V SA/Wa 2007/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi S.Y. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się; oddala skargę; S. Y. dalej: "skarżący" w dniu [...] października 2010 r. wystąpił do Wojewody P. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się w Polsce motywując go pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelką polską A. A. G., sprawowaniem opieki nad ich małoletnim dzieckiem oraz wykonywaniem pracy w Polsce. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011r. Wojewoda P. odmówił udzielenia skarżącemu zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, iż wobec skarżącego zachodzą przesłanki określone w art. 66 ust. 1 pkt 4 i pkt 6 lit. b ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organu za godzące w porządek prawny należy uznać łamanie prawa przez skarżacego. Organ zauważył, że skarżący od grudnia 2008 r. został 5-krotnie skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie czynów zabronionych, w przeszłości nadużył instytucji małżeństwa w celu obejścia przepisów o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i zezwolenia na osiedlenie się oraz zataił fakt skazania prawomocnym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia [...] lutego 1998 r. Powyższe okoliczności w ocenie organu I instancji uzasadniają stwierdzenie, że skarżący również w przyszłości będzie naruszał obowiązujący w Polsce porządek prawny. Ponadto organ zwrócił uwagę, że we wniosku z dnia [...] października 2010 r. skarżący nie ujawnił faktu skazania dwoma prawomocnymi wyrokami. Organ podkreślił, że odmowa udzielenia zezwolenia na osuiedlenie nie jest sprzeczna z art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ nie nakłada na skarżącego obowiązku opuszczenia terytorium Polski, a jedynie rozstrzyga kwestię możliwości udzielenia w ustalonym stanie faktycznym wybranej formy zezwolenia na pobyt. Ponadto, przedmiotowa decyzja nie stanowi ingerencji władzy publicznej w życie rodzinne, skutkującej koniecznością zerwania związków rodzinnych z żoną i dzieckiem. Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie wnosząc w nim o zmianę decyzji i orzeczenie zgodnie z jego wnioskiem, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie jej organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 4 i pkt 6 lit. b ustawy o cudzoziemcach i art. 18 i art. 48 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997r., Nr 78, poz. 483, sprostowanie Dz. U. z 2001r., Nr 28, poz. 319) poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że Polska od 1996 r. stanowi dla skarżącego jedyny ośrodek życiowy. Tutaj skarżący posiada rodzinę, prowadzi firmę, ma kredyty do spłacenia i zobowiązania w stosunku do kontrahentów. Ponadto, zarzucił, że organ oparł rozstrzygnięcie na niedopuszczalnym przez Konstytucję i ustawę kryterium (m. in. Wyrok Sądu Okręgowego w K. sygn. akt [...]). Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie stwierdził, że skarżący świadomie zataił ciążące na nim wyroki sądowe. Organ odwoławczy uznał także za zasadne, zastosowanie w sprawie art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Cudzoziemiec złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uwzględnienie skargi w całości i wydanie decyzji zgodnie z jego wnioskiem, a w przypadku niepodzielenia przez organ argumentacji zawartej w skardze - o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego: • art. 66 ust. 1 pkt. 4 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 roku (Dz. U. nr 128, poz. 1175 z późn. zm.), dalej "ustawa o cudzoziemcach", poprzez przyjęcie na podstawie błędnych kryteriów, że popełnione przez skarżącego czyny zabronione stanowią podstawę do uznania, iż jego pobyt na terytorium RP stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, podczas gdy oceny tej należy dokonywać pod kątem powagi i rodzaju popełnionych przestępstw przeciwko porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu publicznemu, względnie zagrożenia, jakie stanowi skarżący, przy uwzględnieniu czasu zamieszkania i istnienia związków z państwem zamieszkania, • art. 66 ust. 1 pkt 6 lit. a i lit. b ustawy o cudzoziemcach poprzez przyjęcie, że skarżący w trakcie postępowania o zezwolenie na osiedlenie się złożył wniosek zawierający fałszywe informacje oraz zataił prawdę, co do faktu istnienia dwóch dodatkowych wyroków w sprawach karnych, podczas gdy w rzeczywistości nie ma podstaw do stwierdzenia, że takie zachowanie skarżącego miało miejsce, ponieważ treść pytania V na formularzu wniosku o zezwolenie na osiedlenie się nie wskazuje, że należy wymienić wszystkie wyroki, żaden przepis prawa nie nakłada na wnioskującego obowiązku posiadania wyczerpującej wiedzy na temat swoich wszystkich skazań, a ponadto treść pytania na formularzu wniosku wskazuje, iż chodzi o postępowania karne lub postępowania w sprawach o wykroczenia będące w toku, • art. 136 kodeksu postępowania administracyjnego ("Kpa"), poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu przez organ II instancji dodatkowego postępowania dowodowego, względnie niezlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi I instancji, wobec faktu, iż organ I instancji naruszył art. 71b ust. 2 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 77 § 1 i art. 7 Kpa poprzez uzyskanie informacji, czy wjazd i pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, tylko od wojewódzkiego komendanta Policji, podczas gdy art. 71b ust. 2 ustawy o cudzoziemcach jednoznacznie wymaga uzyskania takiej informacji także od komendanta oddziału Straży Granicznej i Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także od innych organów, co przy uwzględnieniu okoliczności, iż taka opinia nie jest wiążąca dla organu wydającego zezwolenie, miało istotny wpływ na ocenę tej przesłanki w odniesieniu do skarżącego, • art. 77 § 1 i art. 7 Kpa poprzez wzięcie pod uwagę przy rozstrzyganiu w sprawie okoliczności zawarcia przez skarżącego pierwszego związku małżeńskiego wyłącznie dla pozoru, która to okoliczność pozostaje bez znaczenia dla sprawy, gdyż obecnie skarżący pozostaje w nowym związku małżeńskim, w przypadku którego organy obu instancji uznały, iż nie został on zawarty w celu obejścia przepisów prawa, a tym samym wzięcie pod uwagę okoliczności zbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia przedmiotowej sprawy, które wpłynęły negatywnie na ocenę osoby skarżącego, • art. 80 Kpa poprzez uwzględnienie dowodu z przesłuchania skarżącego w dniu 10 stycznia 2011 r. przez organ I instancji, mimo iż organ ten dopuścił się naruszenia art. 77 § 4 Kpa poprzez domaganie się w czasie przesłuchania ponownego podania przez niego swojej karalności, podczas gdy organ był już w posiadaniu "Informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego" dotyczącej skarżącego, a więc była to okoliczność znana organowi z urzędu, które to zachowanie organu może świadczyć o celowości doprowadzenia do sytuacji, w której skarżącemu będzie można postawić zarzut zatajenia informacji w trakcie postępowania. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji i stwierdził, że zarzuty zawarte w skardze nie dają podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na osiedlenie się, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 6 lit. a) i lit. b) ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na osiedlenie się, jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał. Treść przepisów ustawy o cudzoziemcach (n.p. art. 64, art. 66) wskazuje, że organy administracji oceniając wniosek o udzielenie zezwolenia cudzoziemcowi na osiedlenie w Polsce oprócz zbadania przesłanek pozytywnych, których wystąpienie uzasadnia udzielenie zezwolenia na osiedlenie się, obowiązane są również ocenić, czy występują w sprawie przesłanki negatywne, wyłączające możliwość udzielenia zezwolenia, pomimo wystąpienia przesłanek pozytywnych. Nie jest sporne pomiędzy stronami, iż skarżący kilkakrotnie został osądzony wyrokami Sądów karnych oraz pominął w zeznaniach fakt ukarania wyrokiem Sądu Rejonowego – G. P. w G. z dnia [...] marca 2010 r. w sprawie [...] oraz wyrokiem Sądu Rejonowego G.-P. w G. z dnia [...] maja 2010 r. sygn. akt [...]. Strony różnią się natomiast między sobą w zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Skarżący kwestionuje pogląd organu, iż prawomocne wyroki skazujące wypełniają przesłanki odmowy uwzględnienia wniosku. Według skarżącego oceny tej należy dokonywać pod kątem powagi i rodzaju popełnionych przestępstw przeciwko porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu publicznemu, względnie zagrożenia, jakie stanowi skarżący, przy uwzględnieniu czasu zamieszkania i istnienia związków z państwem zamieszkania, a nie jedynie z uwagi na fakt, że przestępstwa zostały popełnione. Ponadto fakt, że skarżący nie wymienił wszystkich wydanych przeciwko niemu wyroków skazujących, nie oznacza, że w trakcie postępowania o zezwolenie na osiedlenie się złożył wniosek zawierający fałszywe informacje oraz zataił prawdę. W ocenie Sądu zarzuty przedstawione przez skarżącego w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, poprzez ocenę stanu faktycznego na podstawie błędnych kryteriów wskazać należy, że z przepisu tego wynika, iż organ odmawia udzielenia zezwolenia na osiedlenie się, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. Stwierdzić więc należy, że na organach ciąży obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz oceny, czy ustalony w sprawie stan faktyczny wypełnia dyspozycję powołanego przepisu art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Zauważyć należy, że ustawodawca nie wskazał konkretnych sytuacji, które wypełniałyby dyspozycję tego przepisu. Organy muszą dokonać więc oceny na podstawie całościowej analizy stanu faktycznego oraz zebranego materiału dowodowego. W ocenie Sądu organy stwierdzając, że udzielenie skarżącemu zezwolenia na osiedlenie w Polsce nie jest zasadne ze względu na wymogi obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej, nie naruszyły przepisu art. 66 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach jak również przepisów prawa procesowego (kodeks postępowania administracyjnego). Organy administracji podjęły samodzielną interpretację sytuacji skarżącego w kontekście wypełniania przesłanki określonej w art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Zwróciły uwagę na dużą częstotliwość spraw karnych prowadzonych przez Sądy przeciwko skarżącemu. W czterech z pięciu orzeczeń wymierzono skarżącemu karę pozbawienia wolności. Sąd podziela ocenę organów administracji, iż warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonych kar pozbawienia wolności, nie stanowi w rozpoznawanej sprawie przesłanki łagodzącej. Podkreślenia wymaga, że nawet po ujawnieniu przez organ administracji możliwości zastosowania wobec niego art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach (w innym postępowaniu administracyjnym prowadzonym na jego wniosek) skarżący nie zmienił swojego postępowania i nadal wykazywał lekceważący stosunek do obowiązujących przepisów prawa. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 136 Kpa, art. 77 § 1 i art. 7 Kpa w związku z art. 71b ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, że przed wydaniem decyzji o udzieleniu zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamierzonego pobytu cudzoziemca jest obowiązany zwrócić się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego Policji i Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także do innych organów, z wnioskiem o przekazanie informacji, czy wjazd i pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Akta sprawy wskazują, iż organ administracji wypełnił ciążący na nim obowiązek i zwrócił się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego Policji i Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z prośbą o udzielenie informacji, czy wjazd i pobyt Cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony i porządku publicznego. W odpowiedzi na wystosowane zapytanie, Komenda Wojewódzka Policji w [...] pismem z dnia [...] listopada 2010r. poinformowała organ, iż pobyt skarżącego stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa porządku publicznego. Okoliczność, że pozostałe organy, do których zwrócił się organ, takiej informacji nie udzieliły nie może przesądzać o naruszeniu przez organ administracji zarówno powołanego przepisów prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego. W ocenie Sądu trafne jest również stanowisko organów odnośnie wystąpienia w sprawie przesłanki z art. 66 ust. 1 pkt 6 lit. a i lit. b ustawy o cudzoziemcach. Stwierdzić należy, że skarżący niewątpliwie nie poinformował organów administracji o wszystkich orzeczeniach karnych wydanych w jego sprawie. Nie zrobił tego ani we wniosku o udzielenie zezwolenia, ani też w czasie przesłuchania przeprowadzonego w dniu [...] stycznia 2011 r. Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżącego zgodnie z którą organy administracji nie informowały skarżącego o konieczności ujawnienia pełnej historii karnej, a obowiązek taki nie wynikał bezpośrednio z treści formularza, na którym skarżący złożył swój wniosek. W ocenie Sądu bezsprzeczne jest, iż cudzoziemcy są obowiązani ujawnić w toku postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na osiedlenie pełną historię na temat wydanych wobec nich orzeczeń karnych. W świetle przesłanki wskazanej w art. 66 ust.1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, informacje takie mają szczególnie znaczenie dla oceny pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w kontekście względów bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Należy podkreślić, iż cudzoziemiec ma obowiązek starannego wypełnienia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony po zaznajomieniu się z zawartym w nim pouczeniem i z przewidzianymi w nim konsekwencjami prawnymi udzielenia błędnych lub fałszywych informacji. Ponadto, zauważyć należy, iż w trakcie przesłuchania skarżący miał ponownie możliwość przygotowania się do rozmowy wyjaśniającej i ewentualnego dopytania oraz wytłumaczenia wszystkich okoliczności, w zakresie stawianych mu pytań, które być może mogły być dla skarżącego niejasne lub nieoczywiste w wypełnianym wniosku. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego należy stwierdzić, iż są one bezpodstawne. Organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń. Wyjaśnić również należy, iż zasada uwzględnienia słusznego interesu obywateli z art. 7 Kpa nie może powodować naruszenia prawa materialnego w sprawach, w których ustawodawca wprowadził instytucję decyzji związanej. Do tego rodzaju spraw, w których przepisy prawa materialnego determinują treść rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej należy decyzja w przedmiocie zezwolenia na osiedlenie. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 77 Kpa, gdyż organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał istotny w sprawie. Podnoszony przez skarżącego zarzut uwzględnienia w sprawie faktu zawarcia pierwszego małżeństwa z obywatelką polską z ominięciem przepisów prawa jest nietrafiony. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podkreślił, że nie ma zastrzeżeń co do autentyczności obecnego związku małżeńskiego skarżącego. Niesłuszny jest też zarzut naruszenia art. 80 w związku z art. 77 § 4 Kpa. Informacje z zakresu wydanych orzeczeń karnych dotyczących skarżącego miały istotne znaczenie dla oceny, czy wobec cudzoziemca zachodzi przesłanka określona w art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. W toku przesłuchania skarżący miał możliwość ujawnienia w jego trakcie wszystkich informacji, w tym również dotyczących wydanych w sprawie skarżącego wyroków karnych. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.