V SA/Wa 2056/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Sławomir Fularski, Sędzia WSA - Artur Kot (spr.), Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji umarzającej postępowanie w sprawie o udzielenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach; oddala skargę. 1. Decyzją z [...] listopada 2013 r., po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o. o. z siedzibą w R. (dalej: "Spółka" lub "skarżąca"), Minister Finansów (dalej: "Minister", "organ", lub "MF"), utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] sierpnia 2013 r. odmawiającą uchylenia – po wznowieniu postępowania – decyzji ostatecznej Ministra Finansów z [...] stycznia 2010 r., której przedmiotem było umorzenie postępowania z wniosku skarżącej o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. Jako podstawę prawną swojej decyzji z 26 listopada 2013 r. Minister wskazał między innymi przepisy art. 240 § 1 pkt 11 i art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: "Op") oraz art. 8 i art. 129 ust. 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej: "ugh"). 2. Stan faktyczny i przebieg postępowania. Pismem z [...] października 2012 r. Spółka wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem przez MF [...] stycznia 2010 r. ostatecznej decyzji umarzającej postępowanie z wniosku Spółki o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach w S. przy ulicy P. [...]. We wniosku o wznowienie postępowania Spółka powołała się między innymi na art. 240 § 1 pkt 11 Op oraz na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "ETS", Trybunał lub "TSUE") z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C – 213/11, C – 214/11 i C – 217/11, opublikowany 29 września 2012 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (C 295/12). Spółka wystąpiła o uchylenie decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2010 r. i merytoryczne rozstrzygniecie jej wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. Minister Finansów uznał, że wystąpiły przesłanki formalne przewidziane w przepisach art. 240 § 1 pkt 11 i art. 241 § 2 pkt 2 Op. Wznowił zatem postępowanie w sprawie postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. Po rozpoznaniu sprawy, decyzją z [...] sierpnia 2013 r., odmówił jednak uchylenia swojej decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2010 r., gdyż nie dopatrzył się takiego wpływu wyroku Trybunału na wynik sprawy, który świadczyłby o wystąpieniu przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 11 Op. Pismem z [...] sierpnia 2013 r. skarżąca wniosła odwołanie, zarzucając organowi bezpodstawne powoływanie się na przepisy ustawy o grach hazardowych, gdyż ustawa ta nie została notyfikowana, choć zawierała przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE. Wystąpiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Minister Finansów uznał, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji z [...] sierpnia 2013 r., gdyż nie wystąpiły przesłanki uzasadniające konieczność uchylenia decyzji ostatecznej MF z [...] stycznia 2010 r. Powołał się na swój wywód, w wyniku którego stwierdził, że "sporne" przepisy ustawy o grach hazardowych nie mają charakteru "przepisów technicznych". Dodał, że mocą art. 144 ugh została uchylona ustawa z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.). 3. Postępowanie sądowe. 3.1. Skarżąca pismem z [...] stycznia 2014 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd") na ostateczną decyzję MF w administracyjnym toku instancji, zarzucając jej naruszenie prawa z uwagi na fakt, że przepisy ustawy o grach hazardowych nie mogą być powoływane jako podstawa prawna decyzji, gdyż ustawa ta nie została notyfikowana, pomimo tego, że zawiera przepisy o charakterze technicznym. Wystąpiła o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji MF, jako wydanych na podstawie przepisów ugh, które nie powinny być stosowane. 3.2. Odpowiadając na skargę Minister Finansów wystąpił o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację faktyczną i prawną. Zarzuty skargi uznał za chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługują na uwzględnienie. 4.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "uppsa"). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 uppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 4.2. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Ministra Finansów, który utrzymał w mocy swoją decyzję odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2010 r., którą Minister Finansów umorzył postępowanie z wniosku Spółki o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach w S. przy ulicy P. [...]. Minister nie dopatrzył się bowiem wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 11 Op, uzasadniających konieczność uchylenia swojej decyzji ostatecznej z 28 stycznia 2010 r. w związku z wyrokiem TSUE z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C – 213/11, C – 214/11 i C – 217/11, opublikowanym 29 września 2012 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (C 295/12). 5. Zdaniem Sądu, brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż wady dotyczące jej uzasadnienia nie miały istotnego wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, że w świetle obowiązującego stanu prawnego dotyczącego udzielania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, w szczególności przepisów ustawy o grach hazardowych, która weszła w życie 1 stycznia 2010 r., brak było podstaw materialnoprawnych do wydania decyzji, której domagała się Spółka. Decyzja udzielająca zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach ma charakter decyzji konstytutywnej i jako taka nie mogła zostać wydana na podstawie nieobowiązujących od 1 stycznia 2010 r. przepisów ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.). Przepisy ustawy o grach hazardowych obowiązujące od 1 stycznia 2010 r. nie stwarzają Ministrowi Finansów podstaw materialnoprawnych do wydania decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. Z wyroku TSUE wydanego 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C – 213/11, C – 214/11 i C – 217/11, na który powołuje się Spółka, nie wynika obowiązek stosowania przez organy krajowe przepisów uchylonej ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Tym samym obowiązkiem Ministra Finansów w realiach niniejszej sprawy było odmówienie Spółce uchylenia decyzji ostatecznej z 28 stycznia 2010 r., gdyż w wyniku dokonanej analizy wskazanego przez Spółkę wyroku TSUE, Minister Finansów nie nabył uprawnień do wydania decyzji, o którą ubiegała się Spółka. Czyli wyrok TSUE z 19 lipca 2012 r. (C – 213/11, C – 214/11 i C – 217/11) nie wywierał takiego wpływu na wynik sprawy, o jakim mowa w art. 240 § 1 pkt 11 i art. 245 § 1 pkt 1 Op. W tej sytuacji wady uzasadnienia zaskarżonej decyzji, dotyczące przykładowo nieprecyzyjnego powoływania się na bliżej nieokreślone "sporne" przepisy, które zdaniem organu nie mają charakteru technicznego, a także brak precyzyjnego wskazywania przepisów i pełnej nazwy oraz publikatora dyrektywy nr 98/34/WE, nie stanowiły uchybień, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) uppsa, uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji. 6. Skoro z wnioskiem o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku wystąpił tylko Minister Finansów, to uznać należy, że brak jest podstaw do dokonywania przez Sąd pogłębionej analizy zaskarżonej decyzji, która choć wadliwa, jednak prawidłowo rozstrzyga sprawę z wniosku Spółki o wznowienie postępowania. Dodać warto, że Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela zasadnicze motywy argumentacji prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Warszawie z 26 października 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2030/15 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.), w tym dotyczące stanowiska, że art. 129 ust. 2 ugh nie ma charakteru technicznego. Z tym zastrzeżeniem, że w realiach niniejszej sprawy wystarczającą podstawę do wydania decyzji odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Ministra Finansów z [...] stycznia 2010 r. stanowił brak podstaw materialnoprawnych do wydania decyzji, o którą ubiegała się Spółka. 7. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę.