V SA/Wa 2015/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2019 r. sprawy ze skargi P.D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2017 oddala skargę. Przedmiotem skargi P. D.jest decyzja Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia (...) 2018 r. nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa W. Z. z siedzibą w W. z dnia (...) 2018 r. nr (...)o przyznaniu Skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2017 w pomniejszonej wysokości. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu (...) 2017 r. P. D. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2017 na podstawie § 23 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U z 2013 r., poz. 361, ze zm.) wraz z załącznikami graficznymi oraz oświadczeniem o ws. produkcji metodami ekologicznymi. Wnioskodawca zadeklarował do płatności powierzchnię (...)ha. W dniu (...) 2017 r. w gospodarstwie wnioskodawcy przeprowadzono czynności kontrolne metodą FOTO w zakresie kwalifikowalności powierzchni. W wyniku tej kontroli stwierdzono rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi we wniosku o przyznanie płatności – łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności wyniosła (...) ha. Skarżący wniósł uwagi do raportu z kontroli, które zostały częściowo uwzględnione przez Kierownika BP ARiMR, o czy poinformowano Skarżącego pismem z dnia (...)2018 r. Następnie organ I instancji wydał decyzję z dnia (...) 2018 r. o przyznaniu Stronie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2017 w łącznej wysokości (...)zł w tym Wariant 2.1 Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) w wysokości (...) zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości (...) zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący podkreślił, iż w jego ocenie wykluczenia powinny wynieść łącznie (...)ha w związku z czym procentowa różnica pomiędzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych i kwalifikowalnych w ramach Wariantu 2.1 Uprawy rolnicze, a powierzchnią stwierdzoną podczas kontroli wynosi 1,21%. W konsekwencji nie ma w rozpoznawanej sprawie podstaw do zastosowania art. 19 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48). Decyzją z dnia (...) 2018 r. Dyrektor M. OR ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia przypomniano, że powierzchnia zadeklarowana do płatności rolnośrodowiskowej przez wnioskodawcę w ramach Wariantu 2.1 Uprawy rolnicze wyniosła (...)ha. Powierzchnia kwalifikowana stwierdzona w wyniku kontroli wyniosła natomiast (...)ha. Z płatności wykluczono bowiem część działki rolnej E1 o powierzchni (...)ha, część działki rolnej GA1 o powierzchni (...)ha, część działki rolnej H1 o powierzchni (...)ha – łączna powierzchnia wykluczona z płatności wyniosła (...) ha. Organ odwoławczy podkreślił, że ww. powierzchnia została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. L 347 z 20.12.2013 r., s. 549). Zgodnie zaś z § 18 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit b rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Dalej organ wyjaśnił, że wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych w ramach Wariant: 2.1 Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu wyniosła: ((...)ha - (...)ha)/(...)ha x 100% = 4,98%. Zgodnie zaś z art. 19 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną, a różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% obszaru stwierdzonego, pomoc przyznaje się do powierzchni stwierdzonej pomniejszonej o dwukrotność stwierdzonej różnicy. Mając na uwadze powyżej przytoczone przepisy powierzchnia zakwalifikowana do przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach Wariant: 2.1 Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) wyniosła (...)ha. Odnosząc się do argumentacji powołanej w odwołaniu Dyrektor M. OR ARiMR podkreślił, że stwierdzone przez inspektorów terenowych nieprawidłowości znajdują potwierdzenie w dokumentacji fotograficznej oraz wykonanych szkicach. Organ odwoławczy przedstawił przy tym nieprawidłowości dotyczące poszczególnych działek rolnych, a następnie podkreślił, że zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. 2018, poz. 627 j.t.) strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W świetle powyższego przepisu strona zobowiązana jest dostarczyć organowi dowody na poparcie okoliczności, z których wywodzi skutek prawny w postaci uprawnienia do płatności. Jeśli strona nie przedstawi w toku postępowania dowodów, z których w ocenie organu jednoznacznie będzie wynikać, iż spełnia przesłanki do przyznania płatności, organ na podstawie art. 27 ust 2 ww. ustawy uznaje daną okoliczność za nieudowodnioną. Powyższy przepis w sposób jednoznaczny przenosi więc inicjatywę dowodową na stronę. W ocenie organu wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów, na poparcie zasadności przyznania płatności w żądanej wysokości. W odniesieniu do wątpliwości strony w zakresie prawidłowości stosowania tolerancji pomiaru wyjaśniono, że kwestie pomiaru obszaru reguluje rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 69), zwane dalej "rozporządzeniem nr 809/2014". Organ podkreślił, że zastosowanie przy pomiarach działek wskaźnika tolerancji nie oznacza "doliczania" do powierzchni zmierzonej, powierzchni obliczonej jako wskaźnik tolerancji i przyjmowania sumy tych powierzchni za płatności. Oznacza natomiast, że za powierzchnię uprawnioną do płatności należy przyjąć powierzchnię zmierzoną, gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią zmierzoną przekracza wskaźnik tolerancji. Powyższe nie dotyczy okoliczności położenia części działki rolnej poza granicą działki ewidencyjnej, gdyż maksymalna powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza zawsze jest ustalana w odniesieniu do granic działki ewidencyjnej. Rolnikowi nie może przysługiwać prawo do płatności odnośnie do części działki (ewidencyjnej) należącej do innego rolnika, w szczególności zaś nie zadeklarowanej we wniosku. W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o uchylenie tej decyzji zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) – dalej "k.p.a.", w szczególności poprzez: powołanie się w swej decyzji na wyniki kontroli foto z dnia (...) 2017 r., która to kontrola przeprowadzona została z naruszeniem zasad należytej staranności; brak uwzględnienia w decyzji konkretnych faktów i obliczeń Skarżącego, a to wskazujących na błędy w raporcie (przy mierzeniu metodą foto wielkości działek), co spowodowało niesłuszne obniżenie płatności rolnośrodowiskowej należnej Skarżącemu; brak wzięcia pod uwagę, iż raport nie uwzględnił odchylenia standardowego dla błędów statystycznych, stosowanych przy pomiarze powierzchni stwierdzonej, a tym samym niesłusznie obniżył wielkość zarówno działek rolnych i powierzchni stwierdzonej; brak uwzględnienia, iż wskazania Skarżącego odnośnie wielkości (powierzchni) działek zadeklarowanych we wniosku złożonym do ARiMR oparte zostały o obliczenia wskazane na ortofotomapach dostarczonych przez ARiMR i brak uwzględnienia, iż materiał graficzny ortofotomap posiada różne skale dla różnych działek i jest niemalże niemożliwe wyznaczenie powierzchni deklarowanej z dokładnością do 0,01 ha; brak uwzględnienia, iż ocena materiału graficznego przedstawionego na mapach była dokonana przez kontrolujących pracowników w sposób nieprofesjonalny, co spowodowało dla skarżącego negatywne skutki prawne; brak powołania w sprawie biegłego specjalisty geodety, który rozstrzygnąłby wątpliwości odnośnie obliczenia powierzchni klasyfikującej się do przyznania płatności rolnośrodowiskowej. Skarżący podniósł również zarzut naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy, tj. art. 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 poprzez jego błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie i brak uwzględnienia, iż w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną, a różnica wynosi 3 % lub 2 ha (ale nie więcej niż 20 % obszaru stwierdzonego), pomoc przyznaje się beneficjentowi do powierzchni stwierdzonej, pomniejszonej o dwukrotność różnicy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sporu pomiędzy Skarżącym a organami rozpoznającymi wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2017 jest kwestia dotycząca prawidłowości ustaleń, na podstawie których organy doszły do wniosku, że powierzchnia działek rolnych, kwalifikująca się do przyznania wnioskowanych przez Skarżącego płatności była mniejsza niż zadeklarowana we wniosku. W ocenie Sądu organy ARiMR prawidłowo jako podstawę swoich ustaleń przyjęły raport z kontroli z dnia (...) 2017 r. W tym miejscu podniesienia wymaga, iż raport ten jest dokumentem urzędowym sporządzanym w przepisanej formie, wprawdzie nie przez organ państwowy, lecz przez jednostkę organizacyjną, której powierzone zostały na mocy porozumienia określone kompetencje organu państwowego i dokument ten został sporządzony w zakresie tych kompetencji (art. 76 § 1 i 2 k.p.a.). Dokument ten stanowi więc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, a Skarżący nie wykazał (nie udowodnił), że jest to dokument nierzetelny. W ocenie Sądu wbrew twierdzeniom Skarżącego dokumentacja pokontrolna jest spójna, koreluje ze sobą i pozwala na stwierdzenie rzeczywistej powierzchni kwalifikowalnej spornych części działek. O wadze takiego dokumentu świadczy to, że kontrole przeprowadzane mogą być tylko przez określone podmioty. Takim dowodom, jak omawiany raport z kontroli, właśnie z racji przeprowadzania kontroli przez podmioty wyspecjalizowane (dysponujące odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowanymi i technicznymi) i bezstronne - co do zasady przypisać należy przymiot wiarygodności (zob. np wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 492/07). W tego rodzaju sprawach dotyczących kwalifikowalności działek zadeklarowanych do płatności pomocowych, pierwszorzędne znaczenie przydać należy takiemu właśnie dowodowi. Taki dowód najpełniej odzwierciedla zakres i sposób użytkowania deklarowanych działek. Dyrektor Oddziału ARiMR w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji prawidłowo wyjaśnił zasady weryfikacji powierzchni zadeklarowanej do płatności w oparciu o system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013. Postępowanie wyjaśniające zostało wyznaczone w zakresie odpowiadającym ramom kontroli wyznaczonym dla tego typu wniosków o przyznanie płatności i przy wykorzystaniu metod kontrolnych przewidzianych wprost w przepisach prawa unijnego i krajowego. Organy zastosowały sposób weryfikacji złożonego wniosku, usankcjonowany przez prawodawcę unijnego. Jak stanowi bowiem art. 38 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 809/2014 powierzchnię działek rolnych mierzy się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Unii normy techniczne. Właściwe organy mogą wykorzystywać teledetekcję zgodnie z artykułem 40 oraz techniki globalnych systemów nawigacji satelitarnej (GNSS) tam, gdzie jest to możliwe (ust. 3). W niniejszej sprawie zostały wykorzystane wyniki kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni metodą FOTO. Kontrola metodą teledetekcji (zwana w skrócie FOTO) polega na zrealizowaniu czynności kontrolnych wobec wszystkich działek rolnych wchodzących w skład danego gospodarstwa beneficjenta. Wzmiankowane czynności kontrole polegają na pomiarze powierzchni działek rolnych w oparciu o ortofotomapę oraz na przeprowadzeniu obowiązkowego wywiadu terenowego każdej wymienionej we wniosku działki rolnej. W trakcie takiego wywiadu – kontroli na miejscu, sprawdza się rodzaje upraw, jakie występują na kontrolowanych działkach rolnych, a w razie konieczności, gdy nie można zmierzyć granic działek na ortofotomapie przeprowadzane są pomiary granic działek. Z tych czynności sporządzana jest obowiązkowo dokumentacja pokontrolna w tym fotograficzna, utrwalająca zastany stan działek. W wyniku przeprowadzonej w powyższy sposób kontroli stwierdzono, że w ramach Wariant: 2.1 Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) powierzchnia kwalifikowana do wnioskowanej płatności wynosi (...)ha. Z płatności wykluczono część działki rolnej El o powierzchni (...)ha, cześć działki rolnej GA1 o powierzchni (...)ha, część działki rolnej H1 o powierzchni (...)ha. Łączna powierzchnia wykluczona z płatności wyniosła (...) ha. W zaskarżonej decyzji szczegółowo opisano przyczyny zmniejszenia powierzchni kwalifikowanej na ww. działkach i w ocenie Sądu argumentacja organu II instancji jest w tym zakresie uzasadniona, gdyż stwierdzone przez inspektorów terenowych nieprawidłowości znajdują potwierdzenie w dokumentacji fotograficznej oraz wykonanych szkicach. Na aprobatę zasługuje również stanowisko organu odnośnie stosowania tolerancji pomiaru, mające umocowanie w przepisach ww. rozporządzenia Komisji (UE) nr 809/2014. W konsekwencji za zasadą należało uznać także wysokość pomniejszenia przyznanej Skarżącemu płatności na podstawie art. 19 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014. Dla oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania istotne znaczenie miał fakt odmiennego ukształtowania zasad prowadzenia postępowania w przedmiocie przyznania płatności, względem zasad ogólnych wynikających z k.p.a. W postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 ustawodawca nie przewidział obowiązywania zasady prawdy obiektywnej, określonej w art. 7 k.p.a. ustalając, że organy prowadzące postępowanie zobowiązane są jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Nie nałożył natomiast na organy obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Jednocześnie w art. 27 ust. 2 tej ustawy przyjął zasadę, że ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne. Konsekwencją tego jest przeniesienie na wnioskodawcę inicjatywy dowodowej w zakresie wykazania spełnienia warunków przyznania wnioskowanej pomocy oraz brak po stronie organu obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na tę okoliczność i działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ograniczone zostały również zasady czynnego udziału stron postępowaniu i udzielania informacji, przez ustalenie, że organ zobowiązany jest ich przestrzegać tylko na żądanie strony (wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 lutego 2018 r., I SA/Kr 9/18, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym podkreślić należy, że jeżeli wykonane przez organy ARiMR czynności były dla Skarżącego niewystarczające, powinien był wykazać się inicjatywą dowodową (przedstawić dowody) co do faktów, na podstawie których chciałby wywodzić korzystne dla siebie skutki prawne. W toku postępowania administracyjnego Strona z taką inicjatywą dowodową nie występowała. Za taką inicjatywę nie może być bowiem uznane żądanie dokonania pomiaru działek przez powołanego przez organ biegłego geodetę. To bowiem Skarżący – jak już podkreślono powyżej – był stroną, na której spoczywał ciężar dowodu. Inaczej mówiąc samo powoływanie się przez Skarżącego na wątpliwości, co do prawidłowego pomiaru spornych części działek było niewystarczające, do zakwestionowania ustaleń wynikających z protokołu kontroli, konieczne było przedstawienie przez Skarżącego dowodu, który by ustalenia te przekonująco podważał. Takiego dowodu Skarżący nie przedstawił. Podsumowując wskazać więc należy, że realizacja przez Skarżącego obowiązku "przedstawiania dowodów" o jakim mowa w powołanym powyżej art. 27 ust. 2 musi odbyć się poprzez zaoferowanie (w znaczeniu: przedstawienie organowi) dowodu, a nie tylko zgłoszenie wniosku dowodowego. W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie organ rozpatrzył cały zgromadzony materiał dowodowy, ustosunkowując się do zgromadzonych w sprawie dowodów i wynikających z nich okoliczności faktycznych, a wyniki dokonanych ustaleń szczegółowo i rzeczowo przedstawił w obszernym uzasadnieniu skarżonej decyzji. Ocena dowodów i wyciągniętych z niej wniosków tam zaprezentowanych, zdaniem Sądu, nie narusza granic swobodnej oceny. Na zakończenie wyjaśnić trzeba, że Sąd oddalając wniosek o powołanie biegłego kierował się przepisem art. 106 § 3 p.p.s.a, wedle którego, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Niewątpliwie na mocy wskazanego przepisu sąd administracyjny może przeprowadzić postępowanie dowodowe tylko w ograniczonym zakresie, tj. w postaci dowodu z dokumentów, co oznacza, że nie jest możliwe przeprowadzenie jakichkolwiek innych dowodów, w tym powołania biegłego. Mając na względzie powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.