V SA/Wa 2031/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D. D. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2011r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi - Postanowieniem z 24 października 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę D. D., z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do jej wniesienia. Postanowienie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 15 listopada 2011r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych – k 24). Pismem z dnia 19 listopada 2011r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2011r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący podniósł, że pouczenie zawarte w piśmie organu z dnia [...] maja 2011r. o odmowie przyznania pomocy jest błędne. Zdaniem skarżącego, z pouczenia tego wynika, że skargę można wnieść do Sądu zawsze w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ nie wyjaśnił bowiem sytuacji, w której odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostanie udzielona po upływie 60 dni od wniesienia wezwania organu do tej czynności. Skarżący podniósł, że skoro organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to on zachował termin wnosząc skargę w terminie 30 dni od doręczenia tej odpowiedzi. Skarżący podkreślił też, że błędne pouczenie organu nie zawiera informacji o wygaśnięciu uprawnień, z uwagi na nie zachowanie terminu. Skarżący stwierdził, że dopiero Sąd w postanowieniu z 24 października 2011r. sygn.akt V SA/Wa 2031/11 wyjaśnił w sposób zrozumiały terminy, w jakich można skutecznie wnieść skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z dnia z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), termin do złożenia skargi jest zachowany jeśli zostanie ona złożona do sądu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż wystąpienie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa stanowi obligatoryjny warunek wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Natomiast udzielenie odpowiedzi na takie wezwanie ma wyłącznie znaczenie formalne, tj. dla oceny zachowania terminu skargi. Zauważyć bowiem należy, iż art. 53 § 2 p.p.s.a. przewiduje również wypadek nie udzielenia takiej odpowiedzi. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż wskazany w tym przepisie termin 60 dni liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie bądź wprawdzie udzielił takiej odpowiedzi, jednakże została ona doręczona stronie już po upływie 60-dniowego terminu liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Przechodząc na grunt wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd wyjaśnia, iż stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 §1, §2 i §4 ustawy p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że uchybił terminowi do wniesienia skargi bez swojej winy. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej jest zatem uprawdopodobnienie przez skarżącego, że mimo całej staranności nie mógł dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy skarżący dopuścił się choćby lekkiego niedbalstwa. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło w wyniku zaniedbania, a nie zaistnienia niemożliwych do przezwyciężenia przeszkód. Za przeszkodę niemożliwą do przezwyciężenia nie można uznać niedostateczną znajomość przepisów prawa i brak ich wnikliwej analizy. Wbrew twierdzeniom skarżącego, podnoszonym we wniosku o przywrócenie terminu, pouczenie organu zawarte w piśmie z [...] maja 2011r. jest prawidłowe. Za wyczerpujące uznał je także Sąd w postanowieniu z 24 października 2011r. sygn.akt V SA/Wa 2031/11 o odrzuceniu skargi. Ponadto jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu może nastąpić wtedy, gdy uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Wniosek skarżącego nie zawiera również żadnych innych okoliczności uprawdopodabniających brak zawinienia. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 §1 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.