V SA/Wa 2078/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA - Olga Żurawska-Matusiak, Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne. 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz A. Sp. z o.o. w W. kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości [...] zł. W dniu [...] lutego 2010 r. ww. organ wystawił tytuł wykonawczy nr [...]. Następnie pismem z dnia [...] marca 2010 r. A. Sp. z o. o. wniosła do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Spółka podniosła zarzuty: - niedopuszczalności egzekucji wobec wszczęcia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego niespełniającego wymogów określonych w art. 27 § 1 ust. 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, - niedopuszczalności egzekucji wobec braku doręczenia pisemnego upomnienia, - niedopuszczalności egzekucji wobec faktu wystawienia tytułu wykonawczego przez podmiot nieposiadający legitymacji do żądania wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. wierzyciel – [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego uznał zarzuty dłużnika za bezzasadne. Odnosząc się do zarzutów wierzyciel zauważył, że z § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001r., Nr 137, poz. 1541 ze zm.) w związku z art.15 § 5 u.p.e.a., wynika, iż postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu, co miało miejsce w niniejszej sprawie (decyzja MWITD w W. z [...] października 2009. nr [...]). W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego niezasadny był też zarzut dotyczący wystawienia tytułu wykonawczego przez podmiot nieposiadający legitymacji do żądania wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Stwierdził bowiem – powołując się na art. 51 ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2001 r. nr 125, poz. 1371 ze zm.) – iż nie ma podstaw do kwestionowania uprawnień [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do podejmowania egzekwowania swoich orzeczeń. Niniejsze postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 20 kwietnia 2010 r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego – po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego w dniu [...] kwietnia 2010 r. (data nadania pocztowego) przez A. Sp. z o.o. na postanowienie wierzyciela-[...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. o stwierdzeniu bezzasadności zarzutów spółki w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu swojego postanowienia podzielił stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego odnośnie zarzutów spółki. Ponadto – odnosząc się do zarzutu wystawienia tytułu wykonawczego przez niewłaściwy organ – podkreślił, że do wystawienia tego tytułu uprawniony jest i był jako wierzyciel [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. Zgodnie bowiem z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 u.p.e.a. w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego jest uprawniony właściwy do orzekania organ I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. sp. z o.o. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W motywach skargi Skarżąca powtórzyła zarzuty formułowane w toku postępowania administracyjnego tak więc zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 22 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz.U. z 2005 r. nr 175, poz. 1462) zmieniającego art. 51 ustawy o transporcie drogowym, 2. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.: - naruszenie art. 33 ust. 10 w zw. z art. 27 § 1 ust. 6 u.p.e.a., poprzez przyjęcie, że tytuł wykonawczy określał podstawę prowadzenia egzekucji, podczas gdy w tytule wykonawczym nie przytoczono podstawy prowadzenia egzekucji, - naruszenie art. 40 § 2 kpa w zw. z art. 18 w zw. z art. 32 u.p.e.a. - w zakresie niedoręczenia pełnomocnikowi strony tytułu wykonawczego oraz upomnienia przed wszczęciem egzekucji, - mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, poprzez naruszenie art. 15 u.p.e.a. - w zakresie niedoręczenia zobowiązanemu pisemnego upomnienia wzywającego do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym w terminie 7 dni od doręczenia upomnienia, - mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, poprzez naruszenie art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny wyposażony został w funkcje kontrolne, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia orzeczenia, Sąd ogranicza się do zbadania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269, w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /p.p.s.a./ - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Nadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż będąc związany granicami sprawy nie jest związany granicami skargi. Jednocześnie, w myśl art. 133 § 1 cytowanej ustawy, sąd wydaje orzeczenie na podstawie akt sprawy, co obliguje go do zbadania, czy kwestionowane skargą rozstrzygnięcie znajduje oparcie w materiale dokumentacyjnym zgromadzonym w aktach administracyjnych. W rozpatrywanej sprawie wszelkie kwestie merytoryczne zawarte w skardze A. Sp. z o. o. w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] mają drugorzędne znaczenie. Podstawową kwestią jaka winna być na wstępie ustalona to fakt wystąpienia, lub nie, nieważności postępowania. W przedmiotowym sporze bezsporne jest, iż orzeczeniem poprzedzającym zaskarżone postanowienie było postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. Bezspornym jest również, że zostało ono doręczone pełnomocnikowi A. Sp. z o. o. dnia [...] kwietnia 2010 r. Z ustalonego przez Sąd stanu faktycznego, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, wynika iż Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła zażalenie na opisane powyżej postanowienie dnia [...] kwietnia 2010 r. (data nadania pocztowego). Zgodnie z treścią art. 141 § 2 k.p.a., termin do wniesienia zażalenia na zaskarżone postanowienie wynosi 7 dni. Mając na względzie, iż pełnomocnik skarżącej Spółki otrzymał odpis postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] kwietnia 2010 r., to zgodnie z cytowanym przepisem Strona mogła wnieść zażalenie na to orzeczenie najpóźniej dnia [...] kwietnia 2010 r. Omawiane zażalenie zostało złożone dnia [...] kwietnia 2010 r., a zatem z uchybieniem terminu wyznaczonego do wniesienia tego rodzaju środka zaskarżenia. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, iż błędnie nadano bieg zażaleniu złożonemu po terminie, a orzeczenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zaskarżone następnie przez Spółkę rozpatrywaną skargą, zostało podjęte z rażącym naruszeniem prawa. Dokonano bowiem w nim weryfikacji orzeczenia korzystającego z przymiotu ostateczności w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. Naruszenie prawa ma charakter "rażącego" jeżeli czynności postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej istocie zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej. Jak już wskazano powyżej, w przedmiotowej sprawie naruszony został art. 16 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 134 § 2 p.p.s.a., Sąd może wydać orzeczenie na niekorzyść strony skarżącej w sytuacji, gdy zaskarżony akt, jak w rozpatrywanym sporze, dotknięty jest wadą nieważności. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. i art. 156 §1 ust. 7 k.p.a., Sąd stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia. O kosztach Sąd orzekł zgodnie z treścią art. 200, art. 209 oraz art. 205 p.p.s.a.