V SA/Wa 2024/10

Referendarz sądowy Anna Michałowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi kasacyjnej B. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] listopada 2010 r. sygn. akt [...] w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec braku przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej i braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. p o s t a n a w i a: - przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat M. S. z Kancelarii Adwokackiej w W. [...], ul. [...] lok. [...] tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) w tym: tytułem opłaty kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych i sześćdziesiąt groszy). Postanowieniem z [...] września 2010 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, w tym ustanowił adwokata. Postanowieniem z [...] listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. W dniu [...] grudnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego sporządził i wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z podatkiem VAT wskazując, iż nie zostały opłacone w całości ani w części. Postanowieniem z [...] marca 2011 r. o sygn. akt [...] na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) – dalej ustawa p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późniejszymi zmianami). Przepis §19 cytowanego rozporządzenia stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z §20 wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Dla wyliczenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w przedmiotowej sprawie przyjąć należało stawkę minimalną określoną w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, tj. 240 zł. Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik został ustanowiony w postępowaniu sądowym w I instancji oraz sporządził i wniósł skargę kasacyjną. Wobec tego przyznać należało na jego rzecz wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej (240 zł), tj. w wysokości 120 zł. Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Biorąc pod uwagę powyższe oraz wobec oświadczenia pełnomocnika skarżącego, że pomoc nie została opłacona ani w części ani w całości na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.