V SA/Wa 2053/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant - st. sekr. sąd. Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2012 r. sprawy ze skargi P. D. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... maja 2011 r., nr ... w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę. Dotychczasowy przebieg postępowania przedstawia się następująco. Dnia ... kwietnia 2009 r. do ... Oddziału ARiMR wpłynął wniosek P. D. o przyznanie pomocy w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów wiejskich 2007-2013. Dnia ... lutego 2010 r. wysłano do skarżącego pismo informujące o konieczności złożenia dodatkowych dokumentów do wniosku o przyznanie pomocy. Wnioskodawca dnia ... marca 2010 r. zwrócił się z prośbą o wydłużenie terminu złożenia uzupełnień o jeden miesiąc. Oddział OR wyraził zgodę na przedłużenie ww. terminu do dnia .... kwietnia 2010 r., o czym poinformował Skarżącego w piśmie z dnia ... kwietnia 2010 r. W kolejnym piśmie z dnia ... kwietnia 2010 r. P. D. zwrócił się ponownie o wydłużenie terminu do złożenia uzupełnień do dnia ... września 2010 r. Organ wyraził na to zgodę o czym poinformował pismem z dnia ... kwietnia 2010 r. Dnia ... września 2010 r. Skarżący złożył częściowo uzupełnioną dokumentację. W wyniku weryfikacji uzupełnionej dokumentacji stwierdzono, że wciąż zawiera błędy, które wymieniono w piśmie z dnia ... marca 2011 r., w którym poinformowano P. D. o konieczności uzupełnienia wniosku oraz dokumentacji. ... kwietnia 2011 r. pismo zostało zwrócone przez urząd pocztowy w O. wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na którym wskazano podwójne awizowane pisma w dniu ... kwietnia 2011 r. i ... kwietnia 2011 r. oraz informacją o zwrocie ze względu na nie podjęcie w terminie korespondencji z pieczęcią poczty w O. z datą ... kwietnia 2011 r. Dnia ... maja 2011 r. p.o. z-cy Kierownika Biura Wsparcia Inwestycyjnego ... Oddziału Regionalnego działający z upoważnienia Prezesa ARiMR skierował do Skarżącego pismo o odmowie przyznania pomocy z uwagi na zaistnienie okoliczności określonych w § 14 rozporządzenia MRiRW z 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania Modernizacja gospodarstw rolnych objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2012 (Dz. U. Nr 193 poz. 1397 z późn. zm.). Dnia ... czerwca 2011 r. zostało wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ... lipca 2011 r. przekazane zostało uzupełnienie tego wezwania. Pismem z ... lipca 2011 r. z-ca Dyrektora DDI działający z upoważnienia Prezesa ARiMR skierował do Skarżącego pismo o dostarczenie wyjaśnień do wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia ... sierpnia 2011 r. przekazano wyjaśnienia, które otrzymane zostało w ramach reklamacji z Urzędu pocztowego. Rozpatrzenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa przekazano do P. D. pismem z dnia ... sierpnia 2011 r. Organ nie otrzymał zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowego pisma. W dniu ... sierpnia 2011 r. wpłynęła skierowana do WSA w Warszawie skarga na pismo organu z dnia ... maja 2011 r. dotyczące odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu pełnomocnik skarżącego zarzucił: - naruszenie art. 44 k.p.a. poprzez brak skutecznego zawiadomienia awizującego przesyłkę, w szczególności brak umieszczenia zawiadomienia na drzwiach mieszkania adresata, przekazanie zawiadomienia o przesyłce małoletniemu domownikowi, oraz uznanie, że przesyłka została skutecznie doręczona adresatowi, - art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy wskutek nie przeprowadzenia postępowania dowodowego, - art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, w szczególności nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Konkludując wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie podniesienia wymaga, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenia, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Badając w powyższym świetle zaskarżone rozstrzygnięcie tj. oceniając pod względem jego zgodności z przepisami procesowymi a także z normami prawa materialnego, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które dawałyby podstawę do jego uchylenia zgodnie z żądaniem skargi. Podstawa wsparcia finansowego w ramach działania 121 "Modernizacji gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 wynika z przepisów ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64 poz. 427 z późn. zm.) –zwana dalej "ustawą z 7 marca 2007 r.". Natomiast zasady dotyczące przyznawania pomocy w ramach działania Modernizacja gospodarstw rolnych określa rozporządzenie MRiRW z 17 października 2007 r., wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 marca 2007 r. Na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z 7 marca 2007 r. ARiMR wykonuje zadania instytucji zarządzającej w zakresie wdrażania m.in. dziłania Modernizacja gospodarstw rolnych. Zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Przepisy art. 22 ust. 2 wyłącza stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w prowadzonych przez podmioty wdrażające postępowaniach w sprawach przyznawania pomocy, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków. Organ odmówił przyznania pomocy finansowej P. D. w ramach działania Modernizacja gospodarstw rolnych z uwagi na okoliczności określone w § 14 rozporządzenia MRiRW z 17 października 2007 r. Ustęp 5 tego artykułu określono, iż w przypadku gdy wnioskodawca mimo ponownego wezwania do usunięcia braków nie usunął wszystkich braków w terminie, Agencja nie przyznaje pomocy. Skarżący został wezwany po raz pierwszy do uzupełnienia braków we wniosku o przyznanie pomocy, pismem z dnia ... lutego 2010 r., drugie wezwanie do złożenia wyjaśnień i poprawnych dokumentów zostało przesłane przez organ pismem z dnia ... marca 2011 r. Pismo nie zostało podjęte przez Skarżącego (co wynikało ze zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz informacji wskazanej przez pocztę). W związku z art. 44 § 4 kpa, który wskazuje, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia, o którym mowa w § 1 (czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia przez pocztę), pismo pozostawia się w aktach sprawy. Organ uznał pismo za skutecznie doręczone a brak uzupełnień do wniosku o przyznanie pomocy we wskazanym czasie pociągnął za sobą konsekwencję odmowy przyznania pomocy finansowej Skarżącemu. Pełnomocnik Skarżącego twierdzi, że pismo z ... marca 2010 r. (drugie wezwanie do usunięcia wszystkich braków we wniosku) nie zostało skutecznie oraz prawidłowo doręczone Skarżącemu. Reguły dotyczące doręczania pism pod nieobecność adresata zostały przedstawione w art. 43 i 44 kpa. Art. 43 wskazuje komu oraz w jaki sposób można doręczyć pismo. Zgodnie z nim pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu jeżeli te osoby podjęły się oddania pisma adresatowi. Jednocześnie o fakcie doręczenia pisma którejś ze wskazanych osób, zawiadamia się adresata umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania. Natomiast art. 44 kpa wskazuje w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 inne sposoby doręczania poprzez zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym oraz o terminie jego odbioru. Jednocześnie § 2 wskazuje miejsca w których umieszcza się zawiadomienie o pozostawieniu pisma, tj. oddawcza skrzynka pocztowa lub gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Zatem zarzut że drugie z zawiadomień o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym został przekazany małoletniej siostrze skarżącego wydaje się być bezpodstawnym, gdyż już sam fakt pozostawienia zawiadomienia, a nie oddanie pisma w ręce domownika świadczy o tym, że pracownik poczty nie zastał nikogo w domu. Samo zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym nie jest podpisywane przez osobę je odbierającą, a jedynie umieszczane jest np. w drzwiach domu (lub też innych wskazanych w art. 44 § 2 miejscach). W ocenie sądu prawidłowo pozostawione zawiadomienie o odbiorze pisma w drzwiach mieszkania nie może obciążać nieskutecznym doręczeniem ani pracownika poczty ani organu. Takie zawiadomienie może odebrać każdy kto wchodzi pierwszy do domu adresata czy też na jego posesję (w przypadku gdy brak jest pocztowej skrzynki oddawczej, co ma miejsce w tym wypadku) Sam pełnomocnik Skarżącego w skardze wskazał, że małoletnia siostra Skarżącego odebrała zawiadomienie a nie pismo. Istotna jest informacja zawarta w piśmie z ... lipca 2011 r. Poczty Polskiej Oddział Rejonowy w K., że z uwagi na nieobecność adresata oraz osób uprawnionych do odbioru przesyłki listonosz pozostawił zawiadomienie (awizo) w drzwiach wejściowych do budynku mieszkania zarówno podczas pierwszego awizowania w dniu 1 kwietnia 2011 r., jak również przy powtórnym zawiadomieniu w dniu ... kwietnia 2011 r. Jednocześnie Poczta potwierdziła na podstawie dokumentacji obrotu przesyłek rejestrowanych oraz złożonego oświadczenia pracownika, że wszystkie czynności w powyższym zakresie były wykonane prawidłowo zgodnie z obowiązującymi przepisami. Następny zarzut pełnomocnika Skarżącego, który w jego ocenie potwierdza nieprawidłowości w doręczeniu przesyłki jest to, iż urząd pocztowy O. początkowo wskazał, że przesyłka ARiMR w ogóle nie dotarła do Urzędu w O.. Jednak analizując blankiet zwrotnego potwierdzenia odbioru na którym widnieją adnotacje o dwóch awizach wraz z datami przeczy nieprawidłowym doręczeniom. Wskazane pismo świadczy raczej o nieprawidłowościach w przepływie informacji w samych urzędzie w O.. Urząd w O. przekazał zwrotne potwierdzenie odbioru wraz z informacjami o pierwszym awizo z dnia ... kwietnia 2011 r. oraz powtórnym awizowaniu z dnia ... kwietnia 2011 r., a także wskazaniu na zwrot ze względu na nie podjęcie w terminie z dnia ... kwietnia 2011 r. z pieczęciami urzędu w O.. Podnoszenie argumentu dotyczącego zwyczaju pracującego na terenie posesji skarżącego listonosza, że ten pozostawia zawiadomienia o doręczanej korespondencji w ogrodzeniu, też w ocenie sądu nie jest zasadny. Jeżeli ogrodzenie (np. brama) jest widocznym miejscem na posesji adresata listonosz może pozostawić tam zawiadomienie o ile nie jest możliwe pozostawienie zawiadomienia w innym miejscu wskazanym art. 44 § 2 kpa. Pismem Poczty Polskiej Odział rejonowy w K., urząd pocztowy informował, że listonosz pozostawił zawiadomienie o przesyłce w drzwiach wejściowych do budynku mieszkalnego. Badając zwrotne potwierdzenie odbioru, którym poczta wskazuje na powtórne awizo oraz zwrot przesyłki ze względu na nie podjęcie w terminie, zgodnie z art. 44 § 4 kpa Organ pozostawia pismo w aktach sprawy, a doręczenia go uważa się za skutecznie dokonane. Mając powyższe na względzie oraz treść art. 22 ust. 2 ustawy z 7 marca 2007 r. w ocenie sądu niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 7, 75 i 77 § 1 oraz art. 80 w zw. z 107 § 3 kpa, gdyż tak przepis ten wyłącza stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego w prowadzonych przez podmioty wdrażające postępowaniach w sprawach przyznawania pomocy, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków. Należy mieć także na uwadze, że odmowa udzielenia pomocy finansowej w ramach działania Modernizacja gospodarstw rolnych nastąpiła w powodu nie usunięcia wszystkich braków w terminie. Skarżący składając wniosek o przyznanie pomocy w części VII "Oświadczenie wnioskodawcy" potwierdził, iż zna zasady przyznania pomocy określone w rozporządzeniu oraz w Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy, opisując refundację kosztów kwalifikowanych określonych we wniosku, poniesionych w związku z realizacja operacji w ramach działania Modernizacja gospodarstw rolnych objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Musiał zatem liczyć się z tym, że nie dostarczenie wszystkich wymaganych dokumentów i nie uzupełnienie braków skutkuje odmową udzielenia pomocy. Zgodnie z art. 21 ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy z 7 marca 2007 r. "Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust.2, są obowiązane przedstawić dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawda i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne". Skarga podlega oddaleniu, jeżeli zaskarżonemu aktowi lub czynności nie można postawić zarzutu naruszenia prawa zarówno procesowego jak i materialnego. W ocenie sądu organ w toku prowadzonego postępowania z wniosku P. D. nie naruszył ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, w związku z tym z mocy art. 151 p.p.s.a należało orzec jak w sentencji.