V SA/Wa 2046/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Michał Sowiński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 lipca 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie nie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oraz odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego uchyla zaskarżone postanowienie. Prezydent W. na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego nr [...] prowadził postępowanie egzekucyjne w przedmiocie opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczenia opłaty za postój pojazdu o nr rejestracyjnym [...]. Wystawienie tytułu wykonawczego zostało poprzedzone doręczeniem zobowiązanemu upomnienia. Na podstawie tytułu wykonawczego [...] organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny. Zawiadomienie o zajęciu egzekucyjnym doręczono dłużnikowi w dniu [...].11.2015r. Pismem z dnia [...].10.2015 r. dłużnik M.S. złożył zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Dnia [...].12.2015r. Prezydent W. wydał Postanowienie w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów zgłoszonych w trakcie postępowania egzekucyjnego. Organ wskazał, że zobowiązany został powiadomiony o zajęciu egzekucyjnym. Natomiast odpis tytułu wykonawczego został doręczony zobowiązanemu dnia [...].11.2016r. Na powyższe Postanowienie zobowiązany złożył zażalenie. W zażaleniu wnosi o umorzenie postępowania. Zobowiązany wskazuje, że dokonał opłaty za parkowanie i opłata dodatkowa została wystawiona niesłusznie. W załączeniu zobowiązany przesłał bilet z parkometru jako uiszczenie opłaty za parkowanie. Pismem z dnia [...].12.2016r. Prezydent W. zajął stanowisko w sprawie. Organ odnosi się do zarzutów zawartych w zażaleniu, popierając zasadność wydanego postanowienia. Podkreśla, że bilet nie był umieszczony w widocznym miejscu w samochodzie tj. zgodnie z regulaminem. Postanowieniem z dnia [...].09.2017r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu własnego postanowienia wskazało, że stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 Ustawy o drogach publicznych za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę. Zgodnie z art. 13 f-za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Art. 19 ust. 5 Ustawy o drogach publicznych rozstrzyga kto jest zarządcą drogi – w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Natomiast, zgodnie z art. 21 ust. 1 ww. ustawy-Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi. Uchwałą Rady W. nr [...] w sprawie [...] oraz Uchwały Rady W. [...] w sprawie [...] Zarząd Dróg Miejskich jest jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej. Zgodnie ze statutem ZDM wprowadzonym uchwałą [...] ZDM jest zarządcą drogi w rozumieniu Ustawy o drogach publicznych. Zakres zadań ZDM został określony w par. 3 ust. 2 Statutu. Zgodnie ze statutem ZDM uprawniony jest do pełnienia funkcji zarządu drogi na drogach publicznych w tym realizacji zadań w zakresie poboru opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych i drogach gminnych w strefie płatnego parkowania. Zdaniem SKO zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że pojazd [...] nie miał umieszczonego dowodu opłaty za parkowanie w strefie [...]. Zgodnie z regulaminem [...] bilet z parkometru winien być umieszczony w widocznym miejscu w samochodzie. W sprawie bezsporne jest, że w trakcie kontroli w pojeździe użytkowanym przez stronę nie było biletu. Powyższe było powodem nieuwzględnienia wniesionej reklamacji. W niniejszej sprawie kwestią, która winna być wzięta pod rozwagę jest prawidłowe doręczenie upomnienia oraz dokumentu zawiadomienia o zajęciu (do akt sprawy dołączony został oryginał potwierdzenia odbioru powyższego dokumentu). Zatem zdaniem organu opłata dodatkowa została naliczona w sposób prawidłowy, a zarzut zobowiązania nie może zostać uwzględniony. Skargę na wyżej opisane postanowienie wniósł M.S. podnosząc, iż należna za parkowanie opłata została wniesiona w dniu [...] grudnia 2011 r. o godz. [...], a więc przed wystawieniem dokumentu opłaty dodatkowej. Skarżący oświadczył, że przesłał kopię biletu kontrolnego nr [...] oraz dokument opłaty dodatkowej nr [...]. Zdaniem Skarżącego w związku z powyższym obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej nie istnieje, a wezwanie do wniesienia takiej opłaty było bezzasadne. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przywołał poglądy wyrażone przez: • Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie o sygn.. akt III SA/Łd 734/15, • Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn.. akt VII SA/Wa 2834/12, • Sąd Rejonowy dla [...] w L. w sprawie o sygn.. akt [...]. Skarżący wniósł o uchylenie kwestionowanego postanowienia wskazując jednocześnie, że sprawa nie została załatwiona przez SKO w terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył co następuje: Wniesienie skargi skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Z art. 13 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2017.2222 tekst jedn.) wynika, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Z kolei art. 13f ust. 1 ww. ustawy stanowi, że za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 pobiera się opłatę dodatkową. Problem z jakim mamy do czynienia w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielania odpowiedzi na pytanie, czy skarżący uiścił (jak twierdzi) opłatę za parkowanie w miejscu i czasie, o który chodzi w przedmiotowej sprawie, czy też nie. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, iż organ nie zaprzecza kategorycznie temu, że opłata, o której mowa nie została wniesiona. Wskazuje natomiast, że bilet potwierdzający jej uiszczenie nie był umieszczony w widocznym miejscu w samochodzie, t.j. zgodnie z regulaminem parkowania. Zdaniem Sądu kwestia ta będzie wymagała jednoznacznego wyjaśnienia przez SKO w W., tym bardziej, że skarżący konsekwentnie podnosił, że należną opłatę za parkowanie uiścił w dniu [...].12.2011r. o godz. [...], a więc przed wystawieniem dokumentu opłaty dodatkowej. Mało tego fakt ten dokumentował kopią biletu kontrolnego oraz dokumentem opłaty dodatkowej. SKO podda zatem oba ww. dokumenty analizie i ocenie. Gdyby w jej następstwie okazało się, że istotnie opłata za parkowanie została przez skarżącego uiszczona w sposób właściwy (co do miejsca i czasu) brak byłoby podstaw do egzekwowania spornej należności z uwagi na treść art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. nieistnienie obowiązku. Sąd stoi bowiem na stanowisku, że pobieranie opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych może mieć miejsce wyłącznie z powodu nieuiszczenia opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, nie zaś z powodu jej uiszczenia i umieszczenia dokumentu, który ten fakt potwierdza w miejscu niewidocznym, czy mało widocznym. Okoliczność braku wiadomości, o której mowa może być bowiem niezamierzona, a wręcz nawet nie w pełni zależna od parkującego. Np. niedomknięte okno pojazdu oraz wiatr, który dostaje się do jego wnętrza może spowodować przemieszczenie tzw. Biletu parkingowego. Podobna sytuacja może zaistnieć w przypadku energicznego zamknięcia drzwi pojazdu. W każdym razie legitymowanie się dowodem uiszczenia opłaty za parkowanie (co w przedmiotowej sprawie winno być jednoznacznie stwierdzone przez organ) czyni bezpodstawnym prowadzenie postępowania egzekucyjnego zarówno z tytułu braku tejże opłaty, jak i opłaty dodatkowej. Podstawą wyroku jest art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Niejako na marginesie sąd wskazuje, iż kwestia podnoszonego przez skarżącego nie załatwienia sprawy w terminie mogła być podnoszona w odrębnej skardze na bezczynność bądź przewlekłość postępowania prowadzonego przez organ.