V SA/Wa 2086/10

Referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego p o s t a n a w i a: - przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego Z.J.K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych, 60/100) w tym: tytułem wynagrodzenia - kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych, 60/100). W związku ze skargą kasacyjną Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2086/10, na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawiła się radca prawny Z.J.K. ustanowiona pełnomocnikiem z urzędu dla J.L. skarżącej uchylone wyrokiem WSA w Warszawie postanowienie Prezesa ARiMR z [...] marca 2011 wydane w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego i wniosła o odrzucenie skargi kasacyjnej. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Przepis § 15 cytowanego rozporządzenia stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z §16 wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia stawka minimalna za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny, nie sporządzi i nie wniósł kasacji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie była należność pieniężna (art. 216 p.p.s.a.), dlatego dla wyliczenia kosztów zastępstwa procesowego przyjąć należało stawkę minimalną określoną w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, tj. 240 zł. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik reprezentował skarżącą przed sądem w pierwszej instancji, a WSA w Warszawie w wyroku z dnia 30 marca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2086/10 zasądził na rzecz pełnomocnika z urzędu wynagrodzenie za świadczoną pomoc prawną. Następnie pełnomocnik stawił się na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w związku z zaskarżeniem wyroku wydanego w I instancji przez organ administracji. Wobec tego zasądzić należało na rzecz pełnomocnika wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej określonej § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, tj. w wysokości 120 zł. Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W związku z powyższym na podstawie art. 250 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.