V SA/Wa 2090/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA – Ewa Wrzesińska-Jóźków po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Spółka Komandytowo-Akcyjna na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: odrzucić skargę. W Spółka Komandytowo-Akcyjna wniosła skargę na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja nie została skutecznie doręczona stronie skarżącej, zatem nie ziściło się zdarzenie warunkujące możliwość wniesienia skargi, a tym samym rozpoczynające bieg terminu do jej wniesienia. Wobec powyższego niedopuszczalny jest wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jeżeli termin ten nie rozpoczął biegu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a zgodnie z treścią art. 54 § 1 wyżej cytowanej ustawy, wniesienie skargi odbywa się za pośrednictwem organu, którego rozstrzygnięcie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z treści cytowanego przepisu wynika jednoznacznie, iż warunkiem wniesienia skargi na decyzję administracyjną jest jej uprzednie skuteczne doręczenie skarżącemu. W niniejszej sprawie nie doszło do skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji na co wskazuje zarówno strona skarżąca jak i organ. Strona skarżąca wyjaśniła bowiem, że organ nieprawidłowo zaadresował przesyłkę zawierająca zaskarżoną decyzję. Na kopercie wskazano bowiem : R. D. (bez wskazania nazwy Spółki, w imieniu której działa), ul. [...],[...] W. Tymczasem pod wskazanym adresem znajduje się osiemnastopiętrowy budynek, w którym siedzibę mają różne podmioty i w którym pracuje kilkaset osób. Spółka zaznaczyła, że w recepcji najprawdopodobniej nie potrafiono wskazać listonoszowi miejsca w budynku, w którym można by doręczyć przesyłkę R. D. Natomiast gdyby oprócz imienia i nazwiska pełnomocnika podano również nazwę Spółki listonosz bez trudu dotarłby do adresata lub sekretariatu Spółki. Jednocześnie spółka zauważyła, że listonosz nie mógł awizować przesyłki ponieważ recepcja budynku nie przyjmuje żadnej korespondencji kierowanej do jego najemców ani do osób w nim pracujących, nie umożliwia też pozostawienia awiza przesyłki w recepcji. Ponadto w budynku nie ma oddawczej skrzynki pocztowej ani żadnego innego miejsca, w którym możliwe byłoby pozostawienie awiza. W dniu [...] czerwca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo organu, w którym wyjaśniono, że w istocie przesyłka zwierająca zaskarżoną decyzję nie została doręczona stronie skarżącej, co potwierdza dołączona do pisma informacja Poczty Polskiej (odpowiedz na reklamację). W związku z powyższym organ wskazał, że postanowił ponownie doręczyć pełnomocnikowi strony skarżącej przedmiotową decyzję. Wobec powyższego należy uznać, że skarga została nadana zanim rozpoczął bieg termin do jej wniesienia. W tym stanie rzeczy skargę należało uznać za przedwczesną, co powoduje, iż jest ona niedopuszczalna zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.