V SA/Wa 201/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi B. G. oraz [...] Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia postanawia: odrzucić skargę [...] Sp. z o.o. w O. i B. G.. Pismem z 12 grudnia 2013 r. [...]y Sp. z o.o. w [...] oraz B. G. wnieśli za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisane w komparycji postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zarządzeniem wstępnym z 21 stycznia 2014 r. [...] Sp. z o.o. w [...] (zwana dalej: skarżącą) wezwana została do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu pełnego z KRS w oryginale lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa – w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącej (na adres wskazany w skardze) w dniu 3 lutego 2014 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 34 akt sądowych), jednak żądany brak formalny skargi nie został do dnia dzisiejszego uzupełniony. W tej sytuacji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 t.j.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skarga [...] sp. z o.o. podlega odrzuceniu. Na marginesie Sąd dodatkowo zauważa, że pismem z dnia 6 lutego 2014 r. (data nadania) skarżąca wyraziła wolę cofnięcia skargi, jednak z uwagi na nieuzupełnienie żądanego braku formalnego skargi Sąd nie procedował w tym przedmiocie bowiem ewentualne rozpoznanie powyższego wniosku mogłoby nastąpić w przypadku, gdy skarga odpowiada wszystkim warunkom formalnym i nie zawiera żadnych braków określonych przepisami prawa. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z kolei w myśl art. 32 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t.) – dalej: p.p.s.a., w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Art. 50 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Powyższe oznacza, że skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. W ocenie Sądu istotne jest ustalenie istnienia po stronie skarżących interesu prawnego tj. przymiotu strony uprawniającego do wniesienia skargi. W tym kontekście Sąd zauważa, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga na opisane w komparycji postanowienie w istocie dotyczyła postępowania w sprawie B. G. w sprawie zawieszenia postępowania – postanowienie z [...] października 2013 r. nr. [...] r., wszczęte zażaleniem na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we [...] z dnia [...] sierpnia nr [...] o odmowie wznowienia postępowania. Z uwagi na to, iż powyższe postanowienie wydane zostało w stosunku do B. G., podnieść należy, iż stroną postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie są, co do zasady te same osoby, które brały udział w postępowaniu zakończonym tymże postanowieniem z [...] grudnia 2013 r., na które przysługiwało zażalenie. Stroną w toczącym się postępowaniu administracyjnym zakończonym postanowieniem z 2 grudnia 2013 r. była wyłącznie B. G.. Z tego powodu tylko jej zostało doręczone postanowienie z pouczeniem o zażaleniu. Postępowanie to obejmowało zatem tylko B. G.. Tym samym w sprawie w stosunku do [...] Sp. z o.o. w [...] nie może być zastosowany art. 50 § 1 p.p.s.a., który uprawniałby ją do wniesienia skargi. Z tego względu skarga [...] Sp. z o.o. w [...], która nie wykazała interesu prawnego do wniesienia skargi podlega również odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. Należy również zauważyć, iż skarga została wniesiona przez skarżących bez wyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przedmiotowej sprawie skarżący zaskarżyli postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2013 r. nr 217/13, które jest postanowieniem I instancyjnym. Należy wyjaśnić, że postanowi nie wydane przez organ I instancji, na które stronie służy zażalenie do organu II instancji nie należy do kategorii postanowień, na które służy skarga do sądu administracyjnego. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć taką sytuacje, iż stronie nie przysługuje, żaden środek zaskarżenia, który służył skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W niniejszej sprawie od ww. postanowienia przysługiwało zażalenie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, o czym prawidłowo pouczono w zaskarżonym postanowieniu. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu również na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. .