V SA/Wa 2041/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi C. W. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium RP; oddala skargę Podczas kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Państwowej Inspekcji Pracy w dniach [...] stycznia 2009 r. oraz [...] i [...] marca 2009 r. ustalono, iż obywatel C. C. W. posiadając zezwolenie na pracę na terytorium Polski na stanowisku [...] zarządu na okres od [...] lutego 2008 r. do [...] lutego 2008 r., wykonywał pracę po okresie wyznaczonym zezwoleniem. W dniu [...] maja 2009 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w R. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie wobec C. W. decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zarzucając cudzoziemcowi naruszenie art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694, z późn. zm.). Decyzją z [...] maja 2009 r. nr [...] Wojewoda [...] orzekł o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż cudzoziemiec wykonując pracę w charakterze [...] zarządu w sklepie [...] [...] "E." w S. bez zezwolenia na pracę naruszył przepis art. 87 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 stycznia 2009 r., który stanowi, że cudzoziemiec może wykonywać pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pracę wydane przez wojewodę właściwego ze względu na siedzibę pracodawcy. Podkreślono, iż kontrola w sklepie [...] "E." została przeprowadzona przez organ do tego uprawniony. Protokół kontroli pracodawcy w dniu [...] kwietnia 2009 r. został podpisany bez zastrzeżeń przez osobę reprezentującą podmiot kontrolowany, tj. przez C. W. oraz przez inspektorów Państwowej Inspekcji Pracy. Wskazano, iż cudzoziemiec zeznał w trakcie przesłuchania w dniu [...] maja 2009 r., że do jego obowiązków jako [...] zarządu należało zaopatrzenie sklepu w towar, wypłata wynagrodzeń zatrudnionym pracownikom, zawieranie umów z pracownikami oraz regulowanie wszelkich zobowiązań finansowych firmy. Na wykonywanie tej pracy posiadał jedynie przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę wydane przez Wojewodę [...]. Wykonywał pracę nie wiedząc kiedy pracuje legalnie, a kiedy niezgodnie z przepisami. Organ I instancji wyjaśnił, iż stosownie do przepisu art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemcowi wydaje się decyzje o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonywał pracę niezgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto, W ocenie organu I instancji w przedmiotowej sprawie nie zachodzi również żadna z wymienionych w art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1695, z późn. zm.) przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Rozpatrując sprawę w następstwie odwołania, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] września 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, iż z wobec cudzoziemca zasadne jest zbadanie ewentualnych przesłanek określonych jedynie w art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Odnosząc się do zatem do przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, z późn. zm.) organ wskazał, iż przepisy Konwencji dopuszczają ingerencję władzy publicznej w życie prywatne i rodzinne, jeżeli zachodzą negatywne przesłanki, określone w ustawie - w tym przypadku ustawie o cudzoziemcach oraz ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wyjaśniono, iż cudzoziemiec wykonuje pracę bez stosownego zezwolenia, a zatem spełnia przesłanki, określone w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Podkreślono, iż motywem dalszego pobytu cudzoziemca na terytorium Polski jest zamiar wykonywania pracy, jak i pobyt z konkubiną, D. S., która jest w ciąży. Szef Urzędu wyjaśnił, iż powyższe okoliczności są istotne w sprawie, lecz nie stanowią przesłanek, określonych w przepisach ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto, konkubina wnioskodawcy także otrzymała decyzję o wydaleniu z terytorium Polski, a zatem niniejsza decyzja nie narusza przepisów art. 97 ust.1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w związku z tym Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: • art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w sprawie zostały spełnione przesłanki wydania decyzji w przedmiocie wydalenia skarżącego z terytorium Polski, mimo że z orzecznictwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, iż pogląd, że każde naruszenie prawa stanowi zagrożenie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego stanowi wykładnię omawianego przepisu zbyt rozszerzającą; • art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez przyjęcie, iż wobec skarżącego nie zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany; • art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie wydalenie skarżącego nie naruszałoby prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwekcji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., oraz nie naruszałoby praw dziecka określonych w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), gdyż małżonka skarżącego S. D. w chwili orzekania o wydaleniu z terytorium RP była w ciąży, a w dniu [...] września 2009 r. urodziła dziecko – A. B.; • art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, z późn. zm.) poprzez nieuwzględnienie faktu, iż małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), który przewiduje, iż w toku postępowania to organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż zastosowanie w powyższej sprawie niniejszego przepisu prowadziłoby do naruszenia (zaskarżonych) przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę wydanej decyzji. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej. Należy zauważyć, iż stosownie do postanowień ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza zatrudnienie, wykonywanie innej pracy zarobkowej lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych, które uzyskały wpis do rejestru przedsiębiorców na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze Sądowym lub są spółkami kapitałowymi w organizacji (art. 2 ust. 1 pkt 40 ustawy). Zasady wykonywania pracy przez cudzoziemców w Rzeczypospolitej Polskiej zostały unormowane w rozdziale 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w którym wskazano, iż cudzoziemiec może wykonywać pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pracę wydane przez wojewodę. Podczas kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Państwowej Inspekcji Pracy w dniach [...] stycznia oraz [...] i [...] marca 2009 r. ustalono, iż skarżący posiadając zezwolenie na pracę na terytorium Polski na stanowisku [...] zarządu na okres od [...] do [...] lutego 2008 r., wykonywał pracę po okresie wyznaczonym zezwoleniem. Ustalono, że cudzoziemiec posiadał jedynie przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nr [...] w firmie E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. N., wydane w dniu [...] kwietnia 2008 r. przez Wojewodę [...], ważne na okres od [...] czerwca 2008 r. do [...] maja 2009 r. w charakterze [...] zarządu. Powyższa decyzja zawierała uwagę, że przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę nie uprawnia cudzoziemca do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi może nastąpić dopiero po wydaniu zezwolenia na pracę. Organy orzekające w sprawie zasadnie uznały zatem, iż wobec cudzoziemca ma zastosowanie przesłanka z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, gdyż po dniu [...] lutego 2008 r. wykonywał on pracę niezgodnie z obowiązującymi przepisami. W ocenie Sądu, nieuprawniony jest zarzut braku wyczerpujących ustaleń w zakresie okoliczności świadczenia przez skarżącego pracy. Cudzoziemiec w trakcie przesłuchania w dniu [...] maja 2009 r. wyjaśnił bowiem, iż do jego obowiązków jako [...] zarządu firmy E. należało zaopatrzenie sklepu w towar, wypłata wynagrodzeń pracowniczych, zawieranie umów z zatrudnionymi pracownikami oraz regulowanie wszelkich zobowiązań finansowych firmy. Pełnomocnik skarżącego podniosła w skardze zarzut zaniechania dokonania ustaleń w zakresie okoliczności wykluczających możliwość wydania decyzji o wydaleniu cudzoziemca. Wskazała, iż rodzina skarżącego posiada w Polsce centrum życiowe, środki utrzymania, jak również wynajmuje mieszkanie w J.. Ponadto, w dniu [...] września 2009 r. żona skarżącego S. D. urodziła córkę – A. B . Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wyjaśnić, iż art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Należy w powyższym kontekście wskazać, iż w dniu [...] maja 2009 r. przesłuchany do protokołu cudzoziemiec zeznał, że nie obawia się powrotu do kraju pochodzenia oraz, że wydalenie go z naszego kraju nie naruszy jego prawa do życia rodzinnego. Sąd zauważa, iż w stosunku do żony skarżącego S. D., posiadającej obywatelstwo C., również została orzeczona decyzja o wydaleniu z terytorium Polski, zatem z uwagi na wydane ostateczne decyzje o wydaleniu oboje rodzice A. B. powinni opuścić terytorium Polski. Mając ponadto na względzie, iż oboje rodzice A. B. są obywatelami C. za niezasadne uznać należy powoływanie się przez pełnomocnika skarżącego na orzecznictwo NSA w zakresie w jakim wskazano w nim, iż okoliczność, że wyłączną władzę rodzicielską nad dzieckiem posiadającym obywatelstwo polskie sprawuje matka, która jest cudzoziemką, nie wyłącza ochrony wynikającej z art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego), skoro dotyczy ono innego stanu prawnego i faktycznego. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.