V SA/Wa 2006/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant starszy specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011r. sprawy ze skargi Ł. S. [...] na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpoznania; oddala skargę. Przedmiotem skargi z 4 sierpnia 2010 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Ł. S. jest postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z ... czerwca 2010 r. nr ... o pozostawieniu zażalenia bez rozpoznania. Skarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanowieniem z dnia ... kwietnia 2010 r. znak ... odmówił pracodawcy – Ł. S. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych Wn-D za miesiąc sierpień 2009 r. Na powyższe postanowienie w imieniu strony zostało złożone zażalenie przez M. O. Do zażalenia nie zostało załączone pełnomocnictwo. W związku z powyższym organ drugiej instancji pismem z dnia ... czerwca 2010 r. wezwał do złożenia pełnomocnictwa uprawniającego do złożenia zażalenia i reprezentowania strony w postępowaniu odwoławczym przed Ministrem Pracy i Polityki Społecznej. Strona została pouczona zgodnie z treścią art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego [tekst jedn. - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.], dalej: kpa, iż niewypełnienie powyższego warunku w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma spowoduje pozostawienie zażalenia bez rozpoznania. W odpowiedzi na pismo organu odwoławczego Biuro Doradztwa Rachunkowości i Podatków " ..." s.c. złożyło kopię pełnomocnictwa, w którym Ł. S. upoważnia firmę "..." s.c. reprezentowaną przez M. O. do działania wobec PFRON w zakresie ubiegania się w imieniu pracodawcy o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Organ drugiej instancji stwierdził, że przedłożone pełnomocnictwo z dnia ... lipca 2009 r. upoważnia M. O. jedynie do występowania w imieniu Ł. S. wobec PFRON. W związku z powyższym M. O. nie miała podstaw prawnych do występowania w imieniu Ł. S. przed Ministrem Pracy i Polityki Społecznej, w szczególności do złożenia zażalenia w imieniu strony. Występująca w imieniu strony M. O. do dnia wydania postanowienia w drugiej instancji nie złożyła wymaganego pełnomocnictwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie powyższego postanowienia. W motywach skargi przedstawiła argumenty odnoszące się do odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżone postanowienie Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że przedmiotem niniejszej sprawy jest kwestia pozostawienia zażalenia bez rozpoznania, nie zaś legalność odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, zatem Sąd nie może wypowiadać się odnośnie do zarzutów skargi w tym zakresie. Następnie wskazać należy na treść art. 63 k.p.a., który normuje wymagania formalne, jakich musi dopełnić strona, by jej czynność procesowa spowodowała zamierzony skutek prawny. Wymieniona regulacja prawna posługuje się ogólnym pojęciem podania, przez które należy rozumieć zarówno wniosek otwierający postępowanie administracyjne, jak i odwołanie. Stosownie do § 2 wymienionego przepisu podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Braki w zakresie podania wymagają natomiast ich usunięcia, konsekwentnie – w trybie przewidzianym w art. 64 § 2 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom (tj. innych niż brak adresu, o którym mowa § 1 tego przepisu) ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Przepis 64 k.p.a. nakłada na organ prowadzący sprawę obowiązek wezwania strony do usunięcia istniejących braków formalnych, w ustawowym terminie i ze stosownym pouczeniem o skutkach niewykonania wymaganej czynności. Należy też podkreślić, iż art. 64 § 2 k.p.a. dotyczy wezwania do usunięcia braków możliwych do usunięcia w postępowaniu administracyjnym, a do takich braków, które z łatwością mogą być usunięte należy niewątpliwie brak pełnomocnictwa (v. wyrok NSA z 1 października 2001 r., sygn. akt II SA 2177/00, LEX 157803). W sytuacji, gdy strona działa w sprawie przez pełnomocnika (art. 32 k.p.a.), ustanowiony pełnomocnik jest obowiązany dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (art. 33 § 3 k.p.a.) przy czym pełnomocnikiem strony może być wyłącznie osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych (art. 33 § 1 k.p.a.). W przypadku braku umocowania po stronie pełnomocnika, wadliwego pełnomocnictwa (nieprawidłowo umocowanego pełnomocnika), bądź przekroczenia przez niego zakresu posiadanego umocowania, organ obowiązany jest wezwać do jego uzupełnienia. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, iż nawet brak umocowania pełnomocnika, w tym wniesienie wniosku (odwołania), przez podmiot nie mający legitymacji do jego złożenia (wniesienia środka zaskarżenia), nie przesądza o nieskuteczności czynności procesowej, gdyż – zgodnie z przepisami prawa cywilnego (art. 103 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny – Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.) – istnieje możliwość potwierdzenia czynności przez mocodawcę, sanującego dokonaną czynność niewłaściwie umocowanego pełnomocnika (v. wyrok NSA w Warszawie z 21 września 2001 r., sygn. akt I SA 335/00, Lex nr 55745, wyrok NSA z 10 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 615/05, Lex nr 232204). Tym samym stwierdzić należy – na podstawie powyżej przedstawionego stanu faktycznego – że Minister Pracy i Polityki Społecznej prawidłowo orzekł o pozostawieniu zażalenia bez rozpoznania, bowiem brak formalny zażalenia (w tym brak pełnomocnictwa lub pełnomocnictwo wadliwe) nieusunięty w ustawowym terminie, uniemożliwia wywołanie skutku prawnego wniesionego zażalenia i powoduje jego pozostawienie bez rozpoznania. W niniejszej sprawie brak formalny nie został uzupełniony, zaś strona (mocodawca) nie potwierdziła czynności, jaką było złożenie zażalenia. Mając na uwadze powyższe i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.