V SA/Wa 2089/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Sławomir Kozik, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2016 r. sprawy ze skargi H. N. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; oddala skargę. Przedmiotem skargi H. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 3 marca 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARMIR w [...] z [...] stycznia 2015 r. nr [...] o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu 25 marca 2013 r. H. N. (zwana dalej skarżącą, wnioskodawczynią) złożyła wniosek o przyznanie płatności obszarowej (JPO), do powierzchni wynoszącej 1,05 ha. Kierownik Biura Powiatowego ARMIR w [...] decyzją z [...].11.2013 r. nr [...] odmówił przyznania wnioskowanych płatności. Organ wydając powyższą decyzję uznał bowiem, iż w rozpatrywanej sprawie nie został spełniony podstawowy warunek do przyznania płatności z tytułu JPO, tj. warunek posiadania działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha. Skarżąca odwołała się od powyższej decyzji. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR działając jako organ lI-giej instancji dniu 3 stycznia 2014 r. wydał decyzję nr [...], mocą której uchylił w całości decyzję organu I instancji, Nr [...] z [...] listopada 2013 r. oraz przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kierownik Biura Powiatowego ARMIR w [...] po ponownym rozpatrzeniu wniosku decyzją z [...] marca 2014 r. nr [...] odmówił przyznania płatności ponownie uznając, iż w rozpatrywanej sprawie nie został spełniony podstawowy warunek do przyznania płatności z tytułu JPO, tj. warunek posiadania działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha. Wnioskodawczyni odwołała się od tej decyzji. W dniu 3 czerwca 2014 r. gospodarstwo wnioskodawczyni zostało skierowane do weryfikacji terenowej w celu uzupełnienia kontroli administracyjnej w zakresie wyznaczenia powierzchni PEG. W dniu [...] lipca 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję Nr [...], mocą której uchylił w całości decyzję Nr [...] z [...] marca 2014 r. oraz przekazał do ponownego rozpatrzenia. W dniu 24.11.2014 r. skarżąca została powiadomiona telefonicznie o planowanej w gospodarstwie weryfikacji w terenie celem ustalenia powierzchni PEG. W dniu 26.11.2014 r. w gospodarstwie H. N. w ramach prowadzonej kontroli administracyjnej przeprowadzona została weryfikacja w terenie powierzchni PEG, mająca na celu stwierdzenie sposobu użytkowania deklarowanych do płatności gruntów rolnych widocznych na obrazie ortofotomapy, a jednocześnie ustalenie do płatności gruntów rolnych widocznych na powierzchni PEG - maksymalnego obszaru kwalifikowalnego, o którym mowa w art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach W wyniku kontroli stwierdzono następujące nieprawidłowości: 1. co do działki rolnej A ([...]): pow. dekl. 0,10 ha, – pow. PEG - 0,08 ha; pow. uwzględniona w płatności 0,00 ha. 2. co do działki rolnej B ([...]): pow. dekl. 0,07 ha, – pow. PEG - 0,11 ha; pow. uwzględniona w płatności 0,07 ha. 3. co do działki rolnej B ([...]): pow. dekl. 0,30 ha, – pow. PEG - 0,30 ha; pow. uwzględniona w płatności 0,30 ha. 4. co do działki rolnej B ([...]): pow. dekl. 0,58 ha, – pow. PEG - 0,66 ha; pow. uwzględniona w płatności 0,58 ha. Skarżąca w uwagach do raportu weryfikacji nie wniosła zastrzeżeń. Natomiast pismem z dnia 28 listopada 2014 r. H. N. wniosła zastrzeżenia do wyników weryfikacji terenowej wyjaśniając, że w jej przekonaniu dokonano błędnego ustalenia wielkości powierzchni użytkowanej rolniczo na działce referencyjnej Nr [...]. Zdaniem Skarżącej, granica południowa działki Nr [...] jest położona do granicy rowu, a nie jak ustalono w wyniku weryfikacji w terenie. Nadto Skarżąca powołując się na wyniki kontroli na miejscu z roku 2010 wyjaśniła, że powierzchnia uprawy zgłoszonej na tej działce stanowi 1000 m2. W piśmie z dnia 18 grudnia 2014 r. wykonawca weryfikacji w terenie powierzchni PEG - [...] Biuro Kontroli na Miejscu ARiMR w [...] udzielił skarżącej odpowiedzi na wniesione zastrzeżenia do wyników weryfikacji. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] decyzją nr [...] z [...] stycznia 2015 r. odmówił przyznania płatności we wnioskowanym zakresie. Skarżąca odwołała się od powyższej decyzji. Decyzją z [...] marca 2015 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy ww. decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia dokonane prze organ I instancji są prawidłowe i zostały one dokonane na podstawie wyników weryfikacji terenowej dokonanej w dniu 24 listopada 2014 r. Organ II instancji ponownie badając całość materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu stwierdził, że położenie granic ewidencyjnych spornej działki Nr 29/2 jest prawidłowe, a tym samym wykonane pomiary powierzchni PEG w granicach tej działki ewidencyjnej należy uznać za poprawne i mogące stanowić podstawę do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Ww. organ biorąc pod uwagę zarzuty skarżącej zauważył, iż przesunięcie południowej granicy ewidencyjnej działki Nr 29/2 do granicy rowu melioracyjnego oraz adekwatne przesunięcie północnej granicy tej działki w kierunku północnym z zachowaniem powierzchni działki wynoszącej 0,1100 ha, jak też sugeruje skarżąca spowodowałoby sytuację, w której powierzchnia całkowita działki sąsiedniej Nr [...] stanowiłaby 0,0105 ha, co pozostaje w sprzeczności z danymi EGiB, według których powierzchnia działki 29/3 wynosi 0,0100 ha. Podkreślił, że jeśli takie przesunięcie granic ewidencyjnych działek ewidencyjnych Nr [...] i [...] (rów) uznano by za właściwe, to wyraźnemu zwiększeniu uległaby powierzchnia działki Nr [...] (deklarowanej do płatności), która przecież według ustaleń organu pozostaje obecnie w zgodności z powierzchnią całkowitą pozostającą w bazie EGiB i wynosi 0,1400 ha. Wyjaśnił iż, przesunięcie granicy ewidencyjnej rowu melioracyjnego (działki nr [...]) w kierunku północnym spowodowałoby znaczące zmniejszenie (do około 0,3880 ha), co pozostawałoby w sprzeczności z danymi z EGiB. Obecnie bowiem w części graficznej powierzchnia tej działki jest zgodna z powierzchnią z EGiB, która stanowi 0,0400 ha. Organ odwoławczy stwierdził, iż twierdzenia skarżącej wskazujące, że granica południowa działki ewidencyjnej nr [...] powinna być przesunięta w kierunku północnym do granicy rowu melioracyjnego, nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Podkreślił, że taka zmiana położenia granic odniesienia w systemie informacji geograficznej (ZSZiK/IACS) spowodowałaby bowiem, że powierzchnie działek sąsiednich pozostających w obrębie rowu melioracyjnego nie odpowiadałyby danym z ewidencji gruntów i budynków, na które de facto powołuje się strona. Wskazał, iż poprawność wyznaczenia granic ww. działek ewidencyjnych potwierdza wycinek mapy ewidencyjnej załączony do odwołania. Zauważył, iż położenie granic spornej działki Nr [...] w systemie informacji geograficznej, według których dokonano pomiaru w terenie powierzchni PEG, odpowiada załączonej do odwołania mapie ewidencyjnej, na co wskazuje charakterystyczne załamanie granic działki Nr [...] na wysokości działki Nr [...]. Organ II instancji podkreślił, że gdyby zgodnie ze stanowiskiem skarżącej dokonać przesunięcia w kierunku północnym granicy południowej działki Nr [...], a tym samym granic działki Nr 36, to wspomniane charakterystyczne załamanie zostałoby spłaszczone, co z kolei powodowałoby niezgodność tych danych, a w konsekwencji skutkowałoby wspomnianą niezgodnością w powierzchni całkowitej działek ewidencyjnych pozostających w sąsiedztwie spornego gruntu. Zauważył, że ukształtowanie rowu melioracyjnego według obrazu ortofotomapy nie odpowiada ukształtowaniu granic ewidencyjnych działki Nr [...], zatem nie jest możliwe, aby skarżąca zgodnie z faktyczną granicą ewidencyjną użytkowała grunt rolny na działce Nr [...]. Organ odwoławczy podniósł, że gdyby przesunąć wszystkie granice ewidencyjne działek pozostające w kompleksie spornego gruntu, tak aby granica południowo-zachodnia działki Nr [...]dobiegała do granicy rowu melioracyjnego widocznego na obrazie ortofotomapy, to działka Nr [...] (niedeklarowana do płatności) znalazłaby się na powierzchni obecnie użytkowanej rolniczo w części południowo- zachodniej działki Nr [...], co nie odpowiadałoby stanowi faktycznemu, a ponadto takie przesunięcie granic skutkowałoby niezgodnością danych w obrębie ewidencyjnym, gdzie granice ewidencyjne działek są zgodne z obrazem ortofotomapy. Organ odwoławczy dokonując ponownej weryfikacji dowodów zgromadzonych w postępowaniu uznał, że ustalenia kontrolujących były prawidłowe, bowiem jak wynika z dokumentacji pokontrolnej, występowanie nieużytków na terenach wyłączonych z PEG potwierdzają sporządzone szkice oraz fotografie z terenu. W ramach weryfikacji w terenie pomiar powierzchni użytkowanej rolniczo został przeprowadzony w ramach granic działek ewidencyjnych, których poprawność położenia potwierdzają powyższe wywody. Organ odwoławczy wskazał, że H. N. składając wniosek na rok 2013 nie zakwestionowała poprawności położenia granic ewidencyjnych działek. Natomiast wykonawca kontroli mając na uwadze granice uprawy zgłoszone do płatności na załączniku graficznym oraz granice działek ewidencyjnych, których poprawność położenia ponad wszelką wątpliwość wynika z zebranego materiału dowodowego, dokonał pomiaru powierzchni PEG, która z kolei stanowiła podstawę do wydania decyzji w niniejszej sprawie. Wnioskodawczyni będąc obecna podczas wykonywania w jej gospodarstwie weryfikacji powierzchni PEG w dniu 26.11.2014 r. nie wniosła zastrzeżeń do wyników kontroli, której rezultaty organ odwoławczy uznał za wiążące i mogące stanowić podstawę do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Organ wskazał, iż oceniając wyniki weryfikacji terenowej z dnia 26.11.2014 r. inspektorzy kontroli dokonali pomiaru powierzchni PEG ściśle do granic nieużytków, w tym do granic faktycznego rowu melioracyjnego, którego szerokość stanowi ponad 2 metry, co również potwierdza Skarżąca. Podniósł również, iż zapadłe rozstrzygnięcie w sprawach o przyznanie płatności za lata poprzednie (na co wskazywała skarżąca) nie może stanowić dowodu w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia za rok 2013, bowiem wnioski o przyznanie płatności składane są co roku, a organ administracji mając na uwadze obowiązujące przepisy zobowiązany jest do weryfikacji spełnienia przez producenta warunków do przyznania płatności na dany rok. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła H.N. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze skarżąca podniosła, że w 2010 r. i w 2014 r. dokonano sprzecznych pomiarów powierzchni działki nr [...], co spowodowało odmowę przyznania jej płatności. Podkreśliła, że wskazała działki do płatności na podstawie danych geodezyjnych, zgodnie z którymi rów melioracyjny uznany przez ARiMR za część działki [...] znajduje się w rzeczywistości na działce nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Podstawę materialnoprawną kontrolowanego przez Sąd rozstrzygnięcia stanowiły m.in. przepisy ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Wedle art. 7 tej ustawy, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością, zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli rolnik ten spełnia dodatkowe przesłanki: - posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; - wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; - przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; - został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów. Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009, na potrzeby systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowalny obszar. Informacje na temat tego obszaru przypadającego na działkę referencyjną, stosownie do art. 12 ust. 3 rozporządzenia 1122/2009, zawierają z góry ustalone formularze przekazane rolnikowi zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009. Ponadto, materiał graficzny przekazany rolnikowi, zgodnie z tymi samymi przepisami, wskazuje granice działek referencyjnych oraz ich unikalną identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej. W myśl art. 17 rozporządzenia 73/2009, system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10000. Obowiązkiem organu jest sprawdzenie, czy zadeklarowane przez rolnika powierzchnie działek rolnych nie przekraczają maksymalnego kwalifikowanego obszaru działek ewidencyjnych, na których położone są deklarowane działki rolne. Powyższe wynika z art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1122/2009, zgodnie z którym kontrole administracyjne, m.in. kontrole krzyżowe, pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych. Kontrole te dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku, a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwalifikowalności obszarów jako takich do pomocy. Przypomnieć w tym miejscu należy, że we wniosku o przyznanie JPO i UPO na 2013 r. skarżąca w sekcji "VII. Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych" zadeklarowała 4 działki ewidencyjne wykorzystywane rolniczo, w tym na działce nr 29/2 o powierzchni całkowitej 0,11 ha działkę A o powierzchni 0,10 ha W wyniku kontroli administracyjnej wniosku organ I instancji stwierdził, iż powierzchnia PEG ww. działki wynosi odpowiednio 0,08 ha . Weryfikując wniosek co do zadeklarowanych działek organ I instancji wykonał pomiar powierzchni kwalifikującej się do objęcia systemem pomocy, zgodnie z art. 2 pkt 34 rozporządzenia 1122/2009, czyli wszystkich znajdujących się na działkach użytków rolnych typu: grunty orne, pastwiska, łąki, sady czy wieloletnie uprawy, z wykluczeniem tej części gruntów, na której znajdowały się elementy trwale wykluczone z prawa ubiegania się o płatności typu: zakrzaczenia, zadrzewienia, nieużytki, lasy, wody, drogi, siedliska. Należy wskazać, że została także dokonana weryfikacja powierzchni PEG w terenie. Przeprowadzone czynności pozwoliły na ustalenie przebiegu granic działki w terenie i jej rolniczego wykorzystania. Zarzuty skarżącej sprowadzają się natomiast do wskazania, że organ dokonał błędnego ustalenia przebiegu granic działki A, co spowodowało ,że rów melioracyjny został zaliczony do powierzchni działki nr [...], podczas gdy powinien znajdować się w całości na działce [...]. Jednakże poza werbalnymi twierdzeniami i zarzutami beneficjentka nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających jej stanowisko. W ocenie Sądu, zarzuty skarżącej są nieuzasadnione, a działanie organów polegające na ustaleniu powierzchni kwalifikowanej do otrzymania płatności w oparciu o ortofotomapę jest prawidłowe. Wskazać należy, że w powołanym art. 17 rozporządzenia 73/2009 jako podstawę utworzenia systemu identyfikacji działek rolnych wskazano mapy lub dokumenty ewidencji gruntów albo innych danych kartograficznych. Zaznaczono także, że należy wykorzystywać techniki skomputeryzowanego systemu informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych i satelitarnych. System ten wchodzi w skład systemu administrowania i kontroli (zwanego systemem zintegrowanym), który musi być obowiązkowo prowadzony przez każde państwo członkowskie (art. 14 i art. 15 cyt. rozporządzenia 73/2009). System zintegrowany obejmuje skomputeryzowaną bazę danych, system identyfikacji działek rolnych, system identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności, wnioski o pomoc, zintegrowany system kontroli, jednolity system rejestrowania tożsamości każdego rolnika, który składa wniosek o pomoc. Podkreślić należy, że na państwa członkowskie nałożono obowiązek przeprowadzenia kontroli administracyjnej wniosków o przyznanie pomocy celem zweryfikowania warunków kwalifikowalności do uzyskania tej pomocy (art. 20 ust. 1 rozporządzenia 73/2009). Zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009, kontrole administracyjne służą wykrywaniu nieprawidłowości, w szczególności przez stosowanie narzędzi informatycznych. Kontrola administracyjna (a zatem kontrola z wykorzystaniem środków informatycznych) ma znaczenie zasadnicze, zaś kontrola na miejscu może być stosowana jako uzupełnienie tej kontroli administracyjnej, co wynika z art. 20 ust. 2 rozporządzenia 73/2009. Sprawdzenie zgodności z systemem kwalifikowalności obejmuje kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, przy czym kontroli administracyjnej muszą być poddane wszystkie wnioski (art. 10 ust. 2, art. 11 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009). Rolnicy we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej (UE) podlegają takim samym zasadom weryfikacji powierzchni, a żadna dowolność państw członkowskich w tym zakresie nie może być stosowana. Wszystkie państwa członkowskie UE, w tym Polska, zobowiązane są do ustanowienia zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK), w tym do prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS), ustanowionego na podstawie map lub dokumentów, przy wykorzystaniu skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (GIS), tj. obrazów lotniczych lub satelitarnych. System informacji geograficznych (GIS) pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni i kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności. Dostępna w ZSZiK ortofotomapa jest najlepszym ogólnodostępnym źródłem dokonywania pomiarów powierzchni. Pomiary wykonywane na ortofotomapie pozwalają na kompleksową ocenę powierzchni kwalifikowanej w ramach działki referencyjnej oraz dokonanie na jej podstawie pomiarów z dokładnością 0,25 m lub 0,50 m. Tak więc przyjęte zasady ustalania powierzchni kwalifikowanych do płatności w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wynikają wprost z przepisów unijnych i z pewnością nie są to pomiary orientacyjne, tylko bardzo dokładne. Rolą tego systemu jest stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej (lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat (PEG). Powyższych ustaleń dokonuje się na ortofotomapie cyfrowej. Jednocześnie zgodnie z wytyczną Komisji Europejskiej z 2009 r., w wyniku kontroli administracyjnych, przeprowadzanych zgodnie z art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1122/2009, nie można dokonać żadnych płatności do powierzchni wykraczających poza działkę referencyjną, której powierzchnia ma być wyznaczona przy wykorzystaniu technologii opartej na obrazie ortofotomapy. Maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria określone w art. 124 ust. 2 rozporządzenia 73/2009. Zatem, kontrole administracyjne prowadzone są tylko i wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wyznaczone na podstawie ortofotomapy oraz materiał graficzny, na którym producent rolny zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej. Ortofotomapa jest zatem jedynym prawnie dostępnym instrumentem weryfikacji powierzchni działek rolnych deklarowanych do płatności. Ponadto definicja gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności bezpośrednich wynikająca z przepisów wspólnotowych (art. 124 ust. 2 rozporządzenia 73/2009) nie jest tożsama z powierzchnią użytków rolnych, które są definiowane w Ewidencji Gruntów i Budynków (EGiB). Z powyższego względu powierzchnie użytków rolnych określone w systemie EGiB nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla jednolitej płatności obszarowej. Ortofotomapa cyfrowa, czyli zdjęcie powierzchni ziemi wykonane z samolotu lub satelity i przetworzone do postaci metrycznej, jest opracowaniem geodezyjnym wykonywanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ortofotomapy cyfrowe pozyskiwane są w trybie art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Po wykonaniu podlegają przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (zasobu centralnego) i są gromadzone w Centralnym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, stanowiącego własność Skarbu Państwa. Należy podkreślić, że ortofotomapy cyfrowe wykonane są w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych "1992", tj. państwowym systemem odniesień przestrzennych i stanowią najbardziej optymalne ogólnie dostępne źródło dokonywania pomiarów powierzchni oraz interpretacji w zakresie zagospodarowania gruntami i ich użytkowania, tj. stanowią podstawowy dokument do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach działki. Żaden pomiar powierzchni i odległości (w tym także dokonany przez inspektorów przeprowadzających czynności kontrolne na miejscu), zgodnie z przepisami prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie może być prowadzony po ukształtowaniu powierzchni terenu. Wszystkie pomiary prowadzi się w tzw. rzucie ortogonalnym (prostopadłym). Ortofotomapa jest bezpośrednim odzwierciedleniem tego wymogu. Z powyższych względów zarzuty skarżącej dot. przebiegu południowej granicy działki nr 29/2 nie są trafne. W uzasadnieniu decyzji organ bardzo szczegółowo wyjaśnił dlaczego nie może uwzględnić tego zarzutu i w jaki sposób przesunięcie tej granicy wpłynie na położenie i powierzchnię działek sąsiednich. Trafnie zwrócono też uwagę na przebieg granicy między działką nr [...] i [...] z charakterystycznym załamaniem, które w przypadku przesunięcia granicy uległoby spłaszczeniu. Sąd w pełni podziela przedstawioną w uzasadnieniu decyzji argumentację dot. przebiegu granic działki nr [...].. Jest ona bardzo wnikliwa, logiczna i uwzględnia wszystkie aspekty sprawy. Przeprowadzona w toku postępowania weryfikacja powierzchni zgłoszonej do płatności doprowadziła organ do ustalenia, że zgłoszona do płatności działka A nie spełnia wymagań dot. minimalnej powierzchni działki rolnej , wobec czego nie może być uwzględniona przy przyznawaniu płatności, co z kolei prowadzi do sytuacji, że nie został spełniony warunek posiadania minimalnej powierzchni gruntów rolnych. Reasumując w ocenie Sądu, prowadzone przez organy obu instancji postępowania dotyczące przyznania płatności obszarowych na 2013 r. przeprowadzone zostały prawidłowo. Analizując przedmiotową sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skarżącej nie podważają w żadnym razie ustaleń organów ARiMR co do faktycznego położenia działki A. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku