V SA/Wa 2006/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji im. [...] na czynność Ministra Zdrowia w przedmiocie wprowadzenia stanu epidemicznego postanawia: odrzucić skargę Fundacja im. [...] w skardze czynność Ministra Zdrowia w przedmiocie wprowadzenia stanu epidemicznego wniosła o wydanie przez Sąd Administracyjny w trybie "pilnym" - (nawet bez obecności przedstawiciela Ministerstwa Zdrowia na rozprawie sądowej) postanowienia o unieważnieniu "stanu zagrożenia epidemiologicznego" wprowadzonego w Polsce w 2020 r. przez Rząd RP i Ministerstwo Zdrowia z powodu rzekomej "epidemii" (Sars-CoV-U) lub czasowego zawieszenia tego "stanu" do czasu zakończenia niniejszego postępowania sądowego - art. 31 KPA pkt. 1 Unieważnienie wszystkich rozporządzeń (Ł. Szumowskiego, A. Niedzielskiego i M. Morawieckiego) dotyczących obostrzeń "sanitarnych" i innych ograniczeń gdyż są one niezgodne (sprzeczne) z następującymi Ustawami: 1. Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. 2. Kodeks karny. Kodeks Wykroczeń i Kodeks Postępowania Karnego. 3. Konstytucją - bezprawne zamykanie firm gdy inne są otwarte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 365), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sprecyzowanie zakresu kontroli nastąpiło w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – zwana dalej w skrócie "p.p.s.a."). Stosownie do treści tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądowa kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.). Zatem podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest wymóg, by zaskarżona forma działania administracji publicznej należała do kategorii takich aktów lub czynności, które są kontrolowane przez sądy administracyjne. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika wprost z treści skargi, skarżąca Fundacja nie kwestionuje podjętego w formie zaskarżalnej przez Ministra Zdrowia aktu administracyjnego ale wnosi o wydanie przez sąd wyroku nakazującego organowi unieważnienie wszystkich obostrzeń sanitarnych i stanu zagrożenia oraz unieważnienia rozporządzeń Rady Ministrów związanych z COVID-19 oraz uznanie wirusa SARS-2 za wirus nieistniejący. Tymczasem obostrzenia sanitarne oraz stan zagrożenia, wprowadzony na terenie Rzeczpospolitej Polskiej wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a rolą sądu administracyjnego nie jest ocena ogólnego stanu prawnego ale prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej konkretnych norm prawa administracyjnego wyłącznie przy wydawaniu aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego. Wskazać należy, iż organem władzy sądowniczej, który może rozstrzygnąć w tym zakresie jest Trybunał Konstytucyjny, którego wyłączną właściwość określa w przedmiotowym zakresie art. 188 pkt 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78 poz 483). Zgodnie z nim Trybunał Konstytucyjny orzeka w sprawach zgodności przepisów prawa, wydawanych przez centralne organy państwowe, z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi i ustawami. Jednocześnie trzeba mieć na uwadze, że sądy administracyjne w związku ze wskazanym przepisem Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie są właściwe w przedmiotowym zakresie. Z podanych względów należało uznać, że skarga na działanie Ministra Zdrowia w przedmiocie żądania unieważnienia wszystkich obostrzeń sanitarnych związanych COVID-19, nie podlega kognicji tutejszego sądu. Powyższe skutkuje z kolei stwierdzeniem niedopuszczalności skargi i jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.