V SA/Wa 2051/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska - Jóźków, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia ... września 2017 r. nr ... w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) w pomniejszonej wysokości 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie na rzecz M. B. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez M. B. (dalej: "Skarżący", "Wnioskodawca", "Strona") jest decyzja Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: "Dyrektor Oddziału") z (...) września 2017 r. nr (...), utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. (dalej: "Kierownik Biura") z (...) czerwca 2017 r. nr (...), w sprawie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW). Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 4 maja 2016 r. Skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności ONW na rok 2016, w którym zadeklarowano do strefy nizinnej II powierzchnię 2,25 ha, zaś do strefy nizinnej I powierzchnię 4,65 ha. W dniu 5 kwietnia 2017 r. w gospodarstwie Wnioskodawcy miała miejsce wizytacja w ramach czynności kontrolnych w zakresie oględzin deklarowanych do płatności działek rolnych, w ramach której zidentyfikowano deklarowane działki rolne, dokonano ich pomiaru oraz sporządzono zdjęcia w miejscach charakterystycznych. Decyzją z (...)czerwca 2017 r. nr (...) Kierownik Biura: 1) przyznał Wnioskodawcy płatność ONW za rok 2016 w łącznej wysokości 572,80 zł za strefę nizinną I. 2) odmówił Stronie płatności ONW za strefę nizinną II i nałożył sankcję w wysokości 389,40 zł Odnośnie strefy nizinnej II organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonej w dniu 20 czerwca 2017 r. kontroli administracyjnej, z uwzględnieniem wyników z Protokołu z oględzin działki referencyjnej w zakresie weryfikacji powierzchni, stwierdzono przekroczenia powierzchni deklarowanej w stosunku do maksymalnego kwalifikowalnego obszaru dla działek rolnych F, G, I, J. Organ wskazał, iż we wniosku została zadeklarowana powierzchnia 2,25 ha, podczas gdy stwierdzona powierzchnia to 0,76 ha, a zatem łączna powierzchnia przedeklarowania wyniosła 1,49 ha. Powołując się na art. 19a ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48), dalej "rozporządzenie nr 640/2014", organ I instancji wyjaśnił, że jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3 % lub 2 ha to pomoc oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o 1,5 – krotność stwierdzonej różnicy. W związku z tym, ze zmniejszenie płatności wyliczone jako 1,5 – krotność stwierdzonej różnicy przekroczyło powierzchnię stwierdzoną do płatności, Kierownik Biura odmówił płatności i naliczył karę administracyjną. Odnośnie płatności ONW strefa nizinna I, organ wskazał, że powierzchnia stwierdzona wyniosła 4,07 ha, co przy zadeklarowanej przez Wnioskodawcę powierzchni 4,65 ha daje różnicę 0,58 ha (tj. procentowa różnica wyniosła 14,25 %). Kierownik Biura ustalił, iż błąd przekroczenia powierzchni dotyczył działki rolnej E. Organ I instancji powołując się na art. 19a ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 wskazał, że po zastosowaniu zmniejszenia z tytułu przedeklarowania powierzchnia zatwierdzona do ONW strefa nizinna I wynosi 3,2000 ha, zaś stawka płatności do 1 ha określona w rozporządzeniu ONW PROW 2014-2020 wyniosła 179,00 zł. Od decyzji organu I instancji Wnioskodawca złożył odwołanie, w którym zakwestionował prawidłowość decyzji wskazując, że organ dokonał błędnych ustaleń przy uwzględnianiu powierzchni gruntów rolnych. W ocenie Skarżącego prace pielęgnacyjne na kwestionowanych działkach wykonane były zgodnie z wymogami, a nieuwzględniony przy dopłatach teren jest zalewowy, porośnięty nawłocią bądź niewypasany przez bydło ze względu na pochyłość terenu, co powoduje trudności w utrzymaniu działek w idealnej kulturze rolnej. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Dyrektor Oddziału decyzją z (...) września 2017 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając jej słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał przepisy regulujące tryb składania wniosków i warunki przyznawania płatności ONW na rok 2016 r. Organ II instancji wskazał, iż przyznanie płatności ONW rolnikowi ma miejsce w sytuacji spełnienia przesłanek § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatność obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami", który odsyła do rozporządzenia nr 1307/2013. Nadto wskazał, że zgodnie z art. 31 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. L 347/487 z 20.12.2013), płatności udziela się rolnikom, którzy zobowiązują się do kontynuowania działalności rolniczej na obszarach wyznaczonych zgodnie z art. 32 i którzy są rolnikami aktywnymi zawodowo w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Dyrektor Oddziału stwierdził, iż wyniki kontroli oraz oględzin działek z dnia 5 kwietnia 2017 r. obrazują stan działek w gospodarstwie Wnioskodawcy w 2016 r. Organ odwoławczy powołując się na sekcję IX wniosku (oświadczenia i zobowiązania) wskazał, że Wnioskodawca był zobowiązany do niezwłocznego informowania na piśmie ARiMR o każdej zmianie, która nastąpi od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności lub pomocy objętych wnioskiem, w szczególności, gdy zmiana dotyczy wykorzystania gruntów rolnych, wielkości powierzchni upraw, przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego. Dyrektor Biura podkreślił, iż to na Stronie ciąży obowiązek przedstawienia dowodów na potwierdzenie jej twierdzeń dotyczących spełnienia warunków do przyznania pomocy, szczególnie w sytuacji, gdy organ dokonuje własnych ustaleń, z których może wynikać, że podmiot wnioskujący nie spełnił warunków do przyznania pomocy. Wskazał, że z wykonanego materiału fotograficznego na działkach A, E, F, G, I, J w 2017 r. stwierdzono liczne zaniedbania oraz brak użytkowania na części deklarowanych gruntów, a deklaracja danej grupy upraw zobowiązuje Wnioskodawcę do efektywnej uprawy wskazanej grupy roślin lub zgłoszenia do Kierownika Biura wszelkich zmian dotyczących wykorzystania gruntów rolnych, zwłaszcza gdy ma ona wpływ na wysokość należnej pomocy. Organ odwoławczy podał, że z materiału dowodowego wynika, iż na przedmiotowych działkach znajdują się częściowo tereny zadrzewione o zagęszczeniu uniemożliwiającym prowadzenie działalności rolniczej, zakrzaczone oraz z suchą roślinnością wskazującą na brak podejmowania jakichkolwiek czynności agrotechnicznych lub wypasu zwierząt w 2016 r. W ocenie Dyrektora Oddziału, organ I instancji w sposób wystarczający, dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie. Organ odwoławczy powołując się na art. 38 ust. 2 – 4 rozporządzenia UE nr 809/2014 w zakresie sposobu pomiaru działek rolnych, wskazał że przeprowadzona kontrola spełniła wymogi formalne odnośnie sposobu ich przeprowadzania i wykonywania pomiarów nałożone przepisami prawa obowiązującymi w tym zakresie. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem sprawy Wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w przedmiotowej decyzji zostały wymienione dwie kontrole u różnych osób tj. M. B. i M. S. w jednej dacie (5.04.2017 r.) oraz kontrola w dniach 31.08. – 01.09. 2016 r., to na podstawie tej ostatniej oparto kwalifikowalność powierzchni. W ocenie Skarżącego nasuwa to wątpliwości co do tego, którymi danymi posługiwał się organ odwoławczy przy rozpoznawaniu sprawy. Strona skarżąca wskazała także, że kontrolujący błędnie nie uwzględnili działki B1 o powierzchni 0,90 ha, zgłoszonej jako trwały użytek zielony (TUZ), która o nachyleniu powyżej 20 stopni była wypasana przez bydło w 2016 r. Strona skarżąca wskazała nadto, że w wynikach kontroli nie można było wykazać wypasu bydła, gdyż na początku kwietnia 2017 r. bydło nie było jeszcze wyprowadzane na pastwisko – co ma miejsce dopiero od maja. Ponadto strona skarżąca podała, że mylnym jest twierdzenie, iż bydło było wypasane na działkach A, E, F, G, I, J położonych w różnych miejscowościach i powiatach, zwłaszcza, że taka informacja w odwołaniu się nie znajduje. Skarżący wskazał również, że 2 – 3 letnie samosiejki i drzewa nie mogą być powodem nieuznania działki do dopłat w sytuacji, gdy bydło tych samosiejek nie wypasa, a nadto na gruntach TUZ dopuszcza się do 100 drzew/ha. Podał, że pojedyncze zakrzaczenia i samosiejki nie przekroczyły dopuszczalnej ilości, a nadto nie zostały one policzone przez kontrolujących, jak też nie zawarto o tej okoliczności zapisu w raporcie. Skarżący wskazał, że w decyzji Dyrektora Oddziału wykazana została działka A, która nie była wykazana w odwołaniu i była uznana przez kontrolujących. Odnośnie działek F, G i J strona skarżąca wyjaśniła, iż są one porośnięte trawą wypieraną przez inną roślinność (jak wskazał Skarżący - nawłoć), która jest wykaszana w terminie agrotechnicznym (tj. do 31 lipca). Ponadto Skarżący wskazał, że na terenie podmokłym nawłoć odrasta szybciej do okresu wegetacji, które to właśnie odrosty zostały stwierdzone podczas kontroli w dniu 5 kwietnia 2017 r. W ocenie Skarżącego, działki posiadały dobrą kulturę rolną. Skarżący zarzucił nadto niedokładności w postaci fotomap, które ze względu na to, że są tworzone co 5 lat nie odzwierciedlają stanu faktycznego na działkach. Na tą okoliczność Skarżący tytułem przykładu wskazał, iż na działkach 24/1, 24/2, 24/3 położonych w P. gm. D. pow. p. wykazano na mapie większe zakrzaczenia niż w rzeczywistości wykazała kontrola. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Dyrektor Oddziału podtrzymał swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stwierdził, że naruszone zostały przepisy postępowania, bowiem ujawniona została wadliwość decyzji mająca istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaistniały zatem podstawy do ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). Zasadnicza kwestia sporna w sprawie sprowadzała się do oceny prawidłowości działań organów ustalających płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2016. Zgodnie z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020 (Dz. U. 2015. poz. 364 ze zm.) płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 608, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1307/2013", którego gospodarstwo rolne jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: 1) spełnia warunki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013"; 2) łączna powierzchnia użytków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, zwanych dalej "użytkami rolnymi", położonych na obszarach górskich lub na innych obszarach charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Jednakże płatność ONW jest przyznawana do użytków rolnych: 1) na których jest: a) położona działka rolna w rozumieniu art. 67 ust. 4 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1306/2013", o powierzchni co najmniej 0,1 ha, zwana dalej "działką rolną"; b) prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013; 2) położonych na obszarach ONW. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporzadzenia ONW wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha użytków rolnych i powierzchni użytków rolnych, do których przysługuje płatność ONW, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Natomiast organ prowadząc sprawę przeprowadza kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, w ramach których, w oparciu o informacje podane przez rolnika na materiale graficznym, weryfikuje powierzchnię poszczególnych działek rolnych spełniających warunki otrzymania płatności. Zgodnie z art. 40 rozporządzenia wykonawczego Komisji UE nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE.L.2014.227.69 ze zm.) jeżeli państwo członkowskie przeprowadza kontrole na miejscu z wykorzystaniem teledetekcji, właściwy organ: a) dokonuje fotointerpretacji ortoobrazów (satelitarnych lub lotniczych) wszystkich działek rolnych przypadających na dany wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność podlegający kontroli w celu rozpoznania rodzaju pokrycia terenu i, w stosownych przypadkach, rodzaju uprawy oraz w celu pomiaru powierzchni; b) przeprowadza fizyczne inspekcje w terenie na wszystkich działkach rolnych, w przypadku których fotointerpretacja nie umożliwia sprawdzenia dokładności deklaracji obszarów w sposób zadowalający właściwy organ; c) przeprowadza wszelkie kontrole wymagane w celu sprawdzenia zgodności z kryteriami kwalifikowalności, zobowiązaniami i innymi obowiązkami odnośnie do działek rolnych; d) podejmuje działania alternatywne, aby objąć pomiarem zgodnie z art. 38 ust. 1 wszelkie działki nie objęte obrazami. Podkreślić jeszcze należy, iż w świetle art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach, w postępowaniach, o przyznanie płatności, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności oraz jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jednakże art. 3 ust. 3 w/w ustawy nakazuje, aby strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach o przyznanie płatności są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, przy czym ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zdaniem Sądu organ odwoławczy wadliwie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i poczynił nieprawidłowe ustalenia. Jak wynika z akt sprawy Skarżący złożył wniosek, w którym wskazał powierzchnie działek, w stosunku do których ubiegał się o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2016. Przedmiotowy wniosek został zweryfikowany przez organ I instancji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w trakcie kontroli na miejscu oraz o pomiar powierzchni działki metodą Foto na ortofotomapie. W ten sposób organ I instancji stwierdził przedeklarowanie o 1,49 ha w strefie nizinnej II oraz o 0,58 ha w zakresie strefy nizinnej I. Konsekwencją tego stanu rzeczy było przyznanie płatności w umniejszonej kwocie (strefa nizinna I) oraz odmowa przyznania płatności wraz z nałożeniem sankcji karnej w wysokości 389,40 zł (strefa nizinna II). Skarżący nie zgadzając się z powyższymi ustaleniami organu I instancji wniósł odwołanie do Dyrektora Oddziału wskazując na błędne ustalenia Kierownika Biura. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy wydając decyzję utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Biura nie dokonał pełnej weryfikacji zarzutów podniesionych przez Skarżącego. Przede wszystkim Dyrektor Oddziału nie wskazał powodu, dla którego nie została uwzględniona działka nr B1 przy dopłatach. Organ odwoławczy, w ślad za organem I instancji, powołując się na wyniki kontroli Foto uznał, iż Skarżący zawyżył powierzchnię uprawnioną do płatności na działkach A, E, F, G, I, J, nie wspominając przy tym o działce B1, na którą Strona wskazywała w odwołaniu. Z uzasadnienia decyzji organu II instancji nie wynika, który materiał dowodowy był istotny dla rozpatrzenia sprawy, nadto treść zawiera błędy co do osoby Wnioskodawcy (kilkakrotnie został wskazany "C. S.", zamiast "M. B."), co budzi wątpliwości w zakresie rzetelności zbadania sprawy. Ponadto organ odwoławczy analizując możliwą tolerancję pomiarową powierzchni gruntu w odniesieniu do każdej działki rolnej, powoływał się na kontrolę (i jej wyniki), która została "przeprowadzona w gospodarstwie Pana C. S." w dniach 31.08.2016 r. – 01.09.2016 r. Ponadto nie sposób wywnioskować, z której kontroli zostały przytoczone w uzasadnieniu wartości (str. 6 decyzji), co z kolei budzi wątpliwości w zakresie rzetelnie przeprowadzonego postępowania dowodowego. Organ II instancji przy wydawaniu decyzji, zamiast dokładnie zweryfikować zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, posiłkował się w dużej mierze stanowiskiem organu I instancji, podczas gdy obowiązkiem organu II instancji jest rozpatrzenie całego materiału dowodowego, przy uwzględnieniu zarzutów strony odwołującej się – co w ocenie Sądu nie miało miejsca. Wadliwe ustalenia Dyrektora Oddziału co do stanu działek, kultury rolnej oraz podejmowanych czynności agrotechnicznych przez Skarżącego, było wynikiem przeprowadzenia postępowania wbrew regułom działania zgodnie z zasadami praworządności, uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.), pogłębiania zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i przekonywania (art. 11 k.p.a.) wskutek wadliwej oceny zebranych w sprawie dowodów, w tym wyjaśnień Strony (art. 77 k.p.a.). Wskazane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to skutkuje koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Niemniej jednak nie doszło do naruszenia art. 6 k.p.a., bowiem organ decyzję oparł o prawidłową podstawę prawną. Niewątpliwie powołał zarówno przepisy prawa krajowego jak i przepisy unijne, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie. W związku z przedstawionymi okolicznościami obowiązkiem organu odwoławczego będzie dokonanie prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w świetle obowiązujących przepisów prawa. Dopiero wyjaśnienie podstawowych kwestii, ewentualnie innych mających znaczenie dla sprawy, pozwoli na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. Organ dokonując analizy powinien także wziąć pod uwagę okoliczności wskazywane w toku postępowania przez stronę skarżącą. Z tych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, Sąd uchylił decyzję organu. Rozstrzygniecie o kosztach zapadło na podstawie art. 200 p.p.s.a.