V SA/Wa 2060/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu kary pieniężnej postanawia: I. odrzucić skargę; II. umorzyć postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych Pismem z 21 października 2017 r., H. sp. z o.o. z siedzibą w O. wniosła skargę na powołaną w sentencji decyzję. Do skargi dołączono wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na wstępie wskazać należy, że wymieniony w skardze numer zaskarżonego aktu wskazuje na to, że skarga dotyczy decyzji I instancji, a więc decyzji od której Spółka w prawem przewidzianym terminie wniosła do Prezesa UKE wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tymczasem treść art. 52 § 3 p.p.s.a., dopiero w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r., dała Stronie możliwość zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, lub wniesienie skargi na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Podczas gdy decyzja I instancji wydana została w dniu [...] sierpnia 2016 r. zatem w obowiązującym wówczas stanie prawnym od przedmiotowej decyzji nie przysługiwała skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale tylko i wyłącznie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tym zakresie skargę należy zatem uznać za niedopuszczalną. Tym samym zasadne jest odrzucenie skargi na decyzję z [...] sierpnia 2016 r. w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jak orzeczono w punkcie I postanowienia. Odnośnie złożonego przez Skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, należy wskazać, że wprawdzie – zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania, jednakże - w myśl z art. 247 p.p.s.a. - prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy - bez potrzeby głębszej analizy prawnej - nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza to, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010). Z uwagi na powyższe - wobec oczywistej niedopuszczalności skargi - w zakresie dotyczącym wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 247 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie II postanowienia.