V SA/Wa 2015/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku o umorzenie należności z tytułu kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę. B. K. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą z dnia 14 czerwca 2016 r., w której wskazała, iż "składa skargę na decyzję [...]". Jednocześnie podkreśliła we wstępie skargi, iż dotyczy ona dwóch postanowień: "Postanowienia [...]" oraz "Postanowienia [...]". Zarządzeniem z dnia 9 sierpnia 2016 r. wezwano skarżącą do wyjaśnienia czy jej skarga dotyczy postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2016 r. o numerze [...], czy też postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2016 r. o numerze [...] – w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, iż przedmiotem skargi jest postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2016 r. o numerze [...] Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. skarżąca wyjaśniła, iż składa skargę na postanowienie [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność. Wskazać należy, iż niedopuszczalność skargi ma miejsce w sytuacji, gdy została wniesiona na rozstrzygnięcie wydane przez organ I instancji, a stronie przysługiwał od niego środek zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art.52 § 2 p.p.s.a.). W rozpoznanej sprawie od postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2016 r. o numerze [...] skarżącej przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, z którego skorzystała. Zauważyć bowiem należy, iż strona wystąpiła – zgodnie z pouczeniem – z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 28 kwietnia 2016 r. Wniosek ten został następnie rozpatrzony przez organ, czego wynikiem było wydanie postanowienia z dnia [...] maja 2016 r. o numerze [...] Na to postanowienie – wydane po rozpatrzeniu wniosku skarżącej – przysługiwała skarga do sądu administracyjnego, o czym strona została pouczona. Zasady i tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego regulują przepisy ustawy p.p.s.a. Prócz przywołanego na wstępie art. 52 § 1 p.p.s.a., na uwagę zasługuje również art. 53 § 1 p.p.s.a., który określa termin złożenia skargi do sądu. Z zestawienia powyższych unormowań wyprowadzić można wnioskowanie, iż skarga do sądu winna być złożona po wyczerpaniu środków zaskarżenia z zachowaniem 30-dniowego terminu od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W tym kontekście przez "rozstrzygnięcie w sprawie" rozumieć należy końcowy "wynik" postępowania administracyjnego, tj. ostatni akt jaki organ wydał realizując instancyjny tok postępowania w ramach tej samej sprawy. W związku z tym, iż w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego skarżąca wskazała, że składa skargę na decyzję [...], a jednocześnie wymieniła dwa różne numery postanowień, zasadnym okazało się wezwanie jej do wyjaśnienia, którego z postanowień wydanych w niniejszej sprawie skarga w rzeczywistości dotyczy. Wyjaśnić bowiem należy, iż w orzecznictwie podkreśla się, że jeżeli pismo procesowe strony nie zawiera jednoznacznych wniosków procesowych sąd nie może dokonywać wyboru względnie oceny tych wniosków według własnego uznania czy wyboru (nawet najbardziej korzystnego dla strony), lecz zobowiązany jest do wezwania strony do sprecyzowania wniosków objętych tym pismem (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2007 r. o sygn. akt II OZ 140/07). Stanowisko to ma tym bardziej znaczenie w stosunku do skargi, która jest pismem procesowym wszczynającym postępowanie sądowoadministracyjne. Podkreślić przy tym należy, iż żądanie wszczęcia postępowania określa jego przedmiot, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej sądu administracyjnego. Skarżąca odpowiadając na zarządzenia z dnia 9 sierpnia 2016 r. oświadczyła, iż przedmiotem jej skargi jest postanowienie [...], a więc postanowienie wydane przez organ w pierwszej instancji w dniu [...] marca 2016 r. Zauważyć zatem należało, iż zaskarżone postanowienie z dnia [...] marca 2016 r. nie było ostatecznym rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie, bowiem organ wydał – na skutek wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy – postanowienie dnia [...] maja 2016 r., którym utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] marca 2016 r. W konsekwencji uznać należało, że skarga na postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2016 r. o numerze [...] – jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był skargę odrzucić, o czym orzekł – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. – w sentencji postanowienia.