V SA/Wa 201/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z 16 lipca 2008 r. J. K. wniosła skargę na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...]. Postanowieniem tym organ administracji odmówił L. R. wydania zaświadczenia o żądanej treści. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze z zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przy czym przez interes prawny należy rozumieć taką sytuację, w której stan ten wpływa na uprawnienia lub obowiązki określonego podmiotu prawa, wynikające z norm prawa materialnego. Interes prawny dotyczy szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu prawa, wyznaczonej normami prawnymi różnego rodzaju, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści czy wolności prawnie chronione (por. wyroki NSA: z dnia 17 lipca 2003 r, sygn. akt II SA 1165/02 i z dnia 18 września 2003 r., sygn akt II SA 2637/02). Należy podkreślić, że interes prawny jest zarazem kategorią ściśle związaną z przedmiotem postępowania, ze względu na fakt, że dotyczy sfery normatywnej, mającej swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy. Można ująć go też, jako potrzebę ochrony sfery prawnej obywatela wyznaczającą zakres jego działań lub subiektywnie odczuwaną potrzebę utrzymania istniejącego, lub spowodowania takiego stanu rzeczy, jaki dany podmiot uważa za korzystny, przy czym korzyść ta musi mieć swoje źródło w prawie (zob. J. Klimkowicz, Interwencja uboczna w według k.p.c., Warszawa 1972, s. 50). W przedmiotowej sprawie, skarżąca J. K. nie wykazała istnienia po swojej stronie interesu prawnego związanego z zaskarżonym postanowieniem ponadto nie była ona stroną postępowania administracyjnego, a zaskarżone postanowienie nie było do niej skierowane. Mając na uwadze powyższe skarga J. K. z uwagi na treść art. 50 § 1 p.p.s.a. jest niedopuszczalna, ponieważ nie miała ona interesu prawnego do jej wniesienia. Jak już wspominano, zaskarżona decyzja została skierowana do L. R. i wniesiona przez nią skarga została przez Sąd rozpoznana. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 powoływanego przepisu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., postanowił jak na wstępie.