V SA/Wa 2002/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska – Szary, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2010 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... września 2009 r. nr ... w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; oddala skargę. Wnioskiem z 5 stycznia 2009 r. B. S. - obywatel ... - zwrócił się do Wojewody ... o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, uzasadniając go chęcią kontynuowania działalności gospodarczej w ramach firmy "..." Sp. j. Decyzją z ... maja 2009 r. nr ... Wojewoda ... odmówił obywatelowi ... udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Uzasadniając swe rozstrzygniecie organ wskazał, iż działalność prowadzona w formie spółki jawnej przez cudzoziemca, który nie posiada zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7, 13 i 14 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, zgodę na pobyt tolerowany, status uchodźcy nadany w RP lub korzystać z ochrony czasowej na terytorium Polski jest niedozwolone. Po przeprowadzeniu postępowania zainicjowanego odwołaniem złożonym od powyższej decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z ... września 2009 r. nr ... utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powtórzył argumentację organu pierwszej instancji. Wskazał także, że w dniu ... lipca 2009 r. wystąpił do Departamentu Regulacji Gospodarczych Ministerstwa Gospodarki z prośbą o udzielenie informacji, czy cudzoziemiec, który uzyskał wpis działalności gospodarczej w formie spółki jawnej na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej [Dz.U. Nr 101 poz. 1178 z późn. zm.] może prowadzić działalność gospodarczą na terytorium Polski na podstawie powyższego wpisu. Z odpowiedzi uzyskanej w dniu 4 sierpnia 2009 r. wynika, że na podstawie art. 6 ust. 1 powyższej ustawy - Prawo działalności gospodarczej cudzoziemcy posiadający zezwolenie na osiedlenie się, zgodę na pobyt tolerowany, status uchodźcy nadany w Rzeczypospolitej Polskiej lub korzystający z ochrony czasowej na jej terytorium mogli korzystać w zakresie podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z takich samych praw jak obywatele polscy, natomiast stosownie do normy zawartej w ust, 2, na zasadzie wzajemności, o ile umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Polskę nie stanowiły inaczej, osoby zagraniczne mogły na terytorium Polski podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na takich samych zasadach, jak przedsiębiorcy mający miejsce pobytu stałego lub siedzibę w Polsce. W przypadku braku zasady wzajemności, osoby zagraniczne dla podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogły tworzyć wyłącznie spółki komandytowe, spółki z ograniczona odpowiedzialnością i spółki akcyjne, a także przystępować do takich spółek oraz obejmować bądź nabywać ich udziały i akcje (art. 6 ust. 3). Wobec powyższego wpis do ewidencji działalności gospodarczej w gminie osoby zagranicznej pod rządami w/w ustawy mógł zostać dokonany m. in. po przedłożeniu zaświadczenia o istnieniu zasady wzajemności, natomiast do rejestru przedsiębiorców w KRS obywatel ... mógł zostać wpisany jako wspólnik spółek wymienionych w art. 6 ust 3 ustawy. W związku z powyższymi ustaleniami organ stwierdził, że wnioskodawca został wpisany do rejestru przedsiębiorców niezgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa (brak możliwości wykonywania działalności gospodarczej przez osoby zagraniczne w ramach spółki jawnej). Ponadto także aktualnie w stosunku do obywateli państw, którzy nie są osobami zagranicznymi z państw członkowskich UE, państw członkowskich Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)- stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz państw niebędącymi stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, które mogą korzystać ze swobody przedsiębiorczości na podstawie umów zawartych przez te państwa ze Wspólnotą Europejską i Jej państwami członkowskimi; oraz nie posiadają statusu, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, ma zastosowanie przepis art. 13 ust, 3 tej ustawy, tj, mogą oni podjąć i wykonywać działalność gospodarczą w Polsce jedynie w formie spółki komandytowej, spółki komandytowo-akcyjnej, spółki z o.o, i spółki akcyjnej, a także mogą przystępować do takich spółek jako strona oraz obejmować bądź nabywać ich udziały lub akcje, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. Nie bez znaczenia w ocenie organu odwoławczego w powyższej sprawie jest również fakt, że nie ma umowy międzynarodowej między Rzecząpospolitą Polską a ..., która w sposób odmienny niż w/w ustawa regulowałaby podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zarzucając jej naruszenie art. 57 ust. 1 pkt 1, art. 53 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo działalności gospodarczej. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w myśl obowiązującego w dacie rejestracji spółki art. 6 ust. 3 Prawa działalności gospodarczej dopiero w przypadku braku zasady wzajemności osoby zagraniczne dla podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej na terytorium RP mogły tworzyć wyłącznie spółki komandytowe, spółki z o.o. i spółki akcyjne, a także przystępować do takich spółek oraz obejmować bądź nabywać ich udziały i akcje. Zasada wzajemności wynikała bezpośrednio z ustawy, zatem cudzoziemiec nie był obowiązany wykazać zaświadczeniem istnienia zasady wzajemności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia Sądu określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. Nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.], dalej: p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53 tej ustawy. W myśl art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy. W przedmiotowej sprawie skarżący prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki jawnej, zarejestrowanej przed wejściem w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej [tj. z 2007 r., Nr 155 poz. 905 z późn. zm.]. Ustawa obowiązująca w dacie wpisu spółki do rejestru – Prawo działalności gospodarczej – w art. 6 ust. 1 przewidywała, że cudzoziemcy posiadający zezwolenie na osiedlenie się, zgodę na pobyt tolerowany, status uchodźcy nadany w Rzeczypospolitej Polskiej lub korzystający z ochrony czasowej na jej terytorium mogli korzystać w zakresie podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z takich samych praw jak obywatele polscy, natomiast stosownie do normy zawartej w ust, 2, na zasadzie wzajemności, o ile umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Polskę nie stanowiły inaczej, osoby zagraniczne mogły na terytorium Polski podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na takich samych zasadach, jak przedsiębiorcy mający miejsce pobytu stałego lub siedzibę w Polsce. W przypadku braku zasady wzajemności, osoby zagraniczne dla podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogły tworzyć wyłącznie spółki komandytowe, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i spółki akcyjne, a także przystępować do takich spółek oraz obejmować bądź nabywać ich udziały i akcje (art. 6 ust. 3). Wobec braku zatem możliwości wykonywania działalności gospodarczej przez osoby zagraniczne w ramach spółki jawnej oraz braku umowy międzynarodowej między Rzeczpospolitą a Ukrainą, (która odmiennie niż ustawa regulowałaby podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej) należy stwierdzić, że prowadzenie opisanej działalności przez skarżącego jest nielegalne, co musiało skutkować odmową wydania przedmiotowego zezwolenia. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i zebraniu materiału dowodowego, decyzje wydane zostały przez organy administracji w dwóch instancjach, na podstawie ich samodzielnych ocen materiału dowodowego. Rozstrzygnięcia w sprawie oparte zostały na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, który uzasadnia oceny orzekających w sprawie organów. Strona w toku postępowania miała zapewniony czynny udział w każdym jego stadium i korzystała ze swoich uprawnień. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w sposób bezpośredni odniósł się również do twierdzeń odwołującej się strony. Zaskarżona decyzja zawiera także wskazanie podstawy prawnej, która jest szczegółowo uzasadniona. W ocenie Sądu organy zebrały w sposób prawidłowy materiał dowodowy, dokonały jego oceny i wydały rozstrzygnięcia w sprawie, wskazując fakty, które uznały za udowodnione, dowody, którym dano wiarę, jak również przyczyny, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności, w związku z czym zarzuty skarżącego uznać należy za oczywiście bezzasadne. Słusznie również organ odwoławczy wskazał, że decyzje w niniejszej sprawie miały charakter związany, co oznacza, że inna treść rozstrzygnięcia w bieżącym stanie faktycznym musiałaby skutkować jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. ----------------------- 1