V SA/Wa 2004/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. B. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawarte w piśmie z dnia ... września 2017 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania pomocy 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie; 2. zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz M. B. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] kwietnia 2016 r. do [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. (dalej: organ, ARiMR lub Agencja) wpłynął wniosek M. B. (dalej: skarżący lub strona) o przyznanie pomocy na działanie "Inwestycje w środki trwale", poddziałanie: "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach", typ: "Modernizacja gospodarstw rolnych" objęte Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Wnioskowi został nadany numer [...] (dalej: wniosek). Pismem z [...] listopada 2016 r. organ poinformował skarżącego, że jego wniosek złożony w oddziale zawiera zapotrzebowanie na środki finansowe przekraczające wysokość limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro określonej w Programie Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 na to poddziałanie. Następnie pismem z 27 czerwca 2017r. powtórzono ww. informację oraz wskazano, że wniosek wymaga uzupełnień (lista wymaganych uzupełnień mieściła się w 28 punktach, na 15 stronach pisma). Strona na powyższe nie zareagowała i tym samym nie uzupełniła żadnego ze wskazanych w ww. piśmie braków. Pismem z [...] września 2017 r. Agencja po rozpatrzeniu wniosku w ramach działania "Inwestycje w środki trwałe" poddziałanie "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" typ "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, z uwagi na zaistnienie okoliczności określonych w § 2a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 października 2015 r. w sprawie wysokości limitów środków dostępnych w poszczególnych województwach lub latach w ramach określonych działań lub poddziałań Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U., poz. 1755, dalej: rozporządzenie w sprawie limitów) w związku z § 19 ust. 1 i § 35b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu Modernizacja gospodarstw rolnych w ramach poddziałania Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 1371 ze zm., dalej: rozporządzenie wykonawcze) poinformowała stronę o odmowie przyznania pomocy oraz pouczyła o trybie zaskarżania rozstrzygnięcia o odmowie przyznania. W uzasadnieniu organ, jako przyczynę odmowy wskazał, że złożony przez skarżącego wniosek zawiera zapotrzebowanie na środki przekraczające określoną w rozporządzeniu w sprawie limitów wysokość odpowiedniego limitu środków. Pismem z 21 sierpnia 2017 r. skarżący złożył skargę na odmowę przyznania pomocy, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: l. przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 35 ust.1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Obszarów Wiejskich 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2017, poz. 562 ze zm., dalej: ustawa) oraz § 2a rozporządzenia w sprawie limitów w związku § 19 ust. 1 i § 35b rozporządzenia wykonawczego poprzez ich bezpodstawne zastosowanie w sprawie, mimo spełnienia przez skarżącego wszystkich warunków niezbędnych do przyznania wnioskowanej pomocy, 2) art. 2 i 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 17 ust. 2 ustawy w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez nieprzyznanie wnioskowanej pomocy, mimo spełnienia przez skarżącego wszystkich warunków niezbędnych do jej przyznania, Il. przepisów prawa procesowego, które miało istotny i bezpośredni wpływ na treść decyzji, tj.: art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017r., poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 4 ustawy poprzez nie wskazanie w zaskarżonej decyzji i niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji istnienia przesłanek przemawiających za odmową udzielenia pomocy na rzecz skarżącego. Mając powyższe na względzie strona także wniosła o zastosowanie przez organ art 19 ust. 2 ustawy. W jego ocenie spełnione zostały wszystkie przesłanki do przyznania pomocy na jego rzecz na podstawie wskazanego art. 19 ust. 2 ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1). Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Z kolei zgodnie z art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej uchyla ten akt, (...) albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez sąd kontrola legalności zaskarżonego aktu wykazała, że rozstrzygnięcie narusza przepisy prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Jednakże podniesione w skardze zarzuty sąd uznał za niezasadne. Sąd bowiem stosując art. 134 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, wyszedł poza zarzuty skargi. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, wydanego w trybie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2014-2020 Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stanowi § 2a rozporządzenia w sprawie limitów w związku z § 19 ust. 1 i § 35b rozporządzenia wykonawczego. Zgodnie z treścią § 2a rozporządzenia w sprawie limitów podmioty ubiegające się o przyznanie pomocy finansowej, których wnioski złożone w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych", zawierają zapotrzebowanie na środki przekraczające określoną w załączniku do rozporządzenia w sprawie limitów wysokość odpowiedniego limitu środków, w dniu następującym po dniu, w którym upływa termin na wezwanie do zawarcia umowy, to Agencja, jako podmiot właściwy informuje w formie pisemnej wnioskodawców, o odmowie przyznania tej pomocy z podaniem jej przyczyn. Termin na wezwanie podmiotu ubiegającego się przyznanie pomocy do zawarcia umowy wynosi 11 miesięcy od dnia podania do publicznej wiadomości informacji o kolejności przysługiwania pomocy, która podana została do publicznej wiadomości w dniu 28 lipca 2016 r. (§ 19 ust. 1 i § 35b rozporządzenia wykonawczego). O kolejności przysługiwania pomocy na operację wskazaną w § 4 ust. 1 pkt 1) lit. d rozporządzenia wykonawczego decyduje suma uzyskanych punktów przyznanych na podstawie kryteriów wyboru zawartych w § 16 ust. 5 powyższego rozporządzenia. Z informacji przekazanych przez Agencję wynika, że skarżący w wyniku przeprowadzonej przez Agencję wstępnej weryfikacji wniosku otrzymał 4,0000 punktów, a co za tym idzie wniosek strony pierwotnie znalazł się na pozycji nr [...] w konsekwencji wnioskowana operacja planowana do zrealizowania przez skarżącego za pomocą środków finansowych uzyskanych z pomocy znalazła się poza limitem środków wynikających z rozporządzenia w sprawie limitów. Wskazany powyżej termin 11 miesięczny upływał, co do zasady w dniu 28 czerwca 2017 r. Zgodnie bowiem z § 34 rozporządzenia wykonawczego obliczania i oznaczania terminów związanych z wykonywaniem czynności w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy i wypłaty środków finansowych z tytułu pomocy dokonuje się zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego dotyczącymi terminów. W myśl natomiast art. 112 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (tj. Dz. U. z 2017r., poz. 459 ze zm.) termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Tym samym, aby strona mogła uzyskać pozytywne dla siebie rozstrzygnięcie (przy spełnieniu jeszcze dodatkowych merytorycznych warunków), to nie ulega wątpliwości, że w dniu następnym po dniu 28 czerwca 2017r. wniosek skarżącego winien znaleźć się, co do zasady w puli określonego rozporządzeniem limitu zapotrzebowania na środki. Jednakże powyższa zasada ulega modyfikacji na mocy m.in. § 21 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, który stanowi, że wezwanie przez Agencję podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy do wykonania określonych czynności w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy wydłuża termin, o którym mowa w § 19 ust. 1, o czas wykonania przez ten podmiot tych czynności. W sprawie niewątpliwie ARiMR pismem z [...] czerwca 2017r. zwróciła się do strony o określone uzupełnienia wniosku o przyznanie pomocy. Pismo to doręczono 30 czerwca 2017r., a zatem termin na uzupełnienie wniosku upływał w dniu 14 lipca 2017r. Strona nie nadesłał uzupełnień. Jednakże mimo nienadesłania uzupełnień, to termin 11-miesięczny uległ wydłużeniu, na co także zasadnie wskazuje ARiMR w swoim zaskarżonym rozstrzygnięciu (nie obliczając przy tym tego wydłużenia terminu). Wydłużenie terminu spowodowało, że datą końcową nie będzie dzień następny po 28 czerwca 2017r., tylko tą datą będzie dzień następny po 15 lipca 2017r. Wskazać bowiem należy, że o czas do nadesłania uzupełnień uległ wydłużeniu termin 11- miesięczny, a zatem skoro wezwanie zostało wystosowane na jeden dzień przed datą 28 czerwca 2017r., to o ten dzień ulega przedłużeniu termin, który na nowo należy liczyć od daty, do której strona miała dokonać uzupełnień, tj. od daty 14 lipca 2017r. Powyższe powoduje, że ARiMR w sposób nieuprawniony powołuje się na listę rankingową opublikowaną 14 lipca 2017r. (strona na tej liście znalazła się na pozycji nr [...]; ostatnie miejsce mieszcząca się w limicie środków, to pozycja nr [...]), gdyż dla strony skarżącej termin 11-miesięczny w tym dniu jeszcze nie upłynął. Termin ten upływa bowiem 15 lipca 2017r., a więc w dniu następny. Tym samym na datę 14 lipca 2017r. wniosek skarżącego nie musiał znaleźć się w puli limitu środków. Słusznie organ zauważył, że pozycje na listach rankingowych ulegają zmianie w wyniku zwolnienia środków finansowych zarezerwowanych dla pomiotów ubiegających się o przyznanie pomocy, które posiadały wyższa liczbę punktów lub gdy comiesięczne ustalenie limitu obliczonego zgodnie z comiesięcznym kursem euro spowoduje zwiększenie kwoty limitu środków. Mając powyższe na względzie ARiMR nie mogła na podstawie listy rankingowej z 14 lipca 2017r. stosując § 2a rozporządzenia w sprawie limitów oraz § 19 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 35b rozporządzenia wykonawczego odmówić przyznania pomocy. Powyższe tym bardziej jest zasadne, że jak wynika z kolejnej listy rankingowej z 3 sierpnia 2017r. wniosek o pomoc skarżącego znalazł się w limicie środków. Tym samym należy zauważyć, że przyjmując do orzekania w sprawie listę rankingową z 14 lipca 2017r., ARiMR naruszyła § 2a rozporządzenia w sprawie limitów, gdyż nie uwzględniła przedłużenia terminu 11-miesięcznego o okres wynikający z § 21 rozporządzenia wykonawczego. Na marginesie należy zauważyć, że zgodnie z listą rankingową z 14 lipca 2017r. również inny wnioskodawca, tj. P. P. nie znajdowała się w limicie środków, jednakże jak wynika z następnych list rankingowych z 3 sierpnia, 23 sierpnia oraz 11 września 2017r. wniosek tego beneficjenta znalazł się na liście rankingowej i jak następnie, zapewne po określonych uzupełnieniach (o okres na konieczne uzupełnienia przedłużony został termin 11-miesięczny), uzyskała pomoc – co wynika z listy rankingowej ogłoszonej w dniu 13 kwietnia 2018 r. Organ rozpoznając ponownie sprawę, ma obowiązek zbadać, czy w dniu następującym po dniu, w którym upływa termin na wezwanie do zawarcia umowy albo termin na poinformowanie o odmowie przyznania pomocy (przedłużony 11-miesięczny termin, tj. 15 lipca 2017r.) nadal wniosek strony zawiera zapotrzebowanie na środki przekraczające określoną w rozporządzeniu wysokość odpowiedniego limitów środków, czy też znajduje się już w dostępnej puli. W wypadku pierwszej odpowiedzi, to wniosek strony będzie podlegał odmowie przyznania pomocy z przyczyn wskazanych w przedwcześnie wydanym zaskarżonym rozstrzygnięciu. W przeciwnym wypadku, organ winien merytorycznie procedować z wnioskiem skarżącego (skarżącemu przysługuje możliwość uzupełnienia wniosku - § 15 ust. 1a rozporządzenia wykonawczego). Odnosząc się do zarzutów skarżącego należy uznać je za niezasadne. Organ bowiem w sposób prawidłowy obliczył stronie ilość punktów oraz prawidłowo zinterpretował obowiązujące przepisy prawa, za wyjątkiem tych kwestii związanych z obliczaniem terminów i wydłużeniem 11-miesięcznego terminu, co sąd wyżej wykazał. Słusznie organ w odpowiedzi na skargę zauważył, że do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach ww. działania nie stosuje się przepisów k.p.a. z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej (art. 34 ust. 2 ustawy). Tym samym organ nie mógł naruszyć powołanych w skardze art. 77, 80, 107 k.p.a. Bezzasadne są również zarzuty odwołujące się do Konstytucji RP, tj. art. 2 (Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej) i art. 32 (Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne; Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny). ARiMR tych przepisów nie naruszyła, gdyż tę samą wykładnię przepisu stosuje do wszystkich podmiotów ubiegających się o pomoc w ramach tego działania. Wynikająca z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasada równości oznacza, że podmioty o tym samym statusie prawnym, mogą w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, oczekiwać takiego samego rozstrzygnięcia w procesie stosowania prawa. Nie stanowi naruszenia tej zasady odmienne uregulowanie podobnych kwestii w przepisach dotyczących uprawnień różnych podmiotów. Tym samym Agencja była zobowiązana do stosowania obowiązujących ją przepisów prawa i nie ma żadnych uprawnień do badania zgodności tych przepisów z ustawami. Bezzasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 17 ust. 2 ustawy zgodnie z którym na wniosek agencji płatniczej albo podmiotu wdrażającego minister właściwy do spraw rozwoju wsi w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych może wyrazić zgodę na przyznanie pomocy do określonej wysokości, przekraczającej wysokość limitu, o którym mowa w ust. 1. W sprawie wskazana norma nie znajdowała zastosowania, gdyż w ramach naboru przeprowadzonego w 2016 r. nie było sytuacji, w której nastąpiłoby zwiększenie limitu środków, o którym mowa we wskazanym przepisie. Tym samym organ w sprawie nie mógł naruszyć wskazanego przepisu. Należy również wskazać, że wniosek skarżącego wbrew jego twierdzeniom nie spełnia wszystkich warunków niezbędnych do przyznania wnioskowanej pomocy, o czym świadczy m.in. wezwanie organu z [...] czerwca 2017r. Co więcej wniosek strony nie podlegał także ostatecznie ocenie merytorycznej, gdyż merytoryczna treść wniosku i jego kompletność (spełnienie warunków dostępu do pomocy) nie stanowiła podstawy do odmowy przyznania pomocy. Organ powołał się jedynie na przesłankę odrębną, wynikającą z § 2a rozporządzenia w sprawie limitów i związaną z brakiem środków, a w konsekwencji skorzystał z dyspozycji art. 35 ustawy. W sprawie, co należy podkreślić organ w dacie wydania rozstrzygnięcia (co nie wyklucza zastosowania tego przepisu w wypadku dokonania określonych zleconych przez sąd ustaleń), również organ nie mógł zastosować powołanego w skardze art. 19 ust. 2 ustawy, który stanowi, że cyt. "wyczerpanie środków w ramach danego limitu środków określonego na dany rok w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 18 nie stanowi przeszkody w przyznaniu pomocy na daną operację, jeżeli w wyniku wniesienia odwołania od decyzji o odmowie przyznania pomocy albo uwzględnienia przez właściwy organ na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) skargi na taką decyzję, albo uwzględnienia przez właściwy podmiot wdrażający na podstawie art. 54 § 3 tej ustawy skargi na odmowę przyznania pomocy, albo uwzględnienia przez sąd administracyjny skargi na taką decyzję albo na odmowę przyznania pomocy przez podmiot wdrażający odpowiednio właściwy organ albo podmiot wdrażający ustali, że są spełnione pozostałe warunki przyznania pomocy na tę operację, a kryteria wyboru operacji są spełnione w takim stopniu, że pomoc na tę operację powinna zostać przyznana, oraz jeżeli są dostępne środki w ramach limitu środków określonego na kolejny rok lub lata w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 18 w odniesieniu do danego województwa lub działania, poddziałania, typu operacji albo zakresu wsparcia". Do zastosowania bowiem tego przepisu dochodzi jedynie wówczas, gdy wniosek beneficjenta został oceniony pozytywnie i jedynie limit przewidzianych środków mógłby być przeszkodą w uzyskaniu pomocy. Ustawodawca zatem stwierdził, że w takiej sytuacji strona winna uzyskać wnioskowaną pomoc ze środków przewidzianych na lata następne. W sprawie natomiast wniosek skarżącego nie został merytorycznie oceniony, zatem nie spełnia jeszcze kryteriów przyznania pomocy. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na pewną metodykę działania, która powoduje, że jedynie wnioski, które uzyskały największą ilość punktów i wnioski które mogą znaleźć się w puli dostępnego limitu są procedowane merytorycznie. Pozostałym wnioskom po zaistnieniu okoliczności określonej w § 2a rozporządzenia w sprawie limitów odmawia się pomocy ze względu na możliwość uzyskania w przyszłych latach dofinansowania w wypadku, gdy dany wniosek znajdzie się w puli dostępnego limitu. Należy bowiem zwrócić uwagę, na uzasadnienie do zmiany rozporządzenia w sprawie limitów, które wprowadziło § 2a tego rozporządzenia. Prawodawca wyjaśnił w odniesieniu do tej zmiany, że dodanie § 2a cyt. "na podstawie którego agencja płatnicza będzie mogła odmówić wnioskodawcom, których wnioski o przyznanie pomocy finansowej w ramach poddziałania wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych na operacje typu modernizacja gospodarstw rolnych (...), zawierają zapotrzebowanie na środki przekraczające określoną w załączniku do rozporządzeniem w sprawie limitów wysokość odpowiedniego limitu środków – w sytuacji gdy kontraktacja środków w ramach limitu nie zostanie jeszcze zakończona. Tego typu przypadek może wystąpić, gdy nie będzie możliwe zakończenie rozpatrywania danej sprawy i przyznanie pomocy w przewidzianych terminach, z uwagi na konieczność uzyskania dodatkowych wyjaśnień lub opinii innego podmiotu lub zajścia nowych okoliczności budzących wątpliwości co do możliwości przyznania pomocy. Wprowadzenie przedmiotowej regulacji umożliwi agencji płatniczej oraz wnioskodawcom, których wnioski zostaną odrzucone ze względu na brak limitu przygotowanie do kolejnych naborów wniosków w ramach ww. poddziałań" (strona 16 uzasadnienia - https://legislacja.rcl.gov.pl/docs//509/12289500/12376902/12376903/dokument242439.pdf). W tym stanie rzeczy należało uznać, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie odpowiada prawu i na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. należało je uchylić. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., na koszty składa się wpis stały w wysokości 200 zł.