V SA/Wa 2088/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska sędzia WSA Piotr Kraczowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o wyłączenie sędziego Izabelli Janson w sprawie ze skargi P. S. na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: oddalić wniosek o wyłączenie sędziego. P. S. wniósł skargę na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lipca 2012 r. dotyczące stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W piśmie z dnia [...] grudnia 2011 r. skarżący zawarł wniosek o wyłączenie sędziego Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Izabelli Janson. Jako przyczynę wyłączenia sędziego skarżący wskazał, iż wydała ona na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2012 r. sygn. akt V SAB/Wa 26/12 postanowienie o odrzuceniu jego skargi na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Skarżący podniósł, że skarga dotyczyła bezczynności w sprawie bezpośrednio poprzedzającej niniejsza sprawę tj. sygn. akt V SA/Wa 2088/12. Wskazał, iż istnieje bezpośredni związek pomiędzy poglądami wyrażonymi przez sędziego w uzasadnieniu nieprawomocnego orzeczenia o sygn. akt V SAB/Wa 26/12, a ocenami, które będą musiały zostać dokonane przez skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w postępowaniu o sygn. akt V SA/Wa 2088/12. Jak to już wyżej wykazano, sprawa skargi na ostateczne postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, wydane na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 t. Nr 98, poz. 1071 z póżn. zm.), opierać się będzie na dokonaniu przez Sąd oceny istnienia po stronie skarżącego przymiotu strony postępowania, a więc posiadania interesu prawnego. Oceny takiej dokonała już sędzia Izabella Janson orzekając jednoosobowo w sprawie dotyczącej bezczynności Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt V SAB/Wa 26/12). Skarżący powołał się również na wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 stycznia 1999 r. sygn. akt K 1/98 oraz z dnia 14 października 2008 r. sygn. akt SK 6/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek skarżącego o wyłączenie sędziego WSA Izabeli Janson nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 18 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sędzia jest wyłączony z mocy samego prawa w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Paragraf 2 powyższego przepisu przewiduje, iż powody wyłączenia trwają także po ustaniu uzasadniającego je małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli, natomiast stosownie do § 3 tego przepisu sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi. Badając przedmiotowy wniosek podkreślić należy, że fakt orzekania przez sędziów w innej przedmiotowo sprawie, w której skarżący był stroną, nie oznacza, iż sędzia ten powinien podlegać wyłączeniu od rozpoznania skargi w innej przedmiotowo sprawie. Zauważyć bowiem należy, że sprawa sygn. akt V SA/Wa 2088/12, w której skarżący domaga się wyłączenia sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczy stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś sprawa o sygn. akt V SAB/Wa 26/12, na którą powołuje się skarżący, dotyczyła bezczynności organu. Nie jest to zatem ta sama przedmiotowo sprawa, co sugeruje skarżący. Niezależnie jednak od przyczyn wymienionych powyżej, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli między nim a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego, o czym stanowi art. 19 p.p.s.a. Zaznaczyć przy tym należy, że podstawą wyłączenia sędziego nie mogą być jedynie gołosłowne twierdzenia i subiektywne odczucia strony skarżącej. Konieczne jest wskazanie konkretnych okoliczności, czy to wymienionych enumeratywnie w art. 18 p.p.s.a.., czy też innych, z których wynika, że istnieją wątpliwości co do bezstronności tego sędziego zgodnie z treścią art. 19 tejże ustawy. W niniejszej sprawie w odniesieniu do sędziego Izabelli Janson Sąd nie dopatrzył się we wniosku o jej wyłączenie przesłanek, które uzasadniałyby go. Przesłanką taką nie jest z pewnością subiektywne przeświadczenie skarżącego o zasadności złożonego wniosku. W związku z tym w okolicznościach niniejszej sprawy oraz wobec złożonego oświadczenia sędziego Izabelli Janson uznać należy, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku o wyłączenie sędziego. Należy dodatkowo wyjaśnić, że Sąd wyznaczając skład sędziowski na rozprawę każdorazowo z urzędu bada, aby wyroku nie wydawał sędzia zasiadający uprzednio w składzie orzekającym w tej samej przedmiotowo sprawie. Wskazać należy, iż wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 stycznia 1999 r. sygn. akt K 1/98 oraz z dnia 14 października 2008 r. sygn. akt SK 6/07 miały wpływ na sformułowanie przepisów zawartych w art. 18 p.p.s.a... Wyjaśnić należy, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 października 2008 r., sygn. SK 6/07, zmierzał do zagwarantowania bezstronności w sprawach, w których sędzia orzeka najpierw w sprawie skargi na rozstrzygniecie wydane w trybie zwykłym, a następnie miałby rozpatrywać skargę na decyzję czy postanowienie wydane w postępowaniu nadzwyczajnym, dotyczące wznowienia, stwierdzenia nieważności, zmiany bądź też uchylenia rozstrzygnięć już wcześniej będących przedmiotem oceny sądu administracyjnego dokonywanej przez tego sędziego. Taka sytuacja jednakże w niniejszej sprawie nie zachodzi. W ocenie Sądu wskazane przez skarżącego okoliczności oraz oświadczenie złożone przez sędziego nie wskazują na istnienie jakiejkolwiek przesłanki wyłączenia sędziego zarówno z art. 18 jak i z art. 19 p.p.s.a. i z tych względów na podstawie przepisu art. 22 § 1 i 2 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.