V SA/Wa 2082/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA Dorota Mydłowska, Asesor WSA Andrzej Kania, Protokolant Joanna Pietraś-Skobel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A.A. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. o nr [...] Wojewoda M. odmówił A.A., obywatelowi A., udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, jako podstawę prawną wskazując art. 57 ust. 1 pkt 1, art. 53 ust.1 pkt 1 i 2, art. 62 ust 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r., o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, poz. 1175 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego [Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.]. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji, rozstrzygnięciem z dnia [...] czerwca 2007 r., o nr [...], Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, a jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców w przedmiotowej sprawie ustalił następujący stan faktyczny. Obywatel A. A.A. w dniu 17 sierpnia 2006 r., za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika, wystąpił do Wojewody M. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż pełni funkcję prezesa zarządu w "A." Sp. z o.o., zaś jego żona funkcję członka zarządu. Wskazał, że niskie dochody spółki wynikają z niedługiego okresu jej działalności. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., Wojewoda M. odmówił skarżącemu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z treścią art. 53 powołanej ustawy, cudzoziemcowi udziela się zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej jeśli prowadzona przez niego działalność gospodarcza przyczynia się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy oraz poprzez wykazanie posiadanych środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium RP. Natomiast w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, prowadzona przez cudzoziemca działalność gospodarcza nie jest korzystna dla gospodarki narodowej, zaś zainteresowany nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów pobytu w Polsce. Od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie. Pismem z 5 kwietnia 2007 r. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wezwał pełnomocników skarżącego do nadesłania m.in. oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii zeznania o wysokości osiągniętego przez "A." sp. z o.o. dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2006, złożonego do właściwego urzędu skarbowego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., o nr [...], Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego. Organ odwoławczy uzasadnił swoje rozstrzygnięcie faktem, iż wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie przeprowadził żadnych inwestycji, nie wprowadził korzystnych innowacji oraz nie przyczynił się do wprowadzenia nowych miejsc pracy, spółka zatrudnia zaś obecnie jedynie skarżącego i jego małżonkę. Podniesiona w odwołaniu okoliczność, iż w 2006 r. spółka osiągnęła dochód w wysokości [...] zł nie została udokumentowana, bowiem dołączona do akt sprawy kserokopia rachunku zysków i strat nie może zostać uznana za wystarczającą do stwierdzenia, że prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza deklarowany zysk osiągnęła. Ponadto wskazał, iż przepisy ustawy o cudzoziemcach przewidują możliwość wydania Cudzoziemcom przez właściwego konsula długoterminowej wizy pobytowej w celu prowadzenia działalności gospodarczej, bez konieczności wykazywania, iż prowadzona działalność jest korzystna dla gospodarki narodowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A.A. wniósł o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Jednocześnie decyzji Prezesa Urzędu zarzucił naruszył naruszenie art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 7 i 8 kodeksu postępowania administracyjnego. Podniósł, iż z przedstawionego w toku postępowania administracyjnego rachunku zysków i strat spółki za 2006 r. wynika, iż osiągnęła ona zysk netto [...] zł w związku z powyższym "może zacząć zatrudniać pracowników oraz przyczyniać się do nowych inwestycji". Jednocześnie skarżący wskazał, iż wywiązuje się ze wszystkich zobowiązań "wobec państwa polskiego". Zaznaczył, iż prowadzona przez niego działalność gospodarcza "wspomaga" polskich producentów. Ponadto posiada konto oszczędnościowe, na którym zgromadził środki w wysokości [...] zł, na utrzymanie siebie i swojej rodziny. W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz. U. nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.], Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Oceniając pod tym względem zaskarżoną decyzję należy stwierdzić, iż decyzja Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2007 r. jest zgodna z prawem. Organ drugiej instancji słusznie przyjął, iż skarżący nie spełniła przesłanek wynikających z art. 53 ust.1 ustawy o cudzoziemcach, uzasadniających udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Dodać należy, iż obowiązek wykazania wskazanych w tym przepisie przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Zgodnie z przepisem art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który uzyskał przyrzeczenie lub przedłużenie przyrzeczenia wydania zezwolenia na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, lub prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy, oraz wykaże, że posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Powołany przepis jednoznacznie stanowi, iż Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wykonującemu lub zamierzającemu wykonywać pracę w utworzonej przez siebie spółce komandytowej, spółce z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółce akcyjnej albo w takiej spółce, do której przystąpił lub objął bądź nabył jej udziały lub akcje, udziela się zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wyłącznie wtedy, gdy wykaże, że działalność tej spółki spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 2. Zdaniem Sądu, organ II instancji prawidłowo ocenił prowadzoną przez cudzoziemca działalność gospodarczą. W przepisach z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawodawca przykładowo wskazał cechy działalności korzystnej dla gospodarki narodowej (przyczynianie się do wzrostu inwestycji, transferu technologii itd.). Natomiast sam fakt wywiązywania się z obowiązków podatkowych jest niewystarczający do uznania, iż spółka "[...]" spełnia wymagania wynikające z treści ust. 2 wyżej wymienionej ustawy. W orzecznictwie wyrażono pogląd, że sam fakt niezalegania z uiszczaniem opłat wobec Skarbu Państwa, osiąganie dodatkowego wyniku finansowego, świadczą jedynie o kondycji podmiotu gospodarczego i nie są tożsame z prowadzeniem działalności gospodarczej korzystnej dla gospodarki narodowej (wyrok NSA z 30.06.2005r., II OSK 201/05, niepubl.). Na podstawie zebranego przez organ I i II instancji materiału dowodowego wynika, iż spółka w okresie od [...] 2006 r. do [...] 2006 r. poniosła stratę w wysokości [...] PLN. Przedmiotowa spółka nie posiada majątku trwałego, nie poczyniła żadnych inwestycji, zatrudnia jedynie skarżącego oraz jego żonę. Odnosząc się do zarzutu, iż przedstawienie kserokopii zeznania o wysokości osiągniętego dochodu przez A.A. za rok 2006 potwierdza osiągnięcie przez prowadzoną przez niego działalność deklarowanego zysku ([...] zł) i rozliczenia się z niego w urzędzie skarbowym, stwierdzić należy, iż dochód osiągnięty przez cudzoziemca w żaden sposób nie może stanowć odzwierciedlenia zysków wypracowanych przez spółkę "A.". Natomiast jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy, żaden z pełnomocników skarżącego do czasu wydania decyzji Prezesa Urzędu nie przedstawił - pomimo wezwania - dokumentu potwierdzającego złożenie zeznania o wysokości osiągniętego przez "A." sp. z o.o. dochodu za rok 2006, w urzędzie skarbowym. Żądany dokument został złożony dopiero wraz ze skargą, tj. już po wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia i nie mógł mieć wpływu na jego treść. Podkreślić raz jeszcze należy, iż obowiązek wykazania przesłanek wskazanych w przepisie art. 53 spoczywa na wnioskodawcy. Organ nie miał zatem obowiązku ustalenia w urzędzie skarbowym, czy prowadzona przez cudzoziemca działalność gospodarcza osiągnęła dochód i czy rozliczył się z niego we właściwym urzędzie. Ponadto należy zaznaczyć, iż deklaracja skarżącego, że "może zacząć" zatrudniać pracowników i przyczyniać się do nowych inwestycji ma charakter przyszły niepewny, nie może zatem stanowić potwierdzenia jakoby cudzoziemiec przyczyniał się do tworzenia nowych miejsc pracy. Przede wszystkim podkreślić należy, iż wymogi jakie na osoby ubiegające się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nakłada ww. ustawa winny być spełnione już w momencie składania wniosku o udzielenie wnioskowanego zezwolenia. Niedopuszczalnym jest aby organy administracji udzielały takiego zezwolenia, nie w oparciu o przepisy ustawowe, a na podstawie składanych przez osoby zainteresowane deklaracji i zapewnień. Cudzoziemiec wskazał także, iż "A." sp. z o.o. wspomaga polskich producentów, jednakże nie wyjaśnił w jaki konkretnie sposób, wsparcia tego, prowadzona przez niego działalność miałaby udzielać. Ponadto jak słusznie zauważył organ, wysokość zgromadzonych przez skarżącego środków na rachunku bankowym nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy bowiem nie spełnia on podstawowych przesłanek wynikających z art. 53 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania dowodowego, należy stwierdzić, że są one bezzasadne. W przedmiotowej sprawie Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców rozpatrzył cały zebrany materiał dowodowy, oraz ustosunkował się do wszelkich okoliczności przedstawionych przez skarżącego, zgodnie z zasadą swobodnej, ale nie dowolnej oceny dowodów. W ocenie Sądu, organ trafnie orzekł, w oparciu o posiadany materiał dowodowy, że przytoczone przez skarżącego okoliczności nie dają podstaw do wydania decyzji zgodnie z jego żądaniem. Ponadto należy podkreślić, że o uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzyga właściwy organ administracyjny. Sąd administracyjny nie ma uprawnień do merytorycznego załatwienia sprawy administracyjnej, a więc do udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z wnioskiem skarżącego zawartym w skardze. Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał Sąd stanął na stanowisku, iż Prezes Urzędu słusznie doszedł do przekonania, że zainteresowany nie spełnia wymogów warunkujących udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W toku postępowania nie doszło - jak wskazuje skarżący - do naruszenia przepisów i zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności tych zasad, które nakazują organom administracji publicznej uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa) oraz działać w sposób budzący zaufanie do organów Państwa (art. 8 kpa). Gdyby bowiem - zgodnie z wnioskiem skarżącego - przedmiotowe zezwolenie zostało udzielone, organ dopuściłby się naruszenia przepisów prawa materialnego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.