V SA/Wa 2032/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Protokolant - st. sekr. sąd. Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2012 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i udzielenie ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany; oddala skargę. Przedmiotem skargi z 17 sierpnia 2011 r. wniesionej przez R. S. jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z [...] lipca 2011 r., Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2011 r., nr [...], o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: R. S., obywatel G. narodowości g., złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy w dniu [...] października 2010 r. Wnioskiem została objęta żona wnioskodawcy, N.S. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po merytorycznym rozpatrzeniu wniosku, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., odmówił nadania Wnioskodawcy i jego żonie statusu uchodźcy, odmówił udzielenia im ochrony uzupełniającej i orzekł o wydaleniu wobec stwierdzenia, że brak jest okoliczności uzasadniających udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W ustawowym terminie do Rady do Spraw Uchodźców wpłynęło odwołanie Wnioskodawcy, w którym zwrócił się o uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2011 r. i przyznanie mu ochrony międzynarodowej. Następnie do Rady do Spraw Uchodźców wpłynęło datowane na dzień [...] czerwca 2011 r. pismo pełnomocnika Wnioskodawcy, którym wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania, w jego obecności, Wnioskodawcy oraz przesłuchanie w charakterze świadka małoletniego syna Wnioskodawcy – T.S., ur. [...] r. Rada do Spraw Uchodźców, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Rada podzieliła ustalenia organu pierwszej instancji, który uznał, że Wnioskodawca nie spełnia przesłanek do nadania mu statusu uchodźcy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju (art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Dz.U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1472). Rada podkreśliła, że Wnioskodawca powołuje się na obawę przed prześladowaniem ze względu na narodowość swojej żony – J., oraz ich małoletniego syna, lecz w żaden sposób nie wykazał takich okoliczności, które mogłyby uwiarygodniać - zwłaszcza w kontekście sytuacji w G. - istnienie realnego zagrożenia prześladowaniem, tym samym, zdaniem organu, żywionej przez niego obawy nie można uznać za uzasadnioną. W przyjętym stanie faktycznym organ wskazał, iż Wnioskodawca we wniosku i podczas wywiadu statusowego powoływał się na doznane prześladowania związane z narodowością jego żony i małoletniego syna – J.. Rdzenni G. znęcali się nad nimi psychicznie a sam Wnioskodawca miał też otrzymywać groźby ze strony osób narodowości g. pomimo, że jest on G.. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego dotyczącego aktualnej sytuacji w G. - która ma w kontekście rozpatrywanej sprawy kluczowe znaczenie dla oceny wiarygodności oświadczeń Wnioskodawcy - Rada do Spraw Uchodźców podzieliła ustalenia organu pierwszej instancji, że w G. nie dochodzi do prześladowania osób należących do innych narodowości, w tym także osób narodowości k. (J.), choć mogą one spotykać się z nieprzychylnym nastawieniem rdzennych G. i nie można wykluczyć incydentów na tym tle. Zdaniem organu nie można jednak przyjąć, że są to działania, za które odpowiedzialność można byłoby przypisać władzom państwa pochodzenia Wnioskodawcy w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ podkreślił istotny fakt, że wnioskodawca nigdy nie zwracał się do władz kraju pochodzenia o ochronę. Również ogólna sytuacja polityczna G. jest względnie stabilna, choć dochodzi do napięć pomiędzy władzą a opozycją. Zdaniem Rady ustalenia dotyczące sytuacji w kraju pochodzenia znajdują szerokie uzasadnienie w materiale dowodowym, na które składają się eksperckie opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców i Ośrodka Studiów Wschodnich. Nie bez znaczenia pozostaje też fakt, że od roku 2009 r. organy orzekające w postępowaniu o nadanie ochrony międzynarodowej cudzoziemcom w Rzeczpospolitej Polskiej miały do czynienia z bardzo dużą liczbą wniosków złożonych przez osoby pochodzące z G. i w konsekwencji sytuacja w tym kraju stała się szczególnie skrupulatnie analizowana, także w świetle porównawczej analizy indywidualnych wniosków i powoływanych w nich okoliczności. Zdaniem organu odwoławczego istotna dla rozstrzygnięcia sprawy jest też niska wiarygodność Wnioskodawcy. Rada do Spraw Uchodźców w pełni podzieliła ustalenia organu pierwszej instancji wskazujące na brak wiarygodności dowodu z przedłożonego aktu zgonu rzekomego brata żony Wnioskodawcy i powiązania jego śmierci z powodami związanymi z prześladowaniem ze względów narodowościowych. Oświadczenia Wnioskodawcy w tym względzie Rada do Spraw Uchodźców uznała za niewiarygodne, zwłaszcza że Skarżący pominął je w złożonym wniosku i w trakcie przesłuchania statusowego. Ponadto o niskiej wiarygodności Wnioskodawcy świadczy niekwestionowany fakt długotrwałego - i legalnego przebywania przez niego poza krajem pochodzenia, przede wszystkim w G., a także w T. i w R.. Zdaniem organu okoliczności sprawy wskazują, że przyjazd Wnioskodawcy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej związany jest nie z poszukiwaniem ochrony przed prześladowaniem, lub innymi naruszeniami praw człowieka, lecz z poszukiwaniem najlepszych warunków życiowych dla siebie i rodziny. W ocenie Rady do Spraw Uchodźców w tej sytuacji odmowa nadania statusu uchodźcy jest w pełni uzasadniona. Rada do Spraw Uchodźców podzieliła również ustalenia organu pierwszej instancji, że w przypadku Wnioskodawcy nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie mu ochrony uzupełniającej w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez zaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w punktach od 1 do 3, tj. przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji; 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie; 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego, które to ryzyko powoduje, że nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organ wyjaśnił, że na gruncie art. 15 niezbędne jest dokonanie oceny zindywidualizowanej sytuacji, w której znajduje się cudzoziemiec oraz oceny sytuacji w kraju pochodzenia z uwzględnieniem możliwości narażenia tego cudzoziemca w przypadku jego powrotu do tego kraju na ryzyko doznania rzeczywistej krzywdy przez spełnienie przesłanek wymienionych w punktach 1-3. Rada podzieliła ustalenie organu pierwszej instancji, że w rozpatrywanej sprawie Wnioskodawca nie jest narażony na orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji; nie jest także narażony na tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie - w tym zakresie pełną aktualność zachowują ustalenie poczynione w kontekście statusu uchodźcy. W G. nie występuje obecnie międzynarodowy lub wewnętrzny konflikt zbrojny. Wobec odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej na terytorium RP Rada rozważyła zasadność udzielenia Cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a (art. 48 ust. 1 pkt ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP). Zgodnie z tymi przepisami cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, lub wydalenie naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu ww. Konwencji lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Zdaniem Rady do Spraw Uchodźców Wnioskodawca nie uwiarygodnił w wystarczającym stopniu, że ze względu na swoje działania byłby w konsekwencji wydalenia do G. narażony na naruszenia praw człowieka. Wydalenie Wnioskodawcy nie narusza także jego prawa do poszanowania życia rodzinnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. Rada do Spraw Uchodźców nie dopatrzyła się też nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym prowadzonym przez organ pierwszej instancji, a zgromadzony materiał dowodowy uznała za w pełni wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Z tego powodu Rada do Spraw Uchodźców nie uwzględniła wniosków dowodowych złożonych przez pełnomocnika Wnioskodawcy o przesłuchanie go oraz o przesłuchanie w charakterze świadka jego małoletniego syna. Organ podkreślił, że Wnioskodawca miał zapewnioną w toku całego postępowania możliwości pełnego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Został też przesłuchany w sposób w pełni prawidłowy i nie budzący żadnych zastrzeżeń ze strony Rady do Spraw Uchodźców. Przesłuchanie zostało przeprowadzone w zrozumiałym dla Wnioskodawcy języku r.. Wnioskodawca nie wniósł też żadnych zastrzeżeń dotyczących przeprowadzonego przesłuchania, co poświadczył swoim podpisem. Dlatego zarzut pełnomocnika, że w trakcie przesłuchania miało miejsce niedokładne i nieprecyzyjne przetłumaczenie oświadczeń Wnioskodawcy należy zdaniem organu uznać za nie do uwzględnienia. Rada do Spraw Uchodźców nie uznała również za zasadne przesłuchać małoletniego syna wnioskodawcy ur. [...] r., który złożył odrębny wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Podstawy tego wniosku są tożsame z podstawami wniosku ojca, a Wnioskodawca jest w tym postępowaniu przedstawicielem ustawowym syna. Rada do Spraw Uchodźców wskazała, że pełnomocnik wnioskodawcy zwrócił się również w piśmie datowanym na dzień [...] czerwca 2011 r. o przedłużenie o siedem dni terminu na ewentualne przedstawienie dodatkowych wniosków dowodowych z dokumentów istotnych dla sprawy - jednak do dnia wydania niniejszej decyzji, żadne tego typu wnioski dowodowe nie wpłynęły do Rady do Spraw Uchodźców. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] lipca 2011 r. R. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił: 1) obrazę prawa procesowego tj.: a) art. 10 § 1 kpa poprzez: - nie uwzględnienie przez Radę do Spraw Uchodźców wniosku pełnomocnika Skarżącego o ponowne przesłuchanie R. S., - sporządzenie protokołów z czynności dowodowych zawierających zapisy wyłącznie w języku polskim, z pominięciem zapisów w języku r., które mogłyby być zrozumiałe dla strony; b) art. 78 § 1 kpa poprzez nie uwzględnienie przez Radę do Spraw Uchodźców wniosku pełnomocnika Skarżącego o ponowne przesłuchanie R. S., w sytuacji podniesienia przez Skarżącego zastrzeżeń dotyczących zgodności z treścią jego faktycznych wypowiedzi, złożonych w toku przesłuchania, zawartego w protokole przesłuchania, ich tłumaczenia na język polski, co w połączeniu z jednoczesnym brakiem w protokole zapisu twierdzeń Skarżącego w języku r., powoduje wątpliwości czy organy administracyjne zebrały materiał dowodowy mogący stanowić podstawę do wydania prawidłowej decyzji; c) art. 68 § 1 kpa i art. 69 § 2 kpa poprzez nie zamieszczenie w protokole przesłuchania R. S. treści jego oświadczeń w języku r. i poprzestanie jedynie na zamieszczeniu zapisu jedynie w języku polskim; d) art. 69 § 1 kpa; e) art. 8 kpa poprzez: - naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organów administracyjnych przeprowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający w praktyce czynny udział w nim strony ze względu na to, że treść protokołów została sporządzona wyłącznie w języku polskim, a więc języku, którego strona skarżąca nie zna, zaniechaniu jego ponownego przesłuchania w sytuacji podniesienia zastrzeżeń, co do zgodności zapisów w języku polskim zawartych w protokole z treścią faktycznych oświadczeń R. S.; - nie sprawdzenie czy Skarżący posiada dostateczną kompetencję językową w zakresie języka r., a w konsekwencji nie przeprowadzenie jego przesłuchania w języku g.; 2) z ostrożności procesowej na wypadek nieuwzględnienia zarzutu obrazy prawa procesowego Skarżący podniósł zarzut obrazy prawa materialnego tj. art. 13 § 1 art. 14 § 1 i art. 16 § 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez błędne przyjęcie, że w stosunku do Skarżącego nie zostały spełnione przesłanki nadania mu statusu uchodźcy. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem w granicach zakreślonych w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Stosując środki określone w wyżej wskazanych ustawach sądy dokonują oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie organu administracji odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie decyzji. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ administracji nie dopuścił się naruszenia przepisów procedury ani prawa materialnego, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do wyeksponowanych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przez organ przepisów kodeksu postępowania administracyjnego regulujących sposób, tryb i tłumaczenie przeprowadzonego przesłuchania oraz nieuwzględnienia wniosku o ponowne przesłuchanie Cudzoziemca i przesłuchanie jego małoletniego syna Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i 77 kpa, został zebrany i rozpatrzony bardzo wnikliwie. Znalazło to wyraz w uzasadnieniach decyzji obu instancji spełniających wymogi art. 107 § 3 kpa. Sąd zaznacza, iż organ ustalił stan faktyczny sprawy w oparciu o twierdzenia Cudzoziemca i rozważył wszystkie wskazywane przez niego zagrożenia i obawy. Analizując prawidłowość przeprowadzonego przesłuchania statutowego, poprawność sporządzonego protokołu, sposób prowadzenia przesłuchania i jego tłumaczenia Sąd nie znalazł nieprawidłowości na gruncie art. 68 i 69 kpa, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Przesłuchanie odbyło się we wskazanym przez Cudzoziemca języku r. Nie było żadnych przeszkód, by Cudzoziemiec wyraził wolę składania wyjaśnień w języku g. Mając na względzie powiązania obu państw i kilkuletnie przebywanie Strony w R. wybór języka r. nie budzi wątpliwości. Osoba przesłuchująca, pełniąca równocześnie funkcję tłumacza, prowadziła rozmowę w języku r. Skarżący miał pełną możliwość swobodnej wypowiedzi i z niej korzystał. W protokole nie zgłosił żadnych zastrzeżeń. Protokół został podpisany przez przesłuchującego pełniącego równocześnie funkcję tłumacza oraz przez Stronę. Wbrew zarzutom Skarżącego Sąd stoi na stanowisku, iż z treści art. 69 § 2 kpa wynika, że zeznanie złożone w języku obcym, należy w protokole podać w przekładzie na język polski oraz wskazać osobę tłumacza, który powinien podpisać protokół przesłuchania, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Skarżący był wzywany przez organ w trybie art. 10 kpa, reprezentujący go pełnomocnik złożył wszystkie dowody w sprawie, którymi Cudzoziemiec dysponował a organ odniósł się do tych dowodów zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa także w sytuacji, gdy odmawiał ich przeprowadzenia ( powtórnego przesłuchania Cudzoziemca i przesłuchania jego dziecka) lub dania im wiary ( związku śmierci osoby wskazywanej jako brat żony w 2007 r. z pobiciem na tle narodowościowym). Na gruncie art. 78 kpa należy stwierdzić, iż ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest jednakże związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia. W tych granicach organ podjął decyzję o odmowie wnioskowanych przesłuchań. Podkreślenia wymaga szerokie omówienie przez organ przyczyn nie przyjęcia, iż obawa przed agresją sąsiadów i innych osób wyrażających swój niechętny stosunek do żony i syna Cudzoziemca jako J. wypełnia dyspozycję przepisów stanowiących podstawę nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej lub wyrażenia zgody na pobyt tolerowany. Organ zasadnie stanął na stanowisku, jak wymaga art. 80 kpa, na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, iż Cudzoziemiec nie wykazał, iż żywi uzasadnioną obawę przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Jego obawy wynikają bowiem tylko i wyłącznie z demonstrowanej, jak twierdził, przez niektórych członków społeczeństwa niechęci do innej narodowości. Podkreślenia wymaga , iż z żoną i dzieckiem Skarżący mieszkał w G. przed wyjazdem do Polski przez około 5 lat i sytuację, w której żyli, co najmniej tolerował. Jeżeli istotnie członkowie rodziny byli poniżani a sąsiad dopuścił się gróźb karalnych, to doszło do popełnienia przestępstwa. Sprawa wymagała wyjaśnienia przez organy ścigania, bo wskazywane przez Cudzoziemca zdarzenia - jeżeli rzeczywiście miały nawet miejsce - były działaniami kryminalnymi, nie objętymi ochroną międzynarodową. Jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych w tym przedmiocie stoi na stanowisku, iż działania mające charakter przestępczy nie mogą być identyfikowane z prześladowaniami w rozumieniu i z przyczyn określonych w Konwencji. Ochrony przed ewentualnymi zagrożeniami ze strony niektórych członków g. społeczności winny udzielić Cudzoziemcowi organy władzy publicznej kraju pochodzenia, do których Skarżący, jak zeznał, nie zgłosił się. Sam Skarżący jest rdzennym G. i nie ma powodów przypuszczać, iż jego doniesienie nie byłoby przyjęte. Zasadnie organ wskazał, iż w G. działa Rzecznik Praw Obywatelskich i Europejskie Centrum do Spraw Mniejszości Etnicznych, do których Skarżący ani jego żona także się nie odwoływali. Należy mieć na uwadze, iż Cudzoziemiec jest człowiekiem młodym, w chwili składania wniosku o nadanie statusu uchodźcy miał [...] lata. Nie był uwikłany w działania wojenne, nie jest zaangażowany w żadną działalność polityczną ani społeczną, nie wchodził w konflikt z prawem. Pomimo znajomości realiów w kraju pochodzenia i panującej tam od wielu lat nietolerancji dla osób określających się jako J., na którą się obecnie powołuje - zdecydował się w 2004 r. na przeprowadzkę z żoną i synem do G., chociaż żona od 1998 r. zamieszkiwała z matką i siostrą a potem z dzieckiem w R. a on sam od 2001 r. przebywał w G., gdzie jego rodzice i brat mają pobyt zalegalizowany. Uprawniony jest zatem pogląd organu, iż przyjazd z rodziną do Polski w 2010 r. to kolejny krok w poszukiwaniu lepszych warunków do życia dla rodziny. W oparciu o przedstawiony stan faktyczny sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż organ, wbrew zarzutom skargi, dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i nie dopuścił się naruszenia przepisów art. 13, 14 i 16 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przeprowadzając prawidłowo postępowanie administracyjne i przedstawiając właściwą interpretację przepisów prawa materialnego organ wydał decyzję zgodną z prawem. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.