V SA/Wa 2081/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek należnych za maj 2020 r. postanawia: odrzucić skargę. M. C. (dalej: "Skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek należnych za maj 2020 r. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi przez podanie numeru PESEL, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone Skarżącej 26 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie natomiast do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi stanowi warunek jej dopuszczalności i obok warunków formalnych skargi podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Badanie zachowania terminu do wniesienia skargi jest możliwe tylko wówczas, gdy decyzja administracyjna została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie wprowadzona do obrotu prawnego. Doręczenie stronie decyzji otwiera bowiem bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Stosownie natomiast do treści art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej jako K.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 K.p.a. (doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi), operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (tak art. 44 § 1 pkt 1 K.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 K.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 K.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 K.p.a.). Warunkiem uznania pisma za doręczone, w rozumieniu art. 44 § 4 K.p.a., jest spełnienie wymogów płynących z powołanego artykułu. Jak wynika z adnotacji umieszczonej na przesyłce skierowanej do Skarżącej, zawierającej zaskarżoną decyzję, zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej Skarżącej 29 września 2020 r. (pierwsze awizo). Z powodu niepodjęcia przez Skarżącą pisma, w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, awizowano je powtórnie 7 października 2020 r. Natomiast 14 października 2020 r. przesyłkę zwrócono nadawcy. Wobec powyższego 13 października 2020 r. – wraz z upływem terminu 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia – nastąpiła fikcja doręczenia zaskarżonej decyzji zgodnie z dyspozycją art. 44 § 4 K.p.a. Zestawiając datę doręczenia zaskarżonej decyzji (13 października 2020 r.) z datą skargi (29 grudnia 2020 r.), należy stwierdzić, że skarga bez wątpienia została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Ostatni dzień terminu do wniesienia skargi upłynął bowiem 12 listopada 2020 r. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skargę złożono z uchybieniem ustawowego terminu, a tym samym, iż podlega odrzuceniu. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi przez podanie numeru PESEL, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie zostało doręczone Skarżącej 26 kwietnia 2021 r. Zgodnie bowiem z art. 46 § 2 pkt 1 lit. a p.p.s.a. pismo strony powinno zawierać, w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL strony wnoszącej pismo będącej osobą fizyczną (...). Przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że Skarżąca została wezwany do usunięcia braku formalnego skargi, przez nadesłanie numeru PESEL. Wezwanie to zawierało podstawę prawną jego wystosowania oraz wskazywała termin, w którym Skarżąca winna nadesłać numer PESEL. Zawarte w nim była również pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwań (odrzucenie skargi). Powyższe wezwanie zostało prawidłowo doręczone Skarżącej 26 kwietnia 2021 r., dlatego też termin do uzupełnienia braku formalnego skargi (przez podanie numeru PESEL) upływał z 4 maja 2021 r. Skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi do dnia wydania niniejszego postanowienia. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.