V SA/Wa 2038/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2010 r. sprawy ze skargi N. [...] C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na osiedlenie się oraz zobowiązania do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; oddala skargę Przedmiotem skargi z 24 listopada 2009 r. wniesionej przez N. [...] C. jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] października 2009r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2009 r. w przedmiocie cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się na terytorium RP. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Pismem z 18 lipca 2003r. cudzoziemiec wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Polski. Wniosek umotywował pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelką polską (związek został zawarty w 1998r.) oraz pracą w restauracji na stanowisku kucharza. Decyzją z [...] października 2003r. Wojewoda [...] udzielił cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z 8 grudnia 2003r. M. [...] S. (żona skarżącego) złożyła w Sądzie Okręgowym w T. pozew o rozwód, w którym podniosła, m.in. że pod koniec 2002r. cudzoziemiec wyprowadził się od niej. Wyrokiem z [...] kwietnia 2004r. Sąd Okręgowy w T. orzekł rozwód małżeństwa stron. Po ujawnieniu powyższych informacji, pismem z [...] czerwca 2005r. Wojewoda [...] wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na osiedlenie się cudzoziemca i po przeprowadzeniu postępowania decyzją z [...] listopada 2005r. cofnął udzielone cudzoziemcowi zezwolenie na osiedlenie się. Decyzją z [...] grudnia 2005r. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, po wniesieniu odwołania przez skarżącego, uchylił decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji celem przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Mianowicie organ wskazał na konieczność przesłuchania byłych małżonków w celu zweryfikowania informacji, dotyczących ich wspólnego zamieszkiwania oraz ustalenia, czy cudzoziemiec złożył nieprawdziwe informacje w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się. Wojewoda [...]i, po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego, decyzją z [...] czerwca 2006 r. orzekł o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się i zobowiązał stronę do opuszczenia terytorium RP. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, który postanowieniem z [...] listopada 2006r. stwierdził niedopuszczalność odwołania wskazując, iż zaskarżona decyzja nie weszła do obrotu prawnego ze względu na nieprawidłowe doręczenie decyzji cudzoziemcowi. Po ustaleniu terminu odbioru przez skarżącego decyzji organu I instancji, Wojewoda [...] ponownie przesłał odwołanie cudzoziemca od decyzji z [...] czerwca 2006r. od organu II instancji celem jego rozpoznania. Decyzją z [...] marca 2007r. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy podniósł, iż przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Wojewoda [...] winien rozważyć, czy wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany. Następnie decyzją z [...] maja 2007r. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z urzędu stwierdził nieważność swojej decyzji z [...] marca 2007r., gdyż Wojewoda [...] w uzasadnieniu decyzji odniósł się do kwestii udzielenia skarżącemu pobytu tolerowanego. Następnie właściwy w sprawie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] września 2007r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż rozstrzygnięcie w sprawie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Organ odwoławczy nakazał m.in. przesłuchać w charakterze świadka osobę wynajmującą cudzoziemcowi lokal mieszkalny oraz rodzeństwo byłej żony. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2009r. orzekł o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się i zobowiązał go do opuszczenia terytorium Polski w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że skarżący w toku postępowania o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się zeznał nieprawdę, gdyż związek małżeński cudzoziemca z obywatelką polską został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na osiedlenie się. Organ l instancji nie stwierdził przesłanek uzasadniających udzielenie cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpoznając odwołanie skarżącego decyzją z [...] października 2009r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] lutego 2009r. Organ ustalił, iż [...] października 1998r, skarżący zawarł związek małżeński z obywatelką polską. Decyzjami z [...] listopada 1998r., [...] października 2000r. oraz [...] października 2002r. Wojewoda [...] (decyzja z [...] listopada 1998r.) a następnie Wojewoda [...] udzielał skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie m.in. ze względu na zawarcie przez niego związku małżeńskiego z obywatelką polską. W decyzji z [...] października 2002r. Wojewoda [...], udzielając cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie z terminem ważności od [...] października 2002r. do [...] października 2003r. wskazał, że postanowił przedłużyć skarżącemu przedmiotowe zezwolenie jedynie na rok, gdyż powziął wątpliwości, co do trwałości zawartego przez niego związku małżeńskiego. Wojewoda [...] podniósł, że w okresie od dnia [...] stycznia 2001 r. do [...] sierpnia 2002r. małżonkowie faktycznie nie zamieszkiwali wspólnie. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców ponadto zauważył, iż Wojewoda [...] udzielając cudzoziemcowi, na jego wniosek z 18 lipca 2003r., zezwolenia na osiedlenie się powołał się na obowiązujący wówczas art. 84 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128 poz.1175 ze zm.) zwanej dalej ustawą o cudzoziemcach. Zgodnie z ww. przepisem zezwolenie na osiedlenie się udzielane było cudzoziemcowi, który zawarł związek małżeński z obywatelem polskim, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 2 lata na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i od dnia zawarcia związku małżeńskiego upłynęły co najmniej 3 lata. Organ II instancji ustalił także, iż w dniu [...] lutego 2005r. cudzoziemiec zawarł na terytorium [...] W. związek małżeński z L. [...] T. i wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w celu połączenia z rodziną. Decyzją z [...] listopada 2005r. Wojewoda [...] orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemce wnioskowanego zezwolenia. Organ odwoaławczy uznał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, iż cudzoziemiec w toku postępowania o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się zeznał nieprawdę w kwestii wspólnego zamieszkiwania z żoną (obecnie już byłą), po zawarciu małżeństwa. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zauważył, iż cudzoziemiec ubiegając się o przedłużenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (wniosek z 9 sierpnia 2002r.) wskazał, iż wspólnie z żoną zamieszkuje w T. przy ul. S. Małżonkowie przesłuchani w dniu [...] października 2002r. zeznali, że od dnia zawarcia małżeństwa zamieszkują w miejscowości Z. oraz, że w okresie od dnia 1 lutego 2001 r. do dnia 6 sierpnia 2002r., kiedy nie posiadali wspólnego zameldowania skarżący zamieszkiwał w Z., a jego żona przyjeżdżała do niego. Małżonkowie zeznali, że wcześniej nie mogli mieszkać przy ul. S. w T., z uwagi na fakt mieszkania w tym lokalu dorosłych dzieci żony cudzoziemca, ale od dnia [...] sierpnia 2002r. mieszkają już pod ww. adresem. Właścicielka lokalu w miejscowości Z. potwierdziła, iż w okresie od dnia [...] lutego 2001r. do [...] sierpnia 2002r. żona odwiedzała w tym lokalu męża raz w tygodniu. Organ odwoławczy wskazał, iż cudzoziemiec składając wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie podał, iż wraz z żoną wspólnie mieszka, na podstawie umowy najmu, w W. przy ul. [...]. Powyższe potwierdziła również żona skarżącego, zeznając [...] września 2003r. do protokołu. Skarżący składając zeznania w dniu [...] września 2003r. wskazał, że po ślubie zamieszkał z żoną w jej mieszkaniu przy ul. S. w T., potem przez okres 5 miesięcy w Z., a w 2000r, kiedy syn żony wyjechał za granicę znowu przeprowadzili się do mieszkania żony przy ul. S. w T. Dokonując analizy powyższych zeznań organ odwoławczy stwierdził, iż te części są istotnie sprzeczne z zeznaniami złożonymi w dniu [...] października 2002r. przez małżonków i właścicielkę lokalu w miejscowości Z., a także z deklaracją strony w kwestii miejsca zamieszkania w toku postępowania o udzielenie mu pierwszego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Skarżący bowiem we wniosku wskazał, iż mieszka w T. przy ul. W., natomiast żona w T. przy ul. M. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zauważył ponadto, iż skarżący przesłuchany w dniu [...] maja 2006r. ponownie złożył sprzeczne zeznania w zakresie miejsca zamieszkania. Mianowicie skarżący zeznał, że po ślubie zamieszkał z żoną przy ul. S. w T.u, ale nadal żona wynajmowała pokój na ul. W. w T. Zainteresowany wskazał, że przy ul. S. mieszkali do 2000r., a od 2000r. do 2002r. w miejscowości Z., gdzie wyjmował on pokój oraz, iż wówczas widywał żonę codziennie. Skarżący zeznał, że przy ul. S. zamieszkał ponownie w 2002r. Organ wskazał, iż ww. zezania są sprzeczne z zeznaniami złożonymi w toku postępowania o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się w części dot. okresu zamieszkiwania w miejscowości Z. oraz czasu ponownego zamieszkania przy ul. S., a także zeznaniami z [...] października 1998r., kiedy zeznał, że przy ul. W. w T. zamieszkuje razem z żoną. Mając na uwadze powyższe sprzeczności w zeznaniach, dotyczące wspólnego zamieszkiwania małżonków po zawarciu małżeństwa, organ uznał, iż cudzoziemiec i M. [...] S. nie zamieszkali wspólnie po zawarciu związku małżeńskiego. Okoliczność tę organ uznał za istotną dla postępowania dowodowego w sprawie dotyczącego udzielenia zezwolenia na osiedlenie się z uwagi na fakt pozostawania przez cudzoziemca w związku małżeńskim z obywatelem polskim, którego celem było m.in. stwierdzenie, czy wobec Strony nie zachodzi przesłanka z art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Organ odwoławczy nie kwestionował, iż podczas zamieszkiwania przez skarżącego w W. przy ul. W., jego żona odwiedzała cudzoziemca pod ww. adresem w weekendy. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców powyższe ustalenia uzasadniają stwierdzenie, iż wobec cudzoziemca zachodzi przesłanka z art. 67 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, gdyż cudzoziemiec w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się zeznał nieprawdę. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji zauważył, że zeznania małżonków złożone w toku kolejnych postępowań dotyczących legalizacji pobytu cudzoziemca na terytorium Polski są ze sobą zgodne (tj. zeznania wnioskodawcy złożone w toku postępowania o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się są zgodne z zeznaniami żony złożonymi w foku tego samego postępowania, etc.), ale jednocześnie organ zauważył, iż pozostają one w sprzeczności z zeznaniami złożonymi przez nich w toku poprzednich postępowań. Zdaniem organu można stwierdzić, iż małżonkowie każdorazowo przygotowywali się do przesłuchania i konsultowali ze sobą treść zeznań. Na powyższą okoliczność wskazują również zeznania skarżącego w kwestii znajomości rodziców żony. W toku postępowania o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się cudzoziemiec zeznał w dniu [...] września 2003r., że rodzice żony nie żyją, natomiast w toku postępowania o cofnięcie zezwolenia na osiedlenie się Cudzoziemiec zeznał w dniu [...] maja 2006r., że nie poznał i nie spotkał rodziców żony, nie pamięta ich imion i nic nie wie na ich temat. Na zakończenie organ zauważył, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności z art. 89 ustawy o cudzoziemcach tj, przesłanki do udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany. Pismem z 24 listopada 2009r. skarżący złożył skargę na ww. decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji Wojewody [...] w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. rażące naruszenie art. 7, art. 9 zd. 2 ustawy z 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. w związku z art. 10 § 1 i art. 77 § k.p.a. poprzez dowolną i jednostronnie niekorzystną dla cudzoziemca interpretację zebranego w sprawie materiału dowodowego, bezprawne pominięcie i nie wzięcie pod uwagę ważnych dla wyjaśnienia prawdy materialnej dowodów i okoliczności, jak również rozpatrzenie sprawy bez uwzględnienia wszelkich istotnych jej elementów i wydanie orzeczenia naruszającego słuszny interes strony i oparcie się na przypuszczeniach. Zdaniem skarżącego Wojewoda [...] oraz Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców winni stosować rozstrzygnięcia proporcjonalne do wagi naruszeń prawa oraz wydawać je z uwzględnieniem praw wszystkich podmiotów zainteresowanych w słusznym rozstrzygnięciu sprawy. 2. naruszenie art. 67 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez wydanie decyzji orzekającej o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się wtedy gdy zezwolenie na osiedlenie się udzielane jest cudzoziemcowi, który zawarł związek małżeński z obywatelem polskim, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 2 lata na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i od dnia zawarcia związku małżeńskiego upłynęły co najmniej 3 lata. 3. rażące naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez wadliwą, wybiórczą interpretację stosowanych przepisów ustawy o cudzoziemcach a także ogólnych zasad postępowania wówczas, gdy organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, 4. rażące naruszenie art. 79, 80 i 81 k.p.a. poprzez nie zawiadomienie skarżącego o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadka, nie uwzględnieniu udziału Strony w przeprowadzanym dowodzie oraz braku możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu wtedy gdy strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem, 5. naruszenie: art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz, U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) poprzez naruszenie życia prywatnego skarżącego, będące ingerencją władzy publicznej w życie rodzinne człowieka w stopniu nieproporcjonalnie dużym do koniecznej ochrony dobrobytu kraju w demokratycznym społeczeństwie, 6. naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. poprzez popełnienie błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania niekorzystnej decyzji administracyjnej w I i II instancji i mających wpływ na jej treść, 7. rażące naruszenie art. 8, art. 12 oraz art. 35 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wadliwą, wybiórczą interpretację stosowanych przepisów ustawy o cudzoziemcach a także ogólnych zasad postępowania, w szczególności zasad, które nakazują organom administracji publicznej działać "wnikliwie i szybko", w sposób budzący zaufanie do organów Państwa i uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli, jak również innych przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z podniesionych w niej zarzutów jedynie zrzut przewlekłości postępowania z art. 12 i 35 § 1 i 3 kpa jest słuszny. Nie mniej jednak przewlekłość ta pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Przedmiotem postępowania administracyjnego było cofnięcie zezwolenia na osiedlenie się i zobowiązanie Cudzoziemca do opuszczenia terytorium R.P. Postępowanie zostało wszczęte [...] czerwca 2005 r. Zgodnie z art. 67 ust. 1 pkt. 2 obowiązującej wówczas ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi cofa się zezwolenie na osiedlenie się, jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się zeznał nieprawdę. Ta przesłanka był podstawą badania organu w przedmiotowej sprawie. Organ ustalił, że w toku postępowania z wniosku z dnia 18 lipca 2003 r. o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się Cudzoziemiec zeznał nieprawdę w kwestii wspólnego zamieszkiwania z M. [...] S., po zawarciu z nią małżeństwa. Okoliczność wspólnego zamieszkiwania była istotna w sprawie udzielenia zezwolenia na osiedlenie się. Mogła wprost wpływać na ustalenie przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia. Wynika to s treści art. 66 ust. 1 pkt. 4 w zw. z art. 55 ustawy. Przepisy te nakazują badanie w postępowaniu w przedmiocie zezwolenia na osiedlenie się okoliczności czy związek małżeński cudzoziemca z obywatelką polską nie został zawarty w celu obejścia prawa. Zwłaszcza, że wniosek cudzoziemca na osiedlenie się opierał się w swojej podstawie faktycznej właśnie na fakcie zawarcie związku małżeńskiego z Polką oraz na wspólnym z nią zamieszkiwaniu. W tym też kontekście Cudzoziemiec zeznawał [...] września 2003 r., będąc pouczonym o odpowiedzialności karnej z art. 233 k.k. Dokonując ustalenia, co do zeznania nieprawdy na okoliczność wspólnego zamieszkiwania po ślubie z M. S. organ opierał się przede wszystkim na dowodach zgromadzonych w postępowaniu o zezwolenie na zamieszkanie oraz dowodów w postaci zeznań strony złożonych w toku niniejszego postępowania, dokumentów w postaci pozwu i wyroku rozwodowego małżeństwa Cudzoziemca z M. S. Ustalenia są prawidłowe a wnioski z nich wynikające logiczne. Prawidłowo organ ustalił, że w toku pierwszego postępowania o zezwolenia na zamieszkanie (z wniosku 10.10.1998 r.) Cudzoziemiec podał we wniosku, iż zamieszkuje w T. przy ul. W., dołączył też umowę najmu tego lokalu z [...] 09.1999 r. Wskazał, że żona mieszka przy ul. M. w T. Natomiast zeznając [...] 10.1998 r. wskazał, że już zamieszkuje z żoną w wynajętym przez siebie lokalu. W kolejnym wniosku o przedłużenie zezwolenia (z dnia [...].09.2000 r.) Cudzoziemiec podał swój adres pobytu Z. (był tam zameldowany na pobyt czasowy początkowa od [...].09.2000 r. do [...].12.2000 r. potem od [...].11.2000 r. do [...].10.2002 r. k 28 i 32 akt adm.) a adres żony na ul. S. w T. Dołączając umowę o pracę z [...].07.2000 r. wskazywał w niej adres zameldowania ul. W. w T. Te ustalenia organu też są prawidłowe. W kolejnym wniosku o przedłużenie zezwolenia na zamieszkanie z dnia [...].08.2002 r. Cudzoziemiec wskazywał miejsce pobytu swoje i żony przy ul. S. w T. Przesłuchani, zarówno on jak i żona M. S. w dniu [...].10.2002 r. przed Wojewodą [...] zeznali, że od zawarcia związku małżeńskiego zamieszkują w Z. oraz, że w okresie od dnia [...].02.2001 r. do [...].08.2002 r., kiedy nie posiadali wspólnego zameldowania, Cudzoziemiec mieszkał w Z., a żona przyjeżdżała do niego. Małżonkowie zeznali, że wcześniej nie mogli mieszkać przy ulicy S. w T. z uwagi na fakt zamieszkiwania tam dorosłych dzieci żony, ale od [...].08.2002 r. zamieszkują na tej wskazanej ulicy. Świadek H. D. – właścicielka lokalu w Z. potwierdziła w zeznaniach z [...].10.2002 r., iż w okresie od [...].02.2001 r. do [...].08.2002 r. żona Cudzoziemca odwiedzała go raz w tygodniu w Z. Prawidłowość tych ustaleń organu również nie budzi wątpliwości. Potwierdzają je opisane dowody zawarte w aktach administracyjnych. Prawidłowo taż organ ustalił, iż we wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się Cudzoziemiec podał adres pobytu swój i żony w W. przy ul. W. Taki adres wskazał w umowie o pracę z dnia [...] lipca 2003 r. oraz potwierdził go umową najmu lokalu z [...].08.2003 r. zawartą z pracodawcą i poświadczeniem zameldowania na pobyt czasowy od dnia [...] lipca 2003 r. Cudzoziemiec w zeznaniach z dnia [...].09.2003 r. wskazał, że po ślubie ([...].10.98 r.) zamieszkał z żoną w jej mieszkaniu przy ul. S. w T. potem przez 5 miesięcy w Z., a w 2000 r., kiedy jej syn wyjechał do H. ponownie przeprowadził się do mieszkania żony przy ul. S. w T. Oceniając treść tych zeznań organ prawidłowo podniósł, że zeznania Cudzoziemca z [...].09.03 r. w części dotyczącej zamieszkiwania z żoną po ślubie są sprzeczne z jego zeznaniami, jak też zeznaniami żony z [...].10.2002 r., z zeznaniami świadka H. D., jak też z twierdzeniami Cudzoziemca podnoszonymi w toku pierwszego postępowania o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, tj. z [...].10.1998 r. W pierwszym postępowaniu skarżący wskazywał, że zamieszkuje sam na ul. W., a [...].10.1998 r. wskazywał, że zamieszkuje tam wraz z żoną. W zeznaniach z dnia [...].10.2002 r. (złożonych w trzecim postępowaniu o zezwolenie na zamieszkanie) Cudzoziemiec oraz jego żona twierdzili, że po ślubie zamieszkali w Z. z zastrzeżeniem, że w okresie od [...].02.2001 r. do [...].08.2002 r. żona dojeżdżała do Cudzoziemca. Natomiast z zeznań cudzoziemca złożonych w postępowaniu o zezwolenie na osiedlenie się wynika, że w Z. mieszkał tylko przez 5 miesięcy a od 2000 r. mieszka przy ul. S., tak jak to było bezpośrednio po ślubie. To nie są drobne rozbieżności w zeznaniach mogące wynikać z niepamięci, jak wnosi o to skarżący. Różnice, co do wskazywanego miejsca zamieszkania i czasu zamieszkiwania są tak duże, ze uprawniony jest wniosek organu, iż Cudzoziemiec nie zamieszkiwał wspólnie z M. S. po zawarciu związku małżeńskiego. Wniosek ten potwierdza też fakt, że w zeznaniach złożonych w toku niniejszego postępowania w dniu [...].05.2006 Cudzoziemiec podał koleją wersję, co do miejsc i okresów wspólnego zamieszkiwania w porównaniu do twierdzeń z poprzednich postępowań. Wskazywał zamieszkiwanie przy ul. S. do 2000 r. (sprzecznie z zeznaniami z [...].10.1998 r. gdzie podawał ul. W., przy jednoczesnym wykazaniu tego adresu w umowie o pracę z [...].07.2000 r. dołączonej do wniosku z 9.09.2000 r. o przedłużenie zezwolenia , sprzecznie z zeznaniami z [...].10.2002 r. gdzie, jako miejsce zamieszkania po ślubie jest wskazana miejscowość Z.), a od 2000 r. do 2002 r. mieszkał w Z. oraz od 2002 r. ponownie zamieszkał w T. przy ul. S. (sprzeczne z zeznaniami z [...].09.2003 r. – gdzie twierdził, że w Z. mieszkał tylko 5 miesięcy, a od 2000 r. przeprowadził się do mieszkania żony przy ul. S. w T.). Powyższe sprzeczności nie mogły stanowić podstawy wiarygodności zeznań Cudzoziemca. Nie mogły być też uznane, jako twierdzenia zawierające nieistotne dla sprawy drobne sprzeczności w wypowiedzi. Słusznie organ wywiódł z nich, że różnice w twierdzeniach Cudzoziemca oraz fakt, iż co do zasady w postępowaniach o zezwolenie na zamieszkanie oraz zezwolenie na osiedlenie twierdzenia żony były zbieżne z twierdzeniami Cudzoziemca, ale jednocześnie pozostające w sprzeczności z zeznaniami złożonymi przez nich w toku poprzednich postępowań – świadczą o tym, że małżonkowie każdorazowo konsultowali ze sobą treść zeznań. Słuszny jest wniosek organu, że również twierdzenia Cudzoziemca i jego żony w postępowaniu o zezwolenie na osiedlenie się z dnia [...].09.2003 r. w odniesieniu do pobytu na ul. W. w W. od lipca 2003 r. były przygotowane. Jednocześnie organ nie zakwestionował twierdzeń, co do faktu, iż podczas zamieszkiwania przez Cudzoziemca na ul. W. w W. M. S. odwiedzała go pod wskazanym adresem w weekendy (zeznanie Cudzoziemca z [...].05.2006 r.) w okresie do października lub listopada 2003 r. Okoliczność wspólnego zamieszkiwania po zawarciu związku małżeńskiego była istotna dla postępowania dowodowego w sprawie udzielenia zezwolenia na osiedlenie się. Zwłaszcza, ze ostatnie zezwolenie na zamieszkanie na czas określony z dnia [...].10.2002 r. wydane przez Wojewodę [...] obejmowało skrócony do jednego roku okres zezwolenia z zaznaczeniem powziętych wątpliwości co do trwałości związku, braku faktycznego wspólnego zamieszkiwania i wspólnego zameldowania w okresie od [...].02.2001 r. do [...].08.2002 r. przez małżonków. Sąd podziela przyjęcie takiego wniosku przez organ. Jest on uprawniony w świetle pozostałych dowodów w sprawie jakimi są pozew o rozwód wniesiony przez M. S. w dniu [...].12.2003 r. z zaznaczeniem, że mąż wyprowadził się od niej pod koniec 2002 r. oraz wyrok rozwodowy zapadły [...].04.2004 r. przed Sądem Okręgowym w [...] w sprawie o sygn. akt [...]. Termin wniesienia pozwu pozostający w bezpośrednim okresie po wydaniu i doręczeniu decyzji Wojewody [...] z zezwoleniem na osiedlenie się Cudzoziemca oraz krótki okres postępowania sądowego w sprawie rozwodowej uzasadniają przyjęcie wniosków wskazanych przez organ. Ustalenia organu jak też dowody, na których opierał się organ przyjmując te ustalenia nie budzą wątpliwości Sądu. Niezasadny jest zarzut skarżącego, że organ wydając zaskarżoną decyzję oparł się na dowodach z zeznań świadków przeprowadzonych z pominięciem udziału skarżącego. Faktem jest że przed organem pierwszej instancji zostały przeprowadzone z urzędu w drodze pomocy prawnej zeznania świadków B. B., J. S., M. [...] S., bez powiadomienia strony o dokonywanej czynności. Okoliczność ta została podniesiona w odwołaniu od decyzji i uwzględniona przez organ drugoinstancyjny. Dowody te zostały przez organ drugiej instancji pominięte w sprawie i nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych. Wynika to wprost z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, gdzie w trzecim akapicie na stronie 10 decyzji organ wskazuje, iż wobec naruszenia art. 79 kpa nie uwzględnił w/w zeznań dokonując ustaleń w sprawie. Potwierdzają to też zapisy uzasadnienia wskazujące co było podstawą ustaleń faktycznych organu wydającego zaskarżoną decyzję. Zatem nie ma uzasadnienia podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 79, 80 i 81 kpa w tej kwestii. Prawidłowe są też ustalenia organu w części dotyczącej orzekania o nakazie opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez Cudzoziemca. Zgodnie z obowiązującym wówczas art. 67 ust. 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach przedmiotowa decyzja powinna określać termin opuszczenia terytorium RP według przepisów o postępowaniu w sprawie wydalenia. W myśl art. 89 ustawy decyzji o wydaleniu nie wydaje się jeżeli zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany wg art. 97 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 128 poz. 1176 ze zm.) Przy czym na datę orzekania obowiązywała wersja art. 97 w brzmieniu nadanym mu ustawą z 18 marca 2008 r. o zmianie ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom... Organ prawidłowo ustalił, iż w kraju pochodzenia Cudzoziemca nie ma zagrożeń jego prawa do życia, wolności, bezpieczeństwa osobistego oraz tego, że mógłby on być poddany torturom, nieludzkiemu traktowaniu, poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub zmuszaniu do pracy czy pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Cudzoziemiec bez problemów odwiedzał swój kraj. Organ nie dopatrzył się też naruszania jego prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka. Cudzoziemiec jest żonaty z obywatelką [...] W. Żona zamieszkuje w kraju pochodzenia. W Polsce nie posiada zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony czy zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, co wynika z systemu informatycznego POBYT. Zamieszkanie żony w kraju pochodzenia potwierdził cudzoziemiec w zeznaniu z dnia [...].09.2008 r. Powołując się na długotrwałość pobytu w Polsce, emocjonalny związek z Polską oraz oświadczając, że tu jest jego ośrodek życia Cudzoziemiec w skardze do Sądu zarzucił organowi naruszenie art. 8 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. U. 61/1993 poz. 284 ze zm.). Zarzut nie znajduje uzasadnienia w sprawie. Przywołany przepis stanowi o poszanowaniu prawa do życia prywatnego i rodzinnego ale nie w sposób bezwzględnie chroniony. Ustęp 2 tego przepisu zawiera klauzule ograniczające. Ponadto odesłanie do stosowania Konwencji praw człowieka wynika w przedmiotowej sprawie z treści art. 97 ust. 1 pkt. 1 a ustawy o ochronie cudzoziemców na terytorium RP. Przywołany przepis art. 97 ust. 1 pkt. 1 a stanowi o braku możliwości wydalenia Cudzoziemca, jeżeli naruszyłoby to jego prawo do życia rodzinnego w rozumieniu w/w Konwencji. Cudzoziemiec założył rodzinę na terytorium kraju pochodzenia. Tam nadal mieszka jego żona. On wyjeżdża do kraju pochodzenia beż żadnych przeszkód co oznacza, że nadużyciem jest jego twierdzenie, iż zaskarżona decyzja narusza jego prawo do życia rodzinnego. Niezasadny jest też zarzut rażących naruszeń przepisów postępowania z art. 7,8,9, 10 § 1, 75 § 1, 76 § 1, 77 kpa. Analiza akt nie wykazuje dowolności w ustaleniach faktycznych, niekorzystnej, pozbawionej logiki rozumowania interpretacji zebranego w sprawie materiału dowodowego czy też wybiórczego traktowania zgromadzonego materiału dowodowego. Zarzuty podnoszone w tej kwestii przez skarżącego w rzeczywistości są polemiką z ustaleniami organu, marginalizowaniem rozbieżności wynikających z treści zeznań i wniosków skarżącego oraz wyrażanym oczekiwaniem aby wszelkie wątpliwości rozstrzygnąć na korzyść cudzoziemca. W tym również odczytywać dowody w sprawie, jak opinie Wojewódzkiego Komendanta Policji w R. wydane w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie, ponad ich treść. Ustalenia organu są stanowcze, oparte na materiale dowodowym i wystarczające do merytorycznego orzekania w sprawie. Pełnomocnik skarżącego otrzymał powiadomienie o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym [...] maja 2009 r. oraz [...] lipca 2009 r. o wyczerpuje zachowanie przesłanek art. 10 § 1 kpa. Zasada uwzględnienia słusznego interesu obywateli z art. 7 kpa nie może powodować naruszenia prawa materialnego w sprawach w których ustawodawca wprowadził instytucję decyzji związanej. Do tego rodzaju spraw, w których przepisy prawa materialnego determinują treść rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej należy kontrolowana decyzja. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego z art. 67 ust. 1 pkt. 2, ust. 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach w wersji obowiązującej na datę wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na osiedlenie się. Konkludując Sąd stwierdza, iż Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekając w sprawie, dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, jak i prawidłowej wykładni przepisów prawa, a w konsekwencji zasadnie stwierdził, iż wobec treści art. 67 ust. 1 pkt. 2 ustawy o cudzoziemcach, istnieją podstawy do cofnięcia Cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.