V SA/Wa 2053/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Irena Jakubiec Kudiura, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2011 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Panią W. B. jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2010r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] stycznia 2010r. Nr [...] o odmowie umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. działający z upoważnienia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Dyrektor Oddziału Regionalnego w G. nr [...] ustalił W. B. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oraz kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w łącznej wysokości [...] zł. Decyzję tę Skarżąca otrzymała w dniu [...] października 2009 r. Pismem z dnia [...] października 2009 r. zwróciła się do Prezesa ARiMR "w sprawie zwrotu ONW za dzierżawione przeze mnie grunty", w końcowej zaś części pisma wniosła o umorzenie kwoty ONW w wysokości [...] zł. Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. Prezes ARiMR wrócił się do Skarżącej z zapytaniem, czy pismo z dnia [...].10.2009 r. należy traktować jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...].09.2009 r. czy jako wniosek o umorzenie nienależnie pobranych płatności. W odpowiedzi W. B. pismem z dnia [...] listopada 2009 r. zwróciła się do Prezesa ARiMR o umorzenie kwoty ustalonej decyzją Prezesa ARiMR z dnia [...] września 2009 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 roku nr [...] Prezes ARiMR odmówił Skarżącej umorzenia należności ustalonej wspomnianą decyzją z dnia [...] września 2009 r., uzasadniając to niespełnieniem przesłanek określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. Nr 107, poz. 733). W dniu [...] lutego 2010 r. do Prezesa ARiMR wpłynęło, skierowane do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odwołanie W. B. z dnia [...] lutego 2010 r. (data nadania: [...].02.2010 r.) od decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] stycznia 2010 roku. W odwołaniu tym strona wnosiła o umorzenie nienależnie pobranych płatności w całości, uzasadniając to skomplikowaną sprawą dotyczącą dzierżawionej przez nią nieruchomości od J. D., z której to przyczyny w ogóle powstała sytuacja powodująca ustalenie wobec niej decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 r. przez Dyrektora Oddziału Regionalnego w G. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwoty nienależnie pobranych płatności . ` Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. , podzielając pogląd organu I instancji iż nie zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące umorzenie należności, określone w § 4 pkt 1 wspomnianego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 czerwca 2007 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2010 r. W. B. wniosła o umorzenie pobranej kwoty w całości, ponownie opisując tymi samymi słowami skomplikowaną sprawę dotyczącą dzierżawionej przez nią nieruchomości od J. D., z której to przyczyny w ogóle powstała sytuacja powodująca ustalenie wobec niej decyzją z dnia [...] września 2009 r. przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR kwoty nienależnie pobranych płatności . W odpowiedzi na skargę organ powtórzył argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby wadliwością zaskarżonej decyzji wymagającą jej wyeliminowania z obrotu prawnego na podstawie art. 145 p.p.s.a. Kwestie umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 czerwca 2007r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. Nr 107, poz. 733 ze zm. ). Zgodnie z § 3 ust. 1 tego rozporządzenia właściwy organ agencji płatniczej może z urzędu umarzać w całości lub w części należności pieniężne pochodzące z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej "Sekcja Gwarancji", Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli wystąpi jedna z następujących przesłanek: 1) należności nie odzyskano w wyniku zakończonego postępowania likwidacyjnego albo upadłościowego; 2) dłużnik będący osobą fizyczną zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawiając ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawiając przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym umorzenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" do celów naliczania odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych; 3) dłużnik będący osobą prawną został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie; 4) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności; 5) postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne. Okoliczności te nie zachodzą w niniejszej sprawie, bowiem Skarżąca swój wniosek uzasadnia okolicznościami, które doprowadziły do powstania samej kwoty nienależnie pobranych płatności. Stosownie natomiast do treści § 4 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów, właściwy organ agencji płatniczej umarza należności pieniężne pochodzące z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej "Sekcja Gwarancji", Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji, Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy, o ile należność nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro (€) przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1913/2006r., ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającym niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 365 z 21.12.2006, str. 52, z późn. zm.). Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zadłużenie wnioskodawcy wynosi [...] zł (powiększoną o odsetki) na dzień wydania decyzji z [...] stycznia 2010 r., co stanowi kwotę oczywiście wyższą od wskazanej w powołanym przepisie rozporządzenia, zatem organ słusznie uznał, że mimo uzasadnienia wniosku względami społecznymi (czego Sąd nie kwestionuje) nie można było orzec o umorzeniu należności. Kwestie, o których pisze Skarżąca we wniosku, a następnie w kolejnych pismach wnoszonych w sprawie niniejszej mogły stanowić jedynie podstawę do kwestionowania powstania samej kwoty nienależnie pobranych płatności. Strona może również ubiegać się o możliwość odroczenia terminu spłaty należności lub o rozłożenie jej na raty – instytucji unormowanych w § 7 cyt. rozporządzenia, o czym wspominały w swoich decyzjach organy administracji. Analizując uzasadnienie zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, iż organ uwzględnił zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły kumulatywnie przesłanki przewidziane w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, a wydane przez organy decyzje w przedmiocie odmowy umorzenia należności miały charakter związany. W tym stanie rzeczy i stosownie do treści przepisu art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był do oddalenia skargi.