V SA/Wa 2090/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant st. sekr. sąd. - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2015 r. sprawy ze skargi I. R. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej oddala skargę. Przedmiotem skargi z 1 lipca 2014 r. I. R. (dalej: skarżąca lub strona) jest decyzja Szefa Służby Celnej (dalej: Szef SC, organ odwoławczy lub II instancji) z [...] czerwca 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej: Dyrektor IC lub organ I instancji) zawartą w wiążącej informacji taryfowej z [...] lutego 2014 r. nr [...] dotyczącej klasyfikacji używanego pojazdu marki Mitsubishi Pajero IV generacji. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] października 2013 r. skarżąca złożył wniosek o udzielenie wiążącej informacji taryfowej (WIT) na używany pojazd marki Mitsubishi Pajero IV generacji, wskazując, iż towar powinien być zaklasyfikowany pod pozycją 8704 oraz opisując sporny samochód jako: używany pojazd Mitsubishi Pajero, homologowany jako ciężarowy. Przedział pasażerski ma jeden rząd siedzeń (dla 2 osób, kierowca i pasażer), który jest oddzielony od przestrzeni służącej do przewozu towarów zamontowaną na stałe metalową przegrodą (krata metalowa). Przegroda jest na stałe przytwierdzona do pojazdu i jest zamontowana na całej szerokości i długości pojazdu tj. od dachu do podłogi. Przestrzeń ładunkowa nie posiada zamontowanych siedzeń dla pasażerów. W przestrzeni ładunkowej istnieją fabrycznie przewidziane przez producenta pojazdu miejsca (otwory konstrukcyjne) do mocowania siedzeń i pasów bezpieczeństwa, ale nie są one wykorzystane. Pojazd wyposażony jest w silnik o zapłonie samoczynnym o pojemności skokowej 3200 cm3. Dopuszczalna masa całkowita: 3030 kg, masa własna 2330 kg, ładowność 700 kg, długość 4900 mm, wysokość: 1900 mm, szerokość: 1875 mm, rozstaw osi: 2780 mm. Pojazd będzie służył zasadniczo do przewozu ładunków. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Dyrektor IC decyzją zawartą w wiążącej informacji taryfowej WIT z [...] lutego 2014 r. zaklasyfikował ww. pojazd do kodu CN 8703 33 90 Wspólnej Taryfy Celnej. W odwołaniu od ww. decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie i zaklasyfikowanie przedmiotowego towaru do pozycji 8704 lub uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Dyrektora IC. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 302 z 19 października 1992 r. ze zm., dalej WKC) oraz art. 11 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 253 z 11 października 1993 r. ze zm., dalej: RWKC) poprzez wydanie stronie wiążącej informacji taryfowej WIT niezgodnej z wiążącymi informacjami taryfowymi wydanymi uprzednio w innych państwach członkowskich w odniesieniu do samochodów tego samego rodzaju o analogicznej zabudowie, - art. 122, 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) w związku z art. 73 § 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz.U. z 2013, poz. 622 ze zm., dalej: Prawo celne) poprzez pominięcie opinii klasyfikacyjnej Urzędu Statystycznego w Łodzi z 26 listopada 2013 r. znak: OKN-5672/CN-4088/2010, jak również informacji Komisji zawartej w Notach wyjaśniających do Nomenklatury scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE "C" 50 z 28 lutego 2006 r.) w brzmieniu nadanym informacją Komisji "Jednolite zastosowanie Nomenklatury scalonej CN" (Klasyfikacja towarów) (Dz. Urz. UE "C" 74 z 31 marca 2007 r., dalej: Noty wyjaśniające do CN) w zakresie pozycji 8703, - klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L nr 256 z 7 września 1987 r.) poprzez błędne zaklasyfikowanie samochodu w wiążącej informacji taryfowej do podpozycji 8703 33 90. Szef SC zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przy ustalaniu prawidłowego kodu towaru należy kierować się Ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury scalonej (ORINS). Wyjaśnił, że najważniejsza regułą jest reguła 1, która informuje, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działu i dopiero wówczas, gdy jest to niemożliwe, należy, kolejno korzystać z następnych reguł, od 2. do 6. Szef SC ustalił, że przedmiotem postępowania jest używany pojazd samochodowy marki Mitsubishi Pajero IV generacji o następujących cechach: - z silnikiem o zapłonie samoczynnym o pojemności skokowej 3200 ccm, - z nadwoziem zamkniętym, dookoła przeszklonym, wyposażonym w pięcioro drzwi wahadłowych - po dwoje z każdego boku oraz piąte z tyłu, - przestrzeń pojazdu zintegrowana, służąca do przewozu zarówno osób jak i towarów, wyposażona w jeden rząd siedzeń znajdujących się z przodu (dwa oddzielne fotele dla kierowcy i dla pasażera), - za oparciem siedzeń znajduje się zamocowana do nadwozia połączeniem śrubowym metalowa krata wypełniająca cały przekrój poprzeczny samochodu, oddzielająca część pasażerską od części towarowej, - w części towarowej znajdują się fabrycznie przewidziane przez producenta pojazdu, konstrukcyjne otwory przeznaczone do zamontowania punktów mocujących tylne siedzenia dla pasażerów oraz punktów mocujących pasy bezpieczeństwa, - wnętrze pojazdu ma jednolite wykończenie tapicerskie, charakterystyczne dla samochodów zasadniczo przeznaczonych do przewozu osób, - dane techniczne pojazdu: długość 4900 mm, szerokość 1875 mm, wysokość 1900 nim, rozstaw osi 27 mm, masa własna 2330 kg, dopuszczalna masa całkowita 3030 kg, ładowność całkowita 700 kg. Mając na uwadze powyższe cechy, zdaniem organu odwoławczego, klasyfikacji taryfowej pojazdu należało dokonać zgodnie z regułą 1. i 6. ORINS. Szef SC stwierdził, że zarówno brzmienie pozycji 8703 jaki i pozycji 8704 wskazują, że zasadniczym kryterium klasyfikacji pojazdów samochodowych w nomenklaturze CN jest ich przeznaczenie. Organ II instancji podkreślił, że pozycja 8703 obejmuje szeroki zakres pojazdów, nie tylko przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób, ale i samochody osobowo- towarowe (kombi). Wskazał, że termin "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy o maksymalnej liczbie miejsc siedzących dla dziewięciu osób (włącznie z kierowcą), których wnętrze bez zmian konstrukcyjnych może być używane zarówno do przewozu osób, jak i towarów. Ponadto organ odwoławczy podał cechy wynikające z Not wyjaśniających do HS jakimi powinny charakteryzować się pojazdy klasyfikowane do pozycji 8703. Szef SC wskazał także na cechy pojazdów klasyfikowanych do pozycji 8704 wynikające z Not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego (HS). Po dokonaniu analizy tych cech organ odwoławczy stwierdził, że sporny pojazd typu SUV posiadający zamknięte, dookoła przeszklone nadwozie, nietrwałą, łatwą do zdemontowania przegrodę (tzn. zamocowana do nadwozia połączeniem śrubowym metalowa krata), wyposażony w pięcioro drzwi wahadłowych - po dwoje z każdego boku oraz piąte z tyłu, ze zintegrowaną przestrzenią służącą do przewozu zarówno osób, jak i towarów, wyposażoną w jeden rząd siedzeń znajdujących się z przodu (dwa oddzielne fotele dla kierowcy i dla pasażera), wyposażony w konstrukcyjne otwory przeznaczone do zamontowania punktów mocujących tylne siedzenia dla pasażerów oraz punkty mocujące pasy bezpieczeństwa i jednolicie wykończone tapicerką wnętrze, jest samochodem osobowo-towarowym określonym w Notach wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego (HS) dotyczących klasyfikacji taryfowej pojazdów do pozycji 8703, gdzie znajduje się charakterystyka dla samochodów zasadniczo przeznaczonych do przewozu osób. Zdaniem Szefa SC pomimo dokonanych przeróbek technicznych polegających na wymontowaniu tylnych siedzeń, usunięciu punktów mocujących tylne siedzenia dla pasażerów oraz punktów mocujących pasy bezpieczeństwa (w wyniku czego pozostały otwory konstrukcyjne do montażu punktów) i zamontowaniu nietrwałej, łatwej do zdemontowania przegrody, ogólny wygląd pojazdu posiada nadal charakter właściwy dla pojazdów objętych pozycją 8703. Zatem organ odwoławczy stwierdził, że bez znaczenia dla klasyfikacji taryfowej spornego pojazdu są dokonane przeróbki, tj. wymontowane tylne siedzenia, usunięte punkty mocujące tylne siedzenia dla pasażerów oraz punkty mocujące pasy bezpieczeństwa i zamontowana nietrwała przegroda. Biorąc powyższe pod uwagę Szef SC stwierdził, że klasyfikacja pojazdu marki Mitsubishi Pajero IV generacji do kodu CN 8703 33 90 jest zgodna z WTC i brak jest podstaw do uchylenia wiążącej informacji taryfowej WIT z [...] lutego 2014 r. Odnosząc się do wskazanych przez skarżącą wiążących informacji taryfowych WIT nr [...],[...] oraz [...] w których samochód marki Mitsubis Pajero został zaklasyfikowany do pozycji 8704 organ stwierdził, że wiążące informacje taryfowe wydawane prze upoważnione do tego organy celne państw członkowskich, nie stanowią wykładni do jednolitego stosowania prawa w Unii Europejskiej w zakresie klasyfikacji taryfowej towarów. Zgodnie z art. 12 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje w zakresie klasyfikacji taryfowej organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację. Natomiast jednolitość interpretacji i stosowania przepisów klasyfikacyjnych zapewniają Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego (HS), Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Uni Europejskiej, rozporządzenia klasyfikacyjne Komisji Europejskiej i decyzje Komitetu Zharmonizowanego. Szef SC stwierdził, że powyższe WITy dotyczą pojazdów marki Mitsubishi Pajero zaklasyfikowanych do pozycji 8704 ze względu na ich konstrukcje. Pojazdy te posiadają stalową przegrodę przedziału pasażerskiego i części ładunkowej oraz występuje brak punktów mocowania dodatkowych siedzeń oraz ich pasów bezpieczeństwa. Dlatego też organ odwoławczy stwierdził brak rozbieżności z istniejącymi już rozstrzygnięciami w tej sprawie. Ponadto zauważył, że wbrew twierdzeniu strony, prawo do możliwości powoływania się na wiążące informacje taryfowe WIT przez osoby trzecie w sporze dotyczącym klasyfikacji nie zostało naruszone, gdyż wymienione wiążące informacje taryfowe były analizowane przez organ I instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu pominięcia opinii klasyfikacyjnej Urzędu Statystycznego w Łodzi z 26 listopada 2013 r. i informacji Komisji zawartej w Notach wyjaśniających do Nomenklatury scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE C nr 50 z 28 lutego 2006 r.) organ odwoławczy stwierdził, że są one bezzasadne. Szef SC wskazał, że powyższą opinię potraktował jak każdy inny dowód w sprawie i ją ocenił. Wyjaśnił, że ocena czy wyrób lub usługa, spełnia warunki zaklasyfikowania do wskazanego grupowania nie leży w gestii służb statystyki publicznej, tylko organów celnych. Natomiast w zakresie Noty wyjaśniającej do Nomenklatury scalonej Wspólnot Europejskich wskazał, że Noty te mogą odwoływać się do Not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, to jednak nie zastępują tych ostatnich. Powinny być uważane jako ich dopełnienie i być używane w połączeniu z nimi. Dlatego też Szef SC odrzucił zarzut strony zawarty w piśmie procesowym, iż ustalanie klasyfikacji pojazdów na podstawie ich wyglądu i ogólnych cech, zgodnie z brzmieniem Not wyjaśniających do HS jest błędne, gdyż Komisja Europejska 31 marca 2007 r. wydała zmieniającą uszczegóławiającą Notę wyjaśniającą do CN. Organ odwoławczy wskazał na zapis tej Noty do CN, który stanowi, cyt. "Pojazd typu wan z więcej niż jednym rzędem siedzeń musi spełniać wskazania podane w Notach wyjaśniających HS do pozycji 8703. Jednakże pojazd typu wan z jednym rzędem siedzeń i nieposiadający żadnych stałych punktów ich kotwiczenia oraz urządzeń do instalowania siedzeń i bez wyposażenia bezpieczeństwa, znajdujących się w tylnej części pojazdu, ma być klasyfikowany do pozycji 8704 nawet, jeśli posiada stałą płytę lub przegrodę pomiędzy przestrzenią dla osób a powierzchnią ładunkową lub okna w panelach bocznych." Po przytoczeniu treści tej noty stwierdził, że powyższy zapis precyzuje, jakie elementy i wyposażenie pojazdu samochodowego typu VAN mają wpływ na jego klasyfikację do pozycji 8704. Wyjaśnił, że sporny pojazd nie posiada stałej płyty lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla osób a powierzchnią ładunkową, a dodatkowo posiada otwory technologiczne przeznaczone do montażu siedzeń i pasów bezpieczeństwa, przez co nie spełnia warunków klasyfikacji do pozycji 8704 zgodnie z zapisem Not wyjaśniających do CN do pozycji 8703. Szef SC wskazał, że do klasyfikacji istotny jest ogół cech danego pojazdu, które łącznie pozwalają stwierdzić, że dany pojazd jest ciężarowy bądź przeznaczony do transportu osób. Zablokowanie czy zamaskowanie różnymi metodami konstrukcyjnych otworów przewidzianych przez producenta pojazdu, nie stanowi dostatecznej przesłanki do zmiany jego klasyfikacji taryfowej. Dlatego też, jego zdaniem bez znaczenia jest informacja zawarta w piśmie Jednostki Kontroli Technicznej dla Pojazdów Mechanicznych DEKRA z 10 grudnia 2013 r., w którym zawarto informację o sposobie możliwości przywrócenia pierwotnej, osobowej funkcji przebudowanego wcześniej pojazdu oraz wymieniono sposoby likwidacji punktów montowania siedzeń (np. przez montaż śrub zrywalnych, rozwiercenie, zaspawanie) i rodzaju narzędzi, które muszą być użyte w celu przywrócenia stanu pierwotnego przed przeróbką, gdyż obowiązujące przepisy nie odnoszą się do tego zagadnienia. Istotne jest tylko, czy takie elementy nadwozia istnieją, czy też nie. Reasumując Szef SC stwierdził, że sporny pojazd nie posiada cech charakteryzujących samochody do transportu towarowego. Skarżąca na powyższą decyzję złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. poz. 8703 CN oraz poz. 8704 CN rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 290 z 31 października 2013 r., s. 1, dalej: rozporządzenie w sprawie nomenklatury), poprzez błędne zakwalifikowanie spornego pojazdu do poz. 8703 CN na skutek niezastosowania interpretacji poz. 8703 CN zawartej w komunikacie Komisji Europejskiej Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C 137 z 6 maja 2011 r., s. 1) podczas gdy sporny pojazd - mając na uwadze Noty wyjaśniające - powinien był zostać zakwalifikowany do pozycji 8704 CN 2. poz. 8703 CN oraz poz. 8704 CN rozporządzenia w sprawie nomenklatury poprzez błędne zakwalifikowanie spornego pojazdu do poz. 8703 CN na skutek nieuwzględnienia dotychczasowej praktyki orzeczniczej organów celnych Państw Członkowskich w zakresie kwalifikacji pojazdów o cechach analogicznych do spornego pojazdu do poz. 8704 CN w wydawanych przez nie wiążących informacjach taryfowych, która to praktyka powinna była zostać uwzględniona z uwagi na zasadę jednolitego stosowania unijnego prawa celnego, rekonstruowaną z art. 2 ust. 1 WKC oraz zasadę lojalnej współpracy, rekonstruowaną z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C 326 z 26 października 2012 r., s. 1, dalej: TUE); Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o: 1. skierowanie, na podstawie art. 267 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C 326 z 26 października 2012 r., s. 1, dalej TFUE), pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej celem ustalenia, czy pozycja 8704 CN powinna być interpretowana w ten sposób, że obejmuje ona samochody osobowe typu van, następnie przerobione na samochody ciężarowe typu van z jednym rzędem siedzeń, posiadające zablokowany dostęp do punktów kotwiczenia siedzeń oraz nieposiadające urządzeń do instalowania siedzeń i wyposażenia bezpieczeństwa w tylnej części pojazdu, niezależnie od tego, czy posiadają stałą płytę lub przegrodę pomiędzy przestrzenią dla osób a powierzchnią ładunkową lub okna w panelach bocznych oraz niezależnie od tego, czy posiadają bądź nie posiadają innych cech; 2. uchylenie w całości skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora IC; 3. zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego świadczonego przez doradcę podatkowego, według norm przepisanych. Szef SC w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa używanego czterokołowy samochód marki Mitsubishi Pajero z silnikiem o zapłonie samoczynnym o pojemności skokowej 3200 ccm, o zamkniętym, dookoła przeszklonym nadwoziu, wyposażonym w pięcioro wahadłowych drzwi - po dwoje z każdego boku oraz piąte z tyłu. Pojazd posiada zintegrowaną przestrzeń do przewozu zarówno osób jak i towarów, ma jeden rząd siedzeń z przodu - dwa fotele (kierowcy i pasażera). Za oparciem tych siedzisk jest zamocowana połączeniami śrubowymi metalowa krata wypełniająca cały przekrój poprzeczny samochodu. W przestrzeni za kratą znajdują się fabrycznie przewidziane przez producenta samochodu konstrukcyjne punkty (otwory) przeznaczone do zamontowania tylnych siedzeń dla pasażerów oraz pasów bezpieczeństwa. Całe wnętrze pojazdu ma jednolite wykończenie tapicerskie - charakterystyczne dla samochodów zasadniczo przeznaczonych do przewozu osób. Niektóre dane techniczne samochodu wynoszą: długość - 4900 mm, szerokość - 1875 mm, wysokość - 1900 mm, rozstaw osi 2780 mm, masa własna 2330 kg, dopuszczalna masa całkowita - 3030 kg, ładowność całkowita - 700 kg. Organy celne wiążącą informacją taryfową WIT z [...] lutego 2014 r. zaklasyfikowały przedmiotowy pojazd do CN 8703 33 90 Wspólnej Taryfy Celnej, w oparciu o: regułę 1. i 6. ORINS, brzmienie pozycji 8703, obejmującej m.in. samochody przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi. Zdaniem zaś skarżącej pojazd ten powinien być zaklasyfikowany do kodu CN 8704 21 39 obejmującego pojazdy mechaniczne przeznaczone do przewozu towarów. Przed odniesieniem się do meritum sprawy i ustosunkowaniem się do zarzutów skarżącej dotyczących zaskarżonej decyzji, sąd podkreśla, iż do każdego importowanego towaru przypisany jest jeden odpowiedni kod Taryfy Celnej z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że sprowadzany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Wspólna Taryfa Celna, obowiązująca w 2014r. wprowadzona została rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013r r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, została oparta o nazewnictwo i zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury, będącej rozszerzeniem 6-znakowego międzynarodowego systemu klasyfikacji towarów o nazwie Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów opracowanego przez Radę Współpracy Celnej i przyjętego w ramach Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzonej w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r. (zał. do Dz. U. z 1997 r. Nr 11, poz. 62), do której Polska przystąpiła od 1 stycznia 1996 r. Klasyfikacji taryfowej towarów dokonuje się na podstawie: Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS); uwag do sekcji i działów do Taryfy, które decydują o tym, jak należy klasyfikować poszczególne towary; ustaleń dotyczących praktyki klasyfikacyjnej takich towarów w krajach Unii Europejskiej oraz dostępnych danych dotyczących danego produktu. W celu ustalenia prawidłowego kodu należy w pierwszej kolejności kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Najważniejszą z nich jest reguła 1, która informuje, że do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów i dopiero wówczas, gdy jest to niemożliwe, należy, przy zachowaniu kolejności - o ile jest to możliwe - korzystać z następnych reguł, od 2 do 6, a następnie z Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, wydanych i uaktualnianych przez Światową Organizację Celną w Brukseli. Wykaz decyzji przyjętych przez Komitet Systemu Zharmonizowanego na danej sesji, który przygotowuje Komisja, przyjmowany jest w drodze głosowania przez Komitet Kodeksu Celnego, na mocy art. 12 ust. 5 lit. a) WKC. Następnie, zgodnie z art. 12 ust. 2 lit. a) RWKC komunikat ten jest publikowany w Dzienniku Urzędowym serii C. Wykaz w Komunikacie zawiera zmiany do Not Wyjaśniających do Nomenklatury Systemu Zharmonizowanego i zmiany Kompendium Opinii Klasyfikacyjnych Rady Współpracy Celnej, które zostały zatwierdzone przez Komitet Systemu Zharmonizowanego Światowej Organizacji Celnej (WCO) na jego odpowiedniej sesji i zgodnie z tym Komunikatem wiążące informacje taryfowe przestają być ważne od daty jego publikacji, jeśli stają się one niezgodne z interpretacją nomenklatury celnej, jako wynik międzynarodowych środków taryfowych, tj. z powodu zmiany Not Wyjaśniających Systemu Zharmonizowanego oraz Kompendium Opinii Klasyfikacyjnych, zatwierdzonych przez Radę Współpracy Celnej. Ponadto do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji taryfowych w istotny sposób przyczyniają się Noty wyjaśniające do CN, będące efektem pracy Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego, przyjmowane przez Komisję Europejską na mocy art. 9 ust. 1 lit. a) oraz art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87. Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej mogą odwoływać się do Not Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, jednakże nie zastępują tych ostatnich, uważane są za ich dopełnienie oraz są stosowane w połączeniu z nimi. Przechodząc do analizy sprawy należy wskazać, że w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w toku przeprowadzonego postępowania organ jednoznacznie wykazał, przyczyny dla których sporny pojazd nie mógł zostać zaklasyfikowany do pozycji CN 8704 i w sposób wyczerpujący wyjaśnił to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dokonując klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru organy celne prawidłowo zastosowały regułę 1. ORINS. Oznacza to, że opis pozycji i uwagi do sekcji lub działów posiada pierwszeństwo przy klasyfikacji towaru. Z kolei w świetle wyjaśnień zawartych w notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów zamieszczonych w obwieszczeniu Ministra Finansów z 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (M. P. Nr 86, poz. 880) klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8703 jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że pojazdy te są głównie przeznaczone do przewozu osób niż do transportu towarów (poz. 8704). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są pozycją 8703, są następujące cechy: - obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych punktów kotwiących lub składanych, - obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli, - obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu, - brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana zarówno do przewozu osób jak i towarów, - wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Natomiast pojazdy samochodowe przeznaczone do transportu towarowego, objęte pozycją CN 8704 to, w szczególności: - zwykłe ciężarówki i furgony (płaskie, pokryte impregnowanym brezentem, o nadwoziu zamkniętym itd.), - ciężarówki i furgony dostawcze wszelkiego rodzaju, - ciężarówki wyposażone w urządzenia do automatycznego wyładunku (wywrotki itp.), - cysterny (wyposażone w pompy i bez pomp), - ciężarówki - chłodnie i izotermiczne, - ciężarówki o dwóch lub więcej platformach ładunkowych do przewozu kwasu w gąsiorach, butli z butanem itp., - ciężarówki przystosowane do dużych obciążeń z ramą kutą, z pochylniami ładunkowymi do przewozu czołgów, urządzeń podnoszących albo koparek, transformatorów elektrycznych itp., - ciężarówki specjalnie skonstruowane do przewozu świeżego cementu, inne niż betoniarki transportowe objęte pozycją 8705, - śmieciarki nawet wyposażone w urządzenia do załadunku, zgniatania itp. Ponadto jako cechy właściwe pojazdom tej kategorii decydujące o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu do przewozu towarów należą : - siedzenia-ławki bez wyposażenia zabezpieczającego (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów do zamocowania pasów bezpieczeństwa i potrzebnego do tego wyposażenia) ani bez wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów w części tylnej znajdującej się za siedzeniem kierowcy i przednimi siedzeniami pasażerów. Siedzenia takie są zwykle składane tak, aby możliwe było pełne wykorzystanie tylnej części pojazdu (vany) lub naczepy (pojazdy typu pickup) do transportu towarów. - oddzielna kabina dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielna otwarta naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą (pojazdy typu pickup); - brak okien na bokach pojazdu; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi bez okien na bokach pojazdu lub z tyłu, przeznaczonych do załadunku i rozładunku towarów (pojazdy typu van); - zamontowany na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu, a częścią tylną; - brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie wnętrza, popielniczki). Należy zgodzić się z organami podatkowymi, że sporny pojazd mieści się w pozycji 8703: "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Szef SC prawidłowo przyjął, stosując się do wskazań wynikających z wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 6 grudnia 2007 r. sygn. C-486/06 (Lex nr 337569), że zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu. Zgodnie ze stanowiskiem Trybunału "decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów" (pkt 23), "przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości tego towaru" (pkt 24). Trybunał stwierdził też, że z użytego wyrazu "przeznaczony" wynika, że główne przeznaczenie pojazdu jest decydujące, jeżeli jest ono jemu właściwe. Przeznaczenie to określa ogólny wygląd pojazdów i ogół cech tych pojazdów nadający im ich zasadnicze przeznaczenie. Powyższe znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, w którym przyjmuje się, że klasyfikacja pojazdu do kategorii samochodów osobowych z pozycji CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Muszą o tym świadczyć cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i ogólny wygląd (por. wyrok NSA z 10 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 370/12 i inne powołane w nim orzeczenia sądów administracyjnych). Należy podkreślić, że nie chodzi tutaj o subiektywne przekonanie, czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Wbrew zarzutom skargi Szef SC dokonał ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu (do przewozu osób bądź towarów) w sposób prawidłowy. Zauważyć trzeba, iż w pierwszej kolejności orzekające organy zajęły się ustaleniami dotyczącymi ogólnego wyglądu, w tym ustaleniem ogółu cech samochodu w celu określenia zasadniczego przeznaczenia tego pojazdu. W tym zakresie zastosowały się w szczególności do wskazań wynikających z przywołanego wyroku ETS z 6 grudnia 2007 r. sygn. C-486/06. Powyższe okoliczności, wskazujące ogólny wygląd i ogół cech przedmiotowego pojazdu świadczą o osobowych walorach pojazdu, a więc o jego zasadniczym przeznaczeniu do przewozu osób, a tym samym wyczerpują przesłankę, według której przedmiotowy samochód klasyfikować należy w pozycji CN 8703. Stanowisko powyższe znajduje swoje odzwierciedlenie w przywołanym wcześniej wyroku ETS w sprawie C-486/06. W orzeczeniu ETS wskazano, że obecność siedzeń z pasami bezpieczeństwa znajdujących się za siedzeniem lub kanapą kierowcy jest cechą typową dla pojazdów przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób. Ponadto pojazdy o bogatym wyposażeniu wnętrza, które z reguły przypisywane jest samochodom osobowym winny być klasyfikowane na podstawie ich ogólnego wyglądu i ogółu cech, w pozycji 8703. Nie zmienia powyższego fakt, że przedmiotowy pojazd miał zostać przerobiony w określony sposób i posiada homologację samochodu ciężarowego. Jak wynika z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego samochód różnił się od tego nadanego na etapie produkcji o obecność metalowej kraty zamontowanej za pierwszym rzędem siedzeń na całej szerokości i długości pojazdu oraz demontaż siedzeń i pasów bezpieczeństwa dla pasażerów rzędu drugiego. Zdaniem sądu pozbawienie samochodu określonego wyposażenia jest jedynie odpowiedzią na potrzeby określonego klienta. Pojazd ten jednak nadal w świetle powyższych wyjaśnień jest samochodem zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób mimo, że również służyć będzie do transportu towarów. Dla klasyfikacji taryfowej pojazd taki nie przestaje być samochodem osobowym i to niezależnie od tego, że faktycznie będzie służył do transportu towarów, a także, że jako ciężarowy zostanie zarejestrowany. Podkreślić należy, że istotą cech projektowych jest ich trwałość i względna niezmienialność. Producent już w fazie projektowania auta przesądza o jego zasadniczym przeznaczeniu. Wyposażając pojazd w miejsca montażu punktów kotwienia tylnych siedzeń i pasów bezpieczeństwa, na etapie produkcji nadaje mu zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Oczywiście producent nie wyklucza wykorzystania samochodu w sposób odbiegający od jego zasadniczego przeznaczenia (np. do przewozu towarów) i dlatego umożliwia wymontowanie tylnej kanapy, zablokowanie mechanizmu otwierania szyb w drzwiach tylnych, zamontowanie kraty (przegrody) za siedzeniami przednimi czy ewentualnie montaż dodatkowej płaskiej podłogi. Zabiegi takie znajdują następnie swoje odzwierciedlenie w typie homologacji, co jednak nie znajduje przełożenia na sposób klasyfikacji pojazdu wg kodu CN, który co do zasady zdeterminowany jest cechami projektowymi, wskazującymi na przeznaczenie zasadnicze. Odwołanie się do cech projektowych ma swoje uzasadnienie w aspekcie trwałości klasyfikacji. Klasyfikacja towaru w oparciu o postanowienia Nomenklatury Scalonej daje efekt trwały i jednoznaczny. Oparcie natomiast klasyfikacji na innych podstawach, w przypadku samochodów na przepisach regulujących ruch prowadziłoby do sytuacji, w której jeden i ten sam pojazd mógłby być traktowany odmiennie, po zastosowaniu niewielkich zabiegów. Już niewielkie zmiany dokonane w pojeździe dawałyby podstawy do zmiany klasyfikacji, co z kolei stanowić mogłoby pole do nadużyć w tej materii oraz stwarzałoby stan braku stabilności procesu klasyfikacyjnego. Jeśli auto ma być głównie przeznaczone do przewozu ładunków, zbędne stają się okna w panelach bocznych, mechanizmy otwierania szyb w drzwiach tylnych, punkty mocowania tylnej kanapy i pasów bezpieczeństwa, tapicerka sufitowa w przestrzeni ładunkowej czy też tapicerka drzwi tylnych profilowana w sposób zwiększający jej praktyczne wykorzystanie przez pasażerów tylnej kanapy (wszystkie te elementy zawiera samochód osobowy, a skarżąca nie wskazała, że zostały one usunięte). Tymczasem cechy zewnętrzne samochodu tj. karoseria jak w samochodzie osobowym, przeszklone drzwi jak i jego cechy konstrukcyjne, tj. fakt, że został zbudowany na podwoziu samochodu osobowego, podlegająca demontowaniu kratka oddzielająca część kierowcy od części pasażerskiej, przeczą temu by mógł to być samochód ciężarowy w rozumieniu klasyfikacji taryfowej. Także wyposażenie pojazdu, a w zasadzie jego brak (demontaż siedzeń, pasów bezpieczeństwa dla pasażerów rzędu drugiego), zamontowanie kraty, nie nosi - jak już wspomniano - cech trwałych, niezmiennych. Może być dowolnie zmieniane tak przez producenta jak i użytkownika, nie wpływa tym samym na zasadnicze przeznaczenie pojazdu. Chodzi tutaj bowiem o przeznaczenie generalne pojazdu czyli, takie jakie pojazd miał mieć w ogólności, a nie w pojedynczych przypadkach nadawania pojazdom cech zbliżonych do ciężarowych. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo uznano, że przedmiotowy samochód wyczerpuje przywołane cechy, bowiem posiadał wymienione cechy - tylne okna wzdłuż bocznych paneli, wnętrze całego pojazdu wyposażone w sposób charakterystyczny dla przedziału pasażerskiego, wyposażenie pojazdu jak pojazdu osobowego. Takie wyposażenie, jak słusznie podkreślił organ co do zasady nie jest spotykane w pojazdach konstrukcyjnie przystosowanych do przewozu towarów. Demontaż siedzeń dla pasażerów rzędu drugiego oraz zamontowanie metalowej kraty czy odpowiednie wyłożenie podłogi (element ten pojawił się dopiero w odwołaniu od decyzji) umożliwiające przewóz towarów bez żadnych innych zmian nie uzasadnia uznania, że w pojeździe dokonano zmian wyglądu i ogółu cech determinujących zasadnicze przeznaczenie samochodu. Zasadna zatem stała się konstatacja organów, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany jako samochód osobowy. Natomiast zmiany umożliwiające zarejestrowanie tego pojazdu jako samochodu ciężarowego nie wiązały się z żadnymi zmianami konstrukcyjnymi i nie pozbawiły pojazdu elementów charakterystycznych dla samochodu osobowego. Szef SC właściwie dokonał zestawienia i porównania, stwierdzonych cech przedmiotowego pojazdu z cechami charakterystycznymi dla pojazdów klasyfikowanych do pozycji CN 8703 i pozycji CN 8704, co doprowadziło do prawidłowego uznania że przedmiotowy samochód jest zasadniczo przeznaczony raczej do przewozu osób aniżeli do przewozu towarów. Skarżąca oczywiście mogłaby zmienić klasyfikację taryfową takiego pojazdu z pojazdu przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób na zasadniczo przeznaczony do transportu, gdyby w sposób trwały usunęła punkty kotwiące. W przedmiotowym pojeździe, jak to określiła skarżąca, cyt. "w przestrzeni ładunkowej istnieją fabrycznie przewidziane przez producenta pojazdu miejsca (otwory konstrukcyjne) do mocowania siedzeń i pasów bezpieczeństwa, ale nie są one wykorzystane" (wniosek – karta 9 akt administracyjnych). Zatem otwory te istnieją i tylko drobna zmiana polegająca na demontażu metalowej kraty wypełniającej cały przekrój poprzeczny samochodu oraz zamontowanie punktów kotwienia wraz z fotelami oraz pasów bezpieczeństwa, spowodowałoby zmianę klasyfikacji. Przyjmując stanowisko skarżącej za prawidłowe, trzeba by było stwierdzić, że każda zmiana sposobu wykorzystania pojazdu implikowałaby zmianę klasyfikacji taryfowej, co należy uznać za stan wysoce niepożądany. Skarżąca powołuje się na komentarza do poz. 8703, zawartego w "Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE C 137, s. 1 z dnia 6 maja 2011 r.), który w jej ocenie wprost wskazuje na konieczność klasyfikacji takiego jak jej pojazd do pozycji 8704. W myśl tej noty wyjaśniającej do pozycji 8703, niniejsza pozycja obejmuje "pojazdy wielofunkcyjne", takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary. 1. Typu pickup (...) 2. Typu wan: Pojazd typu wan, z więcej niż jednym rzędem siedzeń, musi spełniać wskazania podane w Notach wyjaśniających do HS do pozycji 8703. Jednakże pojazd typu wan z jednym rzędem siedzeń i nieposiadający żadnych stałych punktów ich kotwiczenia oraz urządzeń do instalowania siedzeń i bez wyposażenia bezpieczeństwa, znajdujących się w tylnej części pojazdu ma być klasyfikowany do pozycji 8704, nawet jeżeli (niezależnie czy – dopisek sądu) posiada stałą płytę lub przegrodę pomiędzy przestrzenią dla osób a powierzchnią ładunkową lub okna w panelach bocznych. Wskazując na powyższe należy w pierwszej kolejności wskazać, że sam prawodawca unijny nakazuje przy dokonywaniu klasyfikacji pojazdów dokonywać jej w zgodzie z notami wyjaśniającymi do HS (co też organy uczyniły), a więc niezasadne byłoby pominięcie tych not w procesie klasyfikacji taryfowej. Ponadto trzeba także ponownie podkreślić, że pojazd skarżącej posiada jak to określiła sama skarżąca we wniosku o wydanie wiążącej informacji taryfowej fabryczne otwory do montażu punktów kotwienia, które nie zostały usunięte, są tylko niewykorzystywane. Zatem pozostawienie tych punktów (otworów) determinuje zasadnicze przeznaczenie tego pojazdu. Z kolei brak takich punktów powodowałby konieczność klasyfikacji tego pojazdu jako zasadniczo przeznaczonego do przewozu towarów (8704), o czym świadczy powyższa nota wyjaśniająca do CN. Na marginesie zdaniem sądu powyższa nota wprost nacisk kładzie na punkty kotwiące. Zatemi klasyfikacja samochodów typu VAN do pozycji CN 8704 determinowana jest brakiem posiadania punktów kotwiących, niezależnie od tego czy ten pojazd posiada stałą płytę lub przegrodę lub okna w panelach bocznych. Dlatego też wskazywanie przez Szefa SC, że pojazd strony nie zawiera stałej płyty lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla osób a powierzchnią ładunkową, gdyż takową nie jest stalowa krata, nie ma żadnego znaczenia w kontekście cytowanej noty wyjaśniającej do CN. Pojazd bowiem strony ma niewykorzystywane otwory konstrukcyjne do montażu punktów kotwienia. Potwierdzeniem zasadniczego znaczenia punktów kotwienia przy dokonywaniu klasyfikacji taryfowej do jednej z pozycji 8703 lub 8704 jest także najnowsze rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/22 z dnia 5 stycznia 2015 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (Dz.U.UE.L z 2015, nr 4, s.13), gdzie pojazd zaklasyfikowany do kodu 8703 32 90 został opisany jako używany, kompaktowy sportowo-użytkowy pojazd silnikowy (SUV) z napędem na cztery koła, z silnikiem wysokoprężnym o pojemności skokowej 2 000 cm3, pięciobiegową ręczną skrzynię biegów oraz jednym biegiem wstecznym. Jego całkowita masa brutto wynosi w przybliżeniu 2 330 kg; jego całkowita ładowność wynosi w przybliżeniu 700 kg. Ponadto pojazd ten ma jedną, zintegrowaną przestrzeń do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Kabina ma jeden rząd z dwoma siedzeniami (włącznie z siedzeniem kierowcy) oraz pięcioro drzwi z panelami okiennymi (drzwi tylne są drzwiami typu uchylnego). Podłoga przestrzeni ładunkowej jest wyposażona w wykładzinę podłogową; całe wnętrze pojazdu ma tapicerkę na bokach i dachu. Jest on wyposażony w mechanizm podnoszenia i opuszczania zarówno przednich, jak i tylnych szyb bocznych. Pojazd jest przystosowany do przewozu towarów poprzez usunięcie drugiego rzędu siedzeń, zakrycie punktów kotwiących do mocowania tylnych siedzeń i pasów bezpieczeństwa oraz oddzielenie kabiny barierą siatkową. Punkty kotwiące do mocowania tylnych siedzeń i pasów bezpieczeństwa nie zostały usunięte lub na trwałe stały się bezużyteczne. Zgodnie z uzasadnieniem zawartym w tym rozporządzeniu klasyfikacja wyznaczona została przez reguły 1 i 6 ORINS oraz brzmienie kodów CN 8703, 8703 32 i 8703 32 90. Wykluczono jednocześnie klasyfikację do pozycji 8704 jako pojazdy do transportu towarów, ponieważ obiektywne cechy i ogólny wygląd pojazdu są takie, jak pojazdu przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób (obecność pięciu okien, tapicerka na bokach i dachu, wykładzina). Zmiany dokonane w celu przewozu towarów (usunięcie tylnych siedzeń, instalacja bariery siatkowej) są łatwo odwracalne. Mając na względzie powyższe rozporządzenie, które nie było i nie mogło być stosowane przez organ, ale może i powinno stanowić dodatkową okoliczność pomocną przy interpretacji Wspólnotowej Taryfy Celnej, to trzeba wskazać, że organy celne w sposób prawidłowy zaklasyfikowały sporny pojazd. Wygląd bowiem pojazdu i łatwa odwracalność dokonanych zmian w wyglądzie zewnętrznym pojazdu powodują, że winien być on uznany za pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Zasadnie w tym kontekście Szef SC ocenił, że pozostawienie fabrycznych otworów do kotwienia i tylko ich niewykorzystywanie, nie stanowi dostatecznej przesłanki do zmiany jego klasyfikacji taryfowej. W powyższym kontekście należy zwrócić uwagę, że organy celne dokonywały klasyfikacji taryfowej w oparciu o precyzyjnie dokonany opis towaru wskazany we wniosku strony, dlatego też uzupełnianie, czy też modyfikowanie tego opisu na etapie postępowania odwoławczego w żaden sposób nie mogło mieć wpływu na wydaną wiążącą informację taryfową. W związku z powyższym słusznie organ uznał, za nie mające znaczenia dla rozpoznania sprawy informację zawartą w piśmie Jednostki Kontroli Technicznej dla Pojazdów Mechanicznych DEKRA z 10 grudnia 2013 r., o możliwości przywrócenia pierwotnej, osobowej funkcji przebudowanego wcześniej pojazdu oraz sposobach likwidacji punktów montowania siedzeń (np. przez montaż śrub zrywalnych, rozwiercenie, zaspawanie) i rodzaju narzędzi, które muszą być użyte w celu przywrócenia stanu pierwotnego przed przeróbką. Pojazd bowiem skarżącej posiada otwory konstrukcyjne, które są tylko niewykorzystywane i w opisie brak jest jakiejkolwiek informacji o ich zablokowaniu (a tym bardziej stałym usunięciu, czy też zniszczeniu) oraz sposobu dokonania tej operacji. Zatem pismo to w żaden sposób nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów pominięcia przez organ przy interpretacji wiążących interpretacji taryfowych wydanych przez administracje celne N. i A. oraz pominięcie opinii klasyfikacyjnej wydanej przez Urząd Statystyczny w Łodzi z 26 listopada 2013r. należy wskazać, że zarzut ten jest bezzasadny. Należy podkreślić, że wiążące informacje taryfowe wydawane przez upoważnione do tego organy celne państw członkowskich, nie stanowią wykładni do jednolitego stosowania prawa w Unii Europejskiej w zakresie klasyfikacji taryfowej towarów. Zgodnie z art. 12 ust. 2 WKC, wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje w zakresie klasyfikacji taryfowej organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację. Ponadto zgodnie z art. 12 ust. 3 WKC osoba, której udzielono informacji, musi być w stanie udowodnić, że towar zgłoszony odpowiada pod każdym względem temu, który jest opisany w informacji. Szef SC wyjaśnił, że powołane WITy były analizowane zarówno przez organ I instancji, jak i organ odwoławczy i zasadnie organy stwierdziły, że wskazane w tych WITach pojazdy marki Mitsubishi Pajero zaklasyfikowane zostały do pozycji CN 8704 ze względu na ich konstrukcję. Słusznie organ odwoławczy zauważył, że oprócz posiadania przez te samochody stalowej przegrody przedziału pasażerskiego i części ładunkowej, to nie posiadają one punktów mocowania dodatkowych siedzeń oraz ich pasów bezpieczeństwa. Zatem punkty te zostały usunięte bądź na trwałe stały się bezużyteczne. Natomiast w spornym pojeździe pozostawiono otwory do montażu punktów i tylko nie są one wykorzystywane (wniosek skarżącej). Co więcej skarżąca w żaden sposób nie potrafiła wykazać, że sporny pojazd odpowiada pojazdowi zaklasyfikowanemu w WITach do pozycji 8704, co mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 WKC przepisy prawa celnego stosuje się w sposób jednolity na całym obszarze celnym Wspólnoty, chyba że postanowienia umów międzynarodowych, praktyka przyjęta zwyczajowo na określonym obszarze geograficznym i gospodarczym bądź też przepisy dotyczące stosowania przez Wspólnotę autonomicznych środków stanowią inaczej. Konieczność tożsamego stosowania przepisów prawa celnego we wszystkich państwach członkowskich jest oczywista, jeśli wziąć pod uwagę, że pomiędzy państwami członkowskimi UE nie ma granic celnych. Towary wprowadzone na obszar jakiegokolwiek państwa członkowskiego mogą być, co do zasady, bez ograniczeń celnych przemieszczane na obszarze pozostałych państw. W konsekwencji rozbieżności w wykładni i stosowaniu przepisów celnych mogłyby wywołać podobny skutek jak rozbieżności w treści przepisów celnych pomiędzy poszczególnymi państwami tworzącymi unię celną. W doktrynie trafnie podnosi się, że Wspólnotowy Kodeks Celny normatywnie przesądza o konieczności jednolitego stosowania regulacji celnych. W procesie dokonywania wykładni Trybunał dba o to, by pojęciom użytym w tekstach prawa WE nadać "znaczenie wspólnotowe". W konsekwencji, wówczas, gdy w przepisach prawnych pojawiają się pojęcia i terminy niezdefiniowane w prawie Wspólnoty ETS, co do zasady, za niezasadne uważa opieranie się na rozumieniu danego pojęcia czy terminu w krajowym porządku prawnym (v. "Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz" – pod red. W. Morawskiego, Lex 2007; komentarz do art. 2 teza 1). Słusznie w powyższym kontekście wskazał organ II instancji w odpowiedzi na skargę powołując się na wyroki Trybunału Sprawiedliwości UE z 15 września 2005 r. sygn. C-495/03 i z 7 kwietnia 2011 r. sygn. C-153/10, że nie zostało naruszone prawo do powoływanie się przez stronę na wydane wiążące interpretacje taryfowe. Trzeba bowiem jeszcze raz podkreślić, że wiążące informacje taryfowe były analizowane przez organy obydwu instancji, czego dowodem jest uzasadnienie decyzji organu odwoławczego i tzw. pismo przewodnie organu I instancji z 11 marca 2014r. przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W tym kontekście bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 2 ust. 1 WKC oraz art. 4 ust. 3 TUE, gdyż organy analizowały wskazane WITy i wskazały na różnice konstrukcyjne tych pojazdów. Zatem powołane WITy nie mogły przyczynić się do zmiany stanowiska organu. Ponadto analizy sprawy organy dokonały w szczególności na podstawie obowiązujących przepisów, a także Not Wyjaśniających do HS oraz CN. Odnośnie natomiast zarzutu pominięcia opinii klasyfikacyjnej Urzędu Statystycznego w Łodzi z 26 listopada 2013 r. należy wskazać na ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych w tym zakresie, że opinie takie stanowią dowód, który jak każdy inny dowód podlega ocenia. Oceniając ten dowód należy mieć na uwadze całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, co też organy uczyniły. Na zakończenie sąd wskazuje na niezasadność wniosku skarżącej dotyczącego wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz tym samym zawieszenia postępowania sądowego. W przedmiotowej sprawie sąd samodzielnie mógł rozstrzygnąć spór pomiędzy skarżącą i Szefem SC, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wyroku i tym samym nie stwierdził żadnej rozbieżności w dotychczasowej praktyce orzeczniczej w zakresie klasyfikacji pojazdów. Reasumując należy stwierdzić, że zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. Sąd nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą aktów. Z tych wszystkich względów skargę należało oddalić jako niezasadną, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekła na podstawie art. 151 p.p.s.a.