V SA/Wa 203/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.G. oraz G. Sp. z o.o. w O. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia postanawia: 1. odrzucić skargę G. Sp. z o.o. w O. 2. odrzucić skargę B. G. Pismem z 12 grudnia 2013 r. G. Sp. z o.o. w O. oraz B. G. wnieśli za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisane w komparycji postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zarządzeniem wstępnym z 21 stycznia 2014 r. G. Sp. z o.o. w O. (zwana dalej: skarżącą) wezwana została do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu pełnego z KRS w oryginale lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa – w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącej (na adres wskazany w skardze) w dniu 10 lutego 2014 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 9 akt sądowych), jednak żądany brak formalny skargi nie został do dnia dzisiejszego uzupełniony. W tej sytuacji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 t.j.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 w sentencji postanowienia. Na marginesie Sąd dodatkowo zauważa, że pismem z dnia 18 lutego 2014 r. (data nadania) skarżąca wyraziła wolę cofnięcia skargi, jednak z uwagi na nieuzupełnienie żądanego braku formalnego skargi Sąd nie procedował w tym przedmiocie bowiem ewentualne rozpoznanie powyższego wniosku mogłoby nastąpić w przypadku, gdy skarga odpowiada wszystkim warunkom formalnym i nie zawiera żadnych braków określonych przepisami prawa. Odnosząc się do punktu drugiego sentencji postanowienia Sąd zauważa, że zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z kolei w myśl art. 32 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t.) – dalej: p.p.s.a., w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Art. 50 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Powyższe oznacza, że skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. W ocenie Sądu istotne jest ustalenie istnienia po stronie skarżących interesu prawnego tj. przymiotu strony uprawniającego do wniesienia skargi. W tym kontekście Sąd zauważa, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga na opisane w komparycji postanowienie w istocie dotyczyła postępowania w sprawie G. Sp. z o.o. w O. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie przyznania płatności. Z uwagi na to, iż powyższe postanowienie wydane zostało w stosunku do G. Sp. z o.o. w O., podnieść należy, iż stroną postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie są te same osoby, które brały udział w postępowaniu zakończonym tymże ostatecznym postanowieniem z [...] grudnia 2013 r., którym zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi. Stroną w toczącym się postępowaniu administracyjnym zakończonym postanowieniem ostatecznym z [...] grudnia 2013 r. była wyłącznie spółka G. Sp. z o.o. w O. Z tego powodu tylko jej zostało doręczone postanowienie z pouczeniem o przysługującej skardze do sądu administracyjnego. Postępowanie to obejmowało zatem tylko G. Sp. z o.o. w O. Tym samym w sprawie w stosunku do B. G. nie może być zastosowany art. 50 § 1 p.p.s.a., który uprawniałby ją do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w pkt 2 sentencji.