V SA/Wa 2040/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący wraz ze skargą na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia złożył wniosek o wstrzymania zaskarżonej decyzji. We wniosku skarżący wskazał, iż wykonanie przedmiotowej decyzji może pociągnąć dla niego bardzo dotkliwe skutki finansowe, jednocześnie wstrzymanie się organu z podejmowaniem dalej idących czynności egzekucyjnych nie spowoduje żadnych uszczerbków dla Skarbu Państwa. Podkreślił, iż należności podatkowe są obłożone bardzo wysokimi odsetkami karnymi, a więc w przypadku nieskuteczności skargi Skarb Państwa uzyska pełną kwotę podatku powiększoną o niebagatelne odsetki. W piśmie procesowym z dnia 25 września 2014 r. wezwano skarżącego do wskazania okoliczności, które uzasadniają wniosek o wstrzymanie. W piśmie z dnia 1 października 2014 r. skarżący wskazał, iż jego zobowiązanie podatkowe zdaniem organu wynosi 17601 zł. Podniósł, iż kwota ta jest dla niego bardzo duża i jej uiszczenie wiązałoby się z uszczerbkiem i to znaczącym dla utrzymania jego rodziny. Wskazał, iż argumenty przedstawione w skardze znacząco uzasadniają jego przekonanie, że działania organów były nieprawidłowe. Jego zdaniem ma bardzo duże szanse na uzyskanie korzystnego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (T.j, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: ustawy p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny zasadnie stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał w sposób należyty, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Jego wniosek sprowadzał się jedynie do stwierdzenia, że wykonanie przedmiotowej decyzji może pociągnąć dla niego bardzo dotkliwe skutki finansowe oraz kwota zaległości jest dla niego bardzo duża i jej uiszczenie wiązałoby się z uszczerbkiem i to znaczącym dla utrzymania jego rodziny. Takie uzasadnienie wniosku zdaniem Sądu jest nie wystarczające ponieważ skarżący nie przedstawił, żadnych okoliczności (dokumentów), które uprawiałyby Sąd do stwierdzenia, iż wykonie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki, o których mowa była powyżej. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, postanowienia bądź innego aktu, Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonego aktu, jako że przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.