V SA/Wa 202/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. L. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji postanawia: oddalić wniosek. Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej F.L. (dalej: "Skarżący") złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek Skarżący podniósł, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji prowadzenie dalszych czynności egzekucyjnych w oparciu o wystawiony tytuł wykonawczy na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. wydanej przez Marszałka Województwa [...] doprowadzić może do wyrządzenia mu niepowetowanej szkody. Nawet w przypadku korzystnego dla niego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, czynności egzekucyjne skierowane wobec środków trwałych w oparciu o które ciągle realizuje projekt i zachowuje jego trwałość doprowadzą do zaprzestania prowadzenia przez niego działalności, utraty władztwa nad środkami trwałymi zakupionymi ze środków uzyskanych z projektu, a tym samym do obowiązku zwrotu dofinansowania w oparciu o inną podstawę prawną i kolejną decyzję administracyjną. Zdaniem Skarżącego doprowadziłoby to do sytuacji, w której niezależnie od wyniku postępowania, musiałby zwrócić dofinansowanie, ponieważ nie jest możliwe dokonanie przez niego zwrotu środków w inny sposób, aniżeli poprzez sprzedaż albo skierowanie egzekucji do środków trwałych zakupionych w ramach realizacji projektu. Jednocześnie z dużą. dozą prawdopodobieństwa zaktualizuje się po jego stronie obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że przesłanką niezbędną przyznania ochrony tymczasowej jest możliwość wykonania aktu, którego wniosek dotyczy. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147). Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne, a taki właśnie charakter ma zaskarżona decyzja. Decyzją tą Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2017 r. mocą której odmówiono zmiany w trybie nadzwyczajnym (art. 154 § 1 K.p.a.) decyzji ww. Ministra z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2017 r. Minister utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] zobowiązującą Skarżącego do zwrotu dofinansowania ze środków unijnych. Poprzez odmowę zmiany decyzji Ministra z dnia [...] marca 2017 r. został ukształtowany stan prawny, który nie wymaga żadnych działań z strony Skarżącego celem jego urzeczywistnienia. Do zwrotu kwoty 135.064,80 zł wraz z odsetkami Skarżący zobowiązany został mocą decyzji innej, niż zaskarżona w niniejszym postępowaniu. Z tego względu wiosek podlegał oddaleniu, a okoliczności podnoszone przez Skarżącego w jego uzasadnieniu nie miały wpływu na sposób rozpatrzenia wniosku. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.