozporządzenia w sprawie wykazu produktów w zakresie dotyczącym minimalnej ilości członków grupy (albowiem jeden z członków nie mógł być formalnie producentem przed wstąpieniem do Grupy). W konsekwencji, doprowadziłoby to do naruszenia celów i istoty działania, wynikających z przedmiotowej regulacji, zatem zaistniały przesłanki wskazujące na stworzenie przez Grupę sztucznych warunków do otrzymania pomocy (art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011). W tym miejscu należy podkreślić, iż celem utworzenia grupy producentów jest wspomożenie działalności podmiotów produkujących wcześniej produkty, dla których grupę utworzono, że grupa jest kolejnym "etapem", czy "przedłużeniem" wcześniejszej działalności producenckiej. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Odnosząc się do kwestii naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdzić należy, że nie mają one uzasadnionych podstaw. Postępowanie w zakresie przyznania płatności jest szczególnym postępowaniem administracyjnym. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W myśl art. 21 ust. 2 ustawy, w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej oraz płatności cukrowej organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Stosownie zaś do art. 21 ust. 3 ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Jak wynika z powyższych regulacji, zasada określona w art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy stanowi odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części 2 art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 k.p.a. Stosownie do powyższego przepisu k.p.a., na organ administracji publicznej nałożony został obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przy czym obowiązek ten należy rozumieć w ten sposób, że organ albo czyni to z własnej inicjatywy, jeżeli uważa za konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albo gromadzi w aktach sprawy dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. W art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy obowiązek ten został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego (całego), wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. Na ARiMR nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do przyznania pomocy. Z kolei w myśl art. 21 ust. 3 ustawy, na wnioskodawcę został nałożony obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do przyznania pomocy. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, iż stosownie do treści art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Jednakże zgodnie z art. 78 § 1 i § 2 k.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Mając na uwadze przywołane uregulowania, rację należy przyznać organowi, iż przeprowadzenie dowodów żądanych przez Skarżącą nie wniosłoby nowych okoliczności, a jedynie potwierdziłoby oświadczenia zawarte w treści odwołania i ustalenia wynikające z zebranego materiału dowodowego. W ocenie Sądu, organ w sposób wyczerpujący i zgodnie z przepisami procesowymi wyjaśnił zarówno dlaczego pomimo spełnienia formalnych warunków do uzyskania pomocy Grupa nie realizuje celów wsparcia, zaś jej powstanie i sposób działalności miały na celu wyłącznie obejście przepisów prawa. Zaś poprzez wykazanie wzajemnych powiązań między członkami Grupy organ w sposób czytelny wykazał zamiar uzyskania korzyści majątkowej sprzecznej z celami wsparcia. Organ nie naruszył także art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ wbrew stanowisku Skarżącej jednoznacznie i w sposób przekonywujący wyjaśnił przesłanki, z powodu których odmówił przyznania płatności za trzeci rok działania Grupy. Żaden z podnoszonych w skardze zarzutów nie wskazuje na taką wadliwość kontrolowanej decyzji, która nakazywałaby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Z tych względów Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 6, 8 i 11 k.p.a. Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.