V SA/Wa 2098/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Matylda Arnold-Rogiewicz, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. w [...] na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia zmian do zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw oddala skargę Wstępnie uznana grupa producentów owoców i warzyw – E. Sp. z o.o. (dalej: "skarżąca" lub "spółka"), realizując plan dochodzenia do uznania (PDU) w okresie od dnia [...] października 2011 r. do [...] grudnia 2015 r., złożyła w dniu [...] grudnia 2015 r. do Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w W. (dalej także jako "Dyrektor OT ARR") wniosek o zatwierdzenie zmian do zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania wraz z pozytywną opinią Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. Proponowana zmiana polegała na przyjęciu do grupy pięciu nowych członków, zaktualizowaniu zestawienia powierzchni upraw, wielkości zbiorów, wartości sprzedanych owoców oraz struktury sprzedaży owoców (kierunki dystrybucji). Dyrektor OT ARR, decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], odmówił zatwierdzenia zmiany do zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw za organizację producentów owoców i warzyw. Powołując się na art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu (Dz.U. z 2011 r. Nr 145, poz. 868 ze zm.), dalej: "ustawa o organizacji", organ I instancji stwierdził, że zmiana liczby członków grupy powinna zostać zgłoszona przez spółkę w terminie do 3 miesięcy przed końcem okresu rozliczeniowego, tj. do dnia 30 września 2015 r. Składając rozpoznawany wniosek w dniu [...] grudnia 2015 r., skarżąca nie dochowała ustawowego terminu na podjęcie tej czynności. Po rozpoznaniu odwołania spółki, Prezes Agencji Rynku Rolnego (dalej także jako "Prezes ARR"), decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Na wstępie uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy podał przepisy prawa unijnego oraz krajowego mające zastosowanie w sprawie. Zaznaczył, że art. 5 ust. 1 ustawy o organizacji wprowadza dwa rodzaje terminów dla złożenia wniosku o wydanie decyzji w sprawie zatwierdzenia zmian do zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania różnicując je w zależności od rodzaju zmian: do końca okresu rozliczeniowego, którego dotyczy zmiana w planie dochodzenia do uznania - w przypadku zmian w harmonogramie realizacji planu dochodzenia do uznania lub zmian harmonogramu etapu inwestycji realizowanych z podziałem na etapy i do 3 miesięcy przed końcem okresu rozliczeniowego, którego dotyczy zmiana w przypadku innych zmian wprowadzonych do zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania. Za prawidłowe uznał sklasyfikowanie przez organ I instancji zmiany wprowadzonej przez skarżącą do PDU za inną zmianę i określenie termin na złożenie wniosku jako 3 - miesięcznego. Prezes ARR nie podzielił zatem stanowiska skarżącego, że Dyrektor OT ARR dokonał błędnej wykładni art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o organizacji. Za nieuzasadniony uznał w szczególności pogląd spółki, że członek może przystąpić do wstępnie uznanej grupy producentów nawet w ostatnim dniu realizacji planu dochodzenia do uznania, a właściwy organ ma obowiązek zatwierdzenia dostosowania planu w związku z przyjęciem nowego członka. Prezentowany pogląd jest bowiem sprzeczny z art. 41 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz. L 157 z 15.6.2011, s. 1 ze zm.), dalej "rozporządzenie nr 543/2011". Organ podkreślił, iż z samej istoty planu dochodzenia do uznania, uregulowanej w art. 37 ww. rozporządzenia, wynika, że prawodawcy chodzi o planowe działania inwestycyjne, które pozwolą ogółowi członków osiągnąć poziom gospodarczy pozwalający na lepsze konkurowanie na rynku. Przystąpienie w ostatnim dniu realizacji planu dochodzenia do uznania uniemożliwia uczestnictwo w realizacji planu dochodzenia do uznania i stoi w oczywistej sprzeczności z tym przepisem. Niemożliwe byłoby także osiągnięcie podstawowego celu grupy, czyli współdziałania i koncentracji sprzedaży. Natomiast działaniem zgodnym z art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011 byłaby współpraca z podmiotem kandydującym do uczestnictwa we wstępnie uznanej grupie producentów. Ponadto jeżeli można byłoby nabyć członkostwo we wstępnie uznanej grupie producentów w ostatnim dniu realizacji planu dochodzenia, to właściwy organ pozbawiony zostałby możliwości przeprowadzenia jakiejkolwiek weryfikacji spełniania kryteriów wstępnego uznania, jak również planu dochodzenia do uznania, co naruszałoby art. 36 i art. 38 ww. rozporządzenia. Dodatkowo zachodziłoby ryzyko działania sprzecznego z art. 145 w związku z art. 38 ww. rozporządzenia przez sztuczne tworzenie niższego poziomu wyjściowego na potrzeby programu operacyjnego niż wynikałoby to z prawidłowo zrealizowanego planu dochodzenia do uznania. Zdaniem organu II instancji katalog zmian określonych w § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 grudnia 2015 r. w sprawie zmian do zatwierdzonych planów dochodzenia do uznania wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw za organizację producentów owoców i warzyw, które nie wymagają wydania decyzji w sprawie zmian do zatwierdzonych planów (Dz. U. z 2015, poz. 2151), dalej: "rozporządzenie z 10 grudnia 2015 r.", nie zawiera zmiany w składzie członkowskim grupy producentów. Intencją prawodawcy było zatem, by każda zmiana w składzie członkowskim powodowała konieczność dokonania zmiany w tym zakresie w planie dochodzenia do uznania, poprzez złożenie wniosku w terminie 3 miesięcy przed końcem okresu rozliczeniowego, którego dotyczy, niezależnie od tego, czy była przewidziana w planie oraz niezależnie od tego, czy wpływa na zakres działań i inwestycji niezbędnych do uznania. Tym samym organ, wbrew argumentom skarżącej, uznał iż wprowadzone zmiany w planie dochodzenia do uznania wynikające z przyjęcia nowych członków i polegające na dostosowaniu minimalnej treści planu do nowo przyjętych członków, nie mają jedynie charakteru informacyjnego, który pozwalałby na odstąpienie od stosowania zasad ogólnych określonych w ustawie o organizacji. Organ odwoławczy nie zgodził się również ze spółką, że przepis § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grupy producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz.U. z 2015 r., poz. 1530), dalej jako "rozporządzenie z dnia 19 września 2013 r.", jest przepisem szczególnym (lex specialis) w stosunku do art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o organizacji (lex generali) i tym samym zgodnie z zasadą lex specialis derogat legi generali wyłącza stosowanie ww. przepisu ustawy w ten sposób, że złożenie wniosku o wydanie decyzji w sprawie zmian do zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania nie jest ograniczone żadnym terminem. Zdaniem Prezesa ARR argumentacja skarżącej w istocie polegała na przytoczeniu fragment wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 960/14, który niewłaściwie zrozumiała. W ustalonym przez Sąd stanie faktycznym grupa przyjęła nowych członków oraz wprowadziła inne zmiany do planu a Sąd potwierdził ciążący na grupie obowiązek dokonania zmiany planu zgodnie z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r. Natomiast organ opiniujący plan dochodzenia do uznania zażądał od grupy powyższych informacji w stosunku do wszystkich członków grupy za rok poprzedzający złożenie zmiany do planu. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd wyprowadził wniosek o braku podstaw do stosowania w całości § 2 ust. 1 pkt 2 wyżej wymienionego rozporządzenia przez analogię i podzielił zarzut skargi, że jeżeli ustawodawca przewidział przepis szczególny § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia, to uzasadnione jest przyjęcie, że nie było jego wolą, aby stosować § 2 ust. 1 pkt 1 do innych zmian w PDU. Rozpatrując skargę WSA nie badał zarzutu obrazy przepisów prawa materialnego polegającego na błędnym zastosowaniu przez organ art. 5 ust. 1 ustawy o organizacji wobec jego niepodniesienia. Podsumowując Prezes ARR podkreślił, że art. 39 ust. 3 rozporządzenia nr 543/2011 należy interpretować w ten sposób, że upływ terminu nie stoi na przeszkodzie wydaniu rozstrzygnięcia merytorycznego, ale po upływie tego terminu nie jest dopuszczalne wydanie rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek o zatwierdzenie zmiany w planie dochodzenia do uznania. Spółka zaskarżyła powyższa decyzję Prezesa ARR do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Dyrektora OT ARR oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania, w tym koszów zastępstwa procesowego. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o organizacji w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż do zmiany zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania w postaci dostosowania planu do przyjętych do grupy nowych członków (producentów) stosuje się trzymiesięczny termin do złożenia wniosku o wydanie decyzji w zakresie ww. zmiany i w konsekwencji przyjęcie, że skarżąca uchybiła temu terminowi w sytuacji gdy: 1) art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o organizacji nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, albowiem do zmian w planie dochodzenia do uznania polegających na przyjęciu nowych członków (producentów) ma zastosowanie § 2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r., stanowiący lex specialis w stosunku do art. 5 ust. 1 ww. ustawy, a wniosek o wydanie decyzji w zakresie takiej zmiany nie jest ograniczony żadnym terminem; 2) wnioskowana przez stronę zmiana nie dotyczy jakiegokolwiek okresu rozliczeniowego planu, ponieważ jest zmianą o charakterze informacyjnym. Spółka podała, że posiada bardzo dużą liczbę członków - udziałowców (147 na dzień złożenia wniosku o zatwierdzenie zmiany PDU) i z tego powodu aktualizacja danych dotyczących występujących oraz wstępujących do grupy członków jest utrudniona z powodu częstej zmiany składu osobowego. W jej ocenie zmiany składu osobowego nie miały istotnego wpływu na ogólną wartość produkcji grupy, wartość produkcji sprzedanej, kryteria wstępnego uznania oraz kryteria uznania grupy za organizację producentów. Zmiana planu dochodzenia do uznania spowodowana występującymi oraz wstępującymi do grupy osobami nie wymagała zatem zmian zakresu rzeczowo - ilościowego inwestycji lub działań ujętych w planie dochodzenia do uznania. Natomiast obowiązek zmiany planu dochodzenia do uznania z powodu zmian osobowych nie jest związany z jakimkolwiek terminem, w którym grupa powinna dokonać takiej zmiany w planie. Zdaniem skarżącej polski ustawodawca nie uregulował w pełni, pomimo zobowiązania wynikającego z art. 39 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011, warunków na jakich grupy producentów mogą składać wnioski o zmianę planu dochodzenia do uznania. Praktycznie jedynym przepisem, który reguluje jedynie termin złożenia takiego wniosku, jest art. 5 ustawy o organizacji, nie wliczając w to kompetencyjnego art. 2 tejże ustawy. Natomiast warunki w § 2 ust. 3 rozporządzenia dnia 19 września 2013 r. zostały uregulowane ponad kompetencje wynikające z art. 39 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011, ponieważ ustawodawca europejski zezwolił na określenie warunków fakultatywnej zmiany planu, tj. warunków realizacji uprawnienia grupy do zmiany planu, a nie wprowadzenia obowiązku takiej zmiany. Ustawodawca europejski w ogóle nie przewiduje obowiązkowej zmiany planu. Z kolei w rozporządzeniu z dnia 10 grudnia 2015 r. polski ustawodawca uregulował katalog zmian, które nie wymagają decyzji o zatwierdzeniu. Katalog ten ma charakter niekompletny i nie bierze pod uwagę wykładni przepisów rozporządzenia nr 543/2011 w tym zakresie, że powinien obejmować wszelkie zmiany, które nie wpływają na kryteria uznania. Ten błąd ustawodawcy, w ocenie Skarżącej, doprowadził do problemów interpretacyjnych mających wpływ na rozstrzygnięcie chociażby przedmiotowej sprawy. Spółka uważa też, iż ze względu na niepełną "implementację" przepisów europejskich, właściwe organy zostały zmuszone stosować per analogiom przepisy rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r. oraz przepisy rozporządzenia Komisji 543/2011 regulujące zatwierdzanie planów dochodzenia do uznania, w postępowaniach dotyczących ich zmian. Spółka wskazała, że przepis § 2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r. nakazuje dostosowanie informacji podanych w planie dochodzenia do uznania w zakresie odnoszącym się do nowo przystępującego członka grupy producentów owoców i warzyw. Katalog informacji zamieszczonych w tym przepisie, które powinny zostać zamieszczone w planie dochodzenia do uznania ma charakter semiimperatywny, tj. określający minimalną treść zmienianego planu, na co wskazuje zwrot "w szczególności". Dodała, że ustawodawca nałożył obowiązek, który dotyczy sytuacji przeszłej, stosując fikcję prawną polegającą na tym, że grupa dostosowuje plan, w taki sposób jakby ten plan był składany do zatwierdzenia w całości ze stanem osobowym grupy na dzień składania całego planu. Jednocześnie wskazując, że musi to być jedynie wycinek informacji odnoszących się do tego członka. W ocenie spółki ta obowiązkowa zmiana planu, to nie jest w zasadzie zmiana, a dostosowaniem treści planu o charakterze informacyjnym, do sytuacji faktycznej związanej z nowo przystępującymi do grupy członkami. Niemożliwe jest w świetle przepisów rozporządzenia nr 543/2011 traktowanie tego obowiązku, jako fakultatywnej zmiany. Skarżąca podniosła też, iż nie jest możliwe jednoczesne stosowanie § 2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r. oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o organizacji, gdyż byłoby to nielogiczne z punktu widzenia zasad wykładni prawa. Jeżeli uregulowano obowiązek dostosowania planu do nowo przystępujących członków, to nieracjonalnym jest ograniczanie tego obowiązku terminem, który nie odnosi się bezpośrednio do zdarzenia powodującego powstanie takiego obowiązku. Zasadną byłaby regulacja, która wprowadza termin zmiany planu po przystąpieniu nowych członków, a nie termin liczony od dnia rozpoczęcia kolejnego etapu planu. W takim przypadku, jeżeli przykładowo nowi członkowie są przyjmowani po upływie trzech miesięcy danego półrocza realizacji planu, to wykonanie takiego obowiązku byłoby niemożliwe. Spółka pokreśliła, iż treść ww. rozporządzenia przewiduje wprost możliwość przystąpienia nowego członka do grupy producentów w trakcie realizacji planu dochodzenia do uznania tj. od dnia rozpoczęcia jego realizacji do dnia zakończenia. Oznacza to, że nowy członek może przystąpić do grupy producentów nawet w ostatnim dniu realizacji planu dochodzenia do uznania, a właściwy organ ma obowiązek zatwierdzenia dostosowania planu w związku z przyjęciem nowego członka. Co więcej zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o organizacji, nie jest możliwa konkretyzacja okresu rozliczeniowego, od jakiego ten termin powinien być liczony. Pojęcie okresu rozliczeniowego jest bowiem tożsame z danym etapem realizacji planu dochodzenia do uznania, którego zmiana dotyczy. Dostosowanie planu w zakresie informacyjnym nie dotyczy jakiegokolwiek okresu rozliczeniowego planu, tj. któregokolwiek z etapów planu dochodzenia do uznania, ponieważ dotyczy to tylko i wyłącznie części informacyjnej planu, odnoszącej się do danych historycznych każdego z członków. W odpowiedzi na skargę Prezes ARR wniósł o jej oddalenie. W załączniku do protokołu rozprawy z dnia [...] czerwca 2017 r. spółka dodatkowo podniosła, iż organ dokonał błędnej wykładni art. 39 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia nr 543/2011 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o organizacji w zw. z § 1 pkt 1, w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1, w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r., wywodząc, że termin określony w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o organizacji, na złożenie wniosku o zatwierdzenie zmian do planu dochodzenia do uznania, ma zastosowanie do zmiany planu w przypadku przystąpienia do grupy producentów owoców i warzyw nowego członka, albowiem termin ten należy stosować do każdej zmiany planu dochodzenia do uznania za wyjątkiem zmian w harmonogramie realizacji planu oraz zmian które nie są zatwierdzane decyzją właściwego organu, albowiem termin określony w w/w przepisie nie ma zastosowania do obowiązkowego wniosku o zatwierdzenie zmian do planu dochodzenia do uznania, w przypadku przyjęcia nowego członka, ze względu na szczególny charakter takiej zmiany planu, ponieważ: 1) zmiana planu dochodzenia do uznania w zakresie podania informacji dotyczących nowo przyjętych członków grupy producentów owoców i warzyw nie jest zmianą jakiegokolwiek okresu rozliczeniowego planu dochodzenia do uznania i tym samym nie dotyczy terminu o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu, ponieważ termin trzech miesięcy należy odnosić do końca okresu rozliczeniowego, którego dotyczy zmiana w planie, 2) pojęcie okresu rozliczeniowego którego dotyczy zmiana w planie, w rozumieniu ww. przepisu, nie stanowi okres roku kalendarzowego w którym nastąpiło przyjęcie nowych członków, tylko stanowi okres wskazany w planie i odnosi się do treści tego okresu planu i tym samym zmiana w planie poprzez podanie informacji dotyczących nowo przyjętych członków, nie może dotyczyć żadnego okresu rozliczeniowego wskazanego w planie, ponieważ nie ma nic wspólnego z treścią etapu/okresu planu, albowiem dotyczy informacji nie ujętych w żadnym etapie planu, 3) zgodnie z brzmieniem § 2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r. zmiana planu w przypadku przyjęcia nowych członków powinna zostać dokonana po przyjęciu członków spełniających warunki o których mowa w § 1 pkt 1 tego rozporządzenia, co wyklucza twierdzenie organu, że zatwierdzenie zmian planu w zakresie informacji dotyczących nowych członków powoduje ich przyjęcie do grupy producentów, tym samym czynność przyjęcia nowych członków stanowi czynność dokonana niezależnie od zatwierdzenia informacji ich dotyczących w planie, zatem nie jest to czynność planowana, tylko czynność dokonana i co za tym idzie nie jest możliwe w tym zakresie stosowanie terminu określonego w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o organizacji, ponieważ zmiany wymienione w tym przepisie dotyczą działań i inwestycji planowanych oraz niezrealizowanych, 4) § 2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r. stanowi przepis szczególny co do art. 5 ust. 1 ustawy rynkowej, ponieważ jest przepisem samodzielnym i jego stosowanie z wyłączeniem art. 5 ust. 1 nie stanowi wykładni przeczącej ustawie, albowiem zmiany dotyczące nowoprzyjętych członków nie są zmianami o których mowa w powołanym przepisie ustawy, albowiem nie są to zmiany w zakresie planowanych działań lub inwestycji, 5) obligatoryjna zmiana planu o której mowa w § 2 ust. 3 rozporządzenia z dnia [...] września 2013 r. nie stanowi zmiany liczby członków, tylko dostosowanie treści planu poprzez podanie informacji dotyczących nowoprzyjętych członków, 6) zmiana planu w zakresie podania informacji o przyjętych producentów, jest obowiązkiem grupy producentów, a zatem nie może być wyłączona poprzez termin do jej realizacji, którego bieg nie rozpoczyna się wraz z czynnością przyjęcia członka i nie odnosi się do tej czynności i biegnie niezależnie od takiej czynności, 7) w ustawie o organizacji nie przewidziano sankcji za uchybienie terminowi określonemu w art. 5 ust. 1 pkt 2, na tej podstawie jeżeli grupa producentów owoców i warzyw składa obowiązkowy wniosek o zatwierdzenie zmiany planu, to nawet w przypadku uchybienia terminowi do jego złożenia, taki wniosek powinien być rozpoznany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2016r. poz. 718 j.t. ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podziela ustalenia faktyczne dokonane przez organy orzekające w sprawie i uznaje je za własne. Sąd potwierdza również prawidłowość zastosowanych przez organy przepisów prawnych. Omówienie skargi rozpocząć trzeba od wskazania, że przepisy unijne zawarte w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych ( rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku, Dz. U. UE L. nr.299 str.16) przewidywały poza uznawaniem organizacji producentów owoców i warzyw również wstępne uznanie takich grup w państwach członkowskich, które przystąpiły do UE w dniu 1 maja 2004r., tj. m.in. w Polsce. Przepis art. 125e ww. rozporządzenia stanowił: " Artykuł 125e Grupy producentów w sektorze owoców i warzyw 1. W państwach członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. lub później, lub które są położone w najbardziej oddalonych regionach Wspólnoty, o których mowa w art. 299 ust. 2 Traktatu, lub na mniejszych wyspach Morza Egejskiego, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1405/2006, grupy producentów mogą być tworzone jako podmiot prawny lub jasno określone części podmiotów prawnych z inicjatywy rolników uprawiających co najmniej jeden produkt sektora owoców i warzyw lub produkty tego sektora przeznaczone wyłącznie do przetworzenia, w celu uzyskania decyzji o uznaniu ich za organizacje producentów. Takie grupy producentów mogą skorzystać z okresu przejściowego w celu spełnienia wymogów niezbędnych do uznania ich za organizacje producentów zgodnie z art. 122. W celu zakwalifikowania grupy przedstawiają one właściwemu państwu członkowskiemu podzielony na etapy plan dochodzenia do uznania, którego zatwierdzenie sygnalizuje początek okresu, o którym mowa w akapicie drugim, i stanowi wstępne uznanie. Okres przejściowy nie może przekraczać pięciu lat. 2. Przed zatwierdzeniem planu uznawania państwa członkowskie powiadamiają Komisję o swoich zamiarach i ich przewidywanych następstwach finansowych." W tym samym rozporządzeniu w przepisie art. 103a przewidziano : "Artykuł 103a Pomoc dla grup producentów 1. W trakcie okresu przejściowego dopuszczonego zgodnie z art. 125e państwa członkowskie mogą przyznać grupom producentów sektora owoców i warzyw utworzonych w celu ubiegania się o uznanie ich za organizacje producentów: a) pomoc mającą na celu wsparcie tworzenia się tych organizacji i ułatwienie im działalności administracyjnej; b) pomoc bezpośrednią lub za pośrednictwem instytucji kredytujących na pokrycie części inwestycji wymaganych do uzyskania decyzji o uznaniu i określonych w planie dochodzenia do uznania, o którym mowa w art. 125e ust. 1 akapit trzeci." 2. Pomoc, o której mowa w ust. 1 lit. a), podlega zwrotowi przez Wspólnotę zgodnie z przepisami, które powinna przyjąć Komisja, dotyczącymi finansowania takich środków i obejmującymi progi, pułapy oraz zakres finansowania przez Wspólnotę. 3. Pomoc, o której mowa w ust. 1 lit. a), ustalana jest dla każdej grupy producentów na podstawie wartości produkcji tej grupy wprowadzonej do obrotu i wynosi w pierwszym, drugim, trzecim, czwartym i piątym roku: a) odpowiednio 10 %, 10 %, 8 %, 6 % i 4 % wartości produkcji wprowadzonej do obrotu w państwach członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. lub później; b) odpowiednio 5 %, 5 %, 4 %, 3 % i 2 % wartości produkcji wprowadzonej do obrotu w najbardziej oddalonych regionach Wspólnoty, o których mowa w art. 299 ust. 2 Traktatu, lub na mniejszych wyspach Morza Egejskiego, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1405/2006 z dnia 18 września 2006 r. ustanawiające szczególne środki dotyczące rolnictwa dla mniejszych wysp Morza Egejskiego(163). Te wartości procentowe mogą być zmniejszone w zależności od wartości produkcji wprowadzonej do obrotu przekraczającej ustalony próg. Do dopłat wypłacanych grupie producentów w danym roku można zastosować określony pułap." Wskazać też należy, że pomimo, iż rozporządzenie nr 1234/2007 zostało w dniu 1 stycznia 2014r. zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 922/72, (EWG') nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz. U. UE L nr. 347 str. 671), to jednak w odniesieniu do skarżącej nadal obowiązywało rozporządzenie nr. 1234/2007 w myśl art. 231 ust. 2 rozporządzenia nr. 1308/2013 stanowiącego: "wszystkie programy wieloletnie przyjęte przed dniem 1 stycznia 2014 r., po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia nadal podlegają stosownym przepisom rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, aż do wygaśnięcia tych programów." W dniu 7 czerwca 2011r. Komisja UE wydała rozporządzenie wykonawcze nr.543/2011 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw ( Dz. U UE L nr.157 str.1). W art. 36 wymienionego rozporządzenia wskazano, że "podmiot prawny lub jasno określona część podmiotu prawnego przedkłada plan uznawania, o którym mowa w art. 125e ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym podmiot ma główną siedzibę", a w ust. 2 wskazano, że to państwa członkowskie określają: "a ) kryteria minimalne, które podmiot prawny lub jasno określona część podmiotu prawnego musi spełniać, aby móc przedłożyć plan uznawania; b) zasady sporządzania projektów oraz zasady dotyczące treści i wdrażania planów uznawania; c) okres, w którym były członek organizacji producentów ma zakaz wstępowania do grupy producentów po wystąpieniu z organizacji producentów w zakresie produktów, w odniesieniu do których dana organizacja producentów została uznana; oraz d) procedury administracyjne w odniesieniu do zatwierdzania, monitorowania i realizacji planów uznawania; e) (18) przepisy w celu uniknięcia sytuacji, w której producent korzysta z pomocy unijnej dla grup producentów przez okres dłuższy niż 5 lat." W kolejnym przepisie art. 37 ustalono, co projekt planu uznawania przynajmniej obejmuje: "a) opis sytuacji wyjściowej, w szczególności w odniesieniu do liczby członków będących producentami, z uwzględnieniem wszystkich szczegółowych informacji dotyczących członków, produkcji, w tym wartości produkcji sprzedanej, marketingu i infrastruktury, którą dysponuje grupa producentów, w tym infrastruktury będącej w posiadaniu poszczególnych członków grupy producentów; b) proponowaną datę rozpoczęcia realizacji planu oraz okres jej trwania, który nie przekracza pięciu lat; oraz c) działania i inwestycje, jakie należy zrealizować w celu uzyskania uznania. Inwestycje, o których mowa w akapicie pierwszym lit. c), nie obejmują inwestycji wymienionych w załączniku Va." Według art. 38 rozporządzenia nr. 543/2011 właściwy organ państwa członkowskiego podejmuje decyzje w przedmiocie zatwierdzenia planów uznawania, w tym według ust.3 pkt. c decyzję o odrzuceniu planu "w przypadku gdy odnośne podmioty prawne lub jasno określone części podmiotów prawnych ubiegające się o wstępne uznanie za grupy producentów spełniają już kryteria uznania za organizację producentów." Właściwy organ państwa członkowskiego powiadamia też Komisję do dnia 1 lipca danego roku o decyzjach w sprawie wstępnie zaakceptowanych planów uznawania i skutkach finansowych tych planów (art. 38 ust.4), a po określeniu współczynników przydziału, o których mowa w art. 47 ust. 4 akapit drugi ("Łączne wydatki na wkład unijny w pomoc określoną w art. 103a rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 nie przekracza 10 000 000 na rok kalendarzowy. Na podstawie powiadomień, o których mowa w art. 38 ust. 4, Komisja ustala współczynniki przydziału oraz określa łączny możliwy wkład Unii na państwo członkowskie w ciągu roku na podstawie tych współczynników. Jeśli w dowolnym roku łączna kwota wynikająca z powiadomień, o których mowa w art. 38 ust. 4, nie przekracza maksymalnej kwoty wkładu Unii, współczynnik przydziału ustala się na poziomie 100 %.Wkład Unii jest przyznawany zgodnie ze współczynnikiem przydziału, o którym mowa w akapicie drugim. W odniesieniu do planów uznawania, o których nie powiadomiono zgodnie z art. 38 ust. 4, nie przyznaje się wkładu Unii. Kurs walutowy stosowany w odniesieniu do wkładu Unii na państwo członkowskie jest ostatnim kursem opublikowanym przez Europejski Bank Centralny przed datą przewidzianą w art. 38 ust. 4."), właściwy organ państwa członkowskiego zapewnia zainteresowanym grupom producentów możliwość zmiany lub wycofania ich planów uznawania. W przypadku gdy grupa producentów nie wycofa swojego planu, właściwy organ ostatecznie akceptuje taki plan z zastrzeżeniem zmian, które właściwy organ może uznać za niezbędne ( art.38 ust.5). W przepisie art. 39 dotyczącym realizacji planów uznawania, wskazano: "Realizacja planu uznawania zostaje podzielona na okresy roczne rozpoczynające się dnia 1 stycznia. Państwa członkowskie mogą zezwalać grupom producentów na dzielenie tych okresów rocznych na okresy półroczne. W pierwszym roku realizacji zgodnie z proponowaną datą, o której mowa w art. 37 lit. b), plan uznawania rozpoczyna się: a) dnia 1 stycznia po dacie jego zatwierdzenia przez właściwy organ państwa członkowskiego; lub b) pierwszego dnia kalendarzowego po dacie jego zatwierdzenia. W każdym przypadku pierwszy rok realizacji planu uznawania upływa dnia 31 grudnia tego samego roku. 2. Państwa członkowskie ustanawiają warunki, na jakich grupy producentów mogą występować z wnioskami o wprowadzenie zmian do planów w trakcie ich realizacji. Do powyższych wniosków załącza się niezbędne dokumenty uzupełniające. Państwa członkowskie określają warunki, na jakich można wprowadzać zmiany do planów uznawania w trakcie okresu rocznego lub półrocznego bez uprzedniego zatwierdzenia ich przez właściwy organ państwa członkowskiego. Powyższe zmiany kwalifikują się do objęcia pomocą tylko w przypadku, gdy grupa producentów niezwłocznie poinformuje o nich właściwy organ państwa członkowskiego. 3. Właściwy organ państwa członkowskiego podejmuje decyzję w sprawie zmian do planów w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania wniosku o wprowadzenie zmian, po rozpatrzeniu dostarczonych dowodów. Jeżeli w ustalonym terminie nie zostanie podjęta decyzja odnośnie do wniosku o wprowadzenie zmian, wniosek uważa się za odrzucony. Państwa członkowskie mogą ustanowić krótszy termin." W art. 41 zastrzeżono, że: ust.1. " Działalność główna grupy producentów związana jest z koncentracją podaży i wprowadzaniem do obrotu produktów swoich członków, w odniesieniu do których została wstępnie uznana." Dalej w przepisie art. 43 dotyczącym finansowania planów uznania wskazano m in.: "1. Stawki pomocy, o której mowa w art. 103a ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, zmniejsza się o połowę w stosunku do wartości produkcji sprzedanej przekraczającej 1.000.000 EUR. 2. (26) Pomoc, o której mowa w art. 103a ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, dla każdej grupy producentów podlega rocznemu limitowi wynoszącemu 100.000 EUR. 3. Pomoc, o której mowa w art. 103a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, jest wypłacana: a) w ratach rocznych lub półrocznych na zakończenie każdego okresu rocznego lub półrocznego realizacji planu uznawania; lub b) w ratach obejmujących część okresu rocznego, jeżeli plan rozpoczyna się w trakcie okresu rocznego lub jeżeli uznanie zostaje udzielone na podstawie art. 125b rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 przed zakończeniem okresu rocznego. W takim przypadku pułap, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, zostaje proporcjonalnie obniżony". Natomiast w art. 44 dotyczącym pomocy na inwestycje niezbędne w celu uzyskania uznania wskazano: "Inwestycje związane z realizacją planów uznawania, o których mowa w art. 37 lit. c) niniejszego rozporządzenia, na które przyznano pomoc zgodnie z art. 103a ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, są finansowane proporcjonalnie do ich wykorzystania co do produktów członków grupy producentów, w odniesieniu do których udzielono jej wstępnego uznania. Z pomocy unijnej wyklucza się inwestycje, które mogłyby zakłócić konkurencję w odniesieniu do innych rodzajów działalności gospodarczej grupy producentów. Inwestycje mogą być realizowane w gospodarstwach indywidualnych lub w obiektach producentów będących członkami grupy producentów, pod warunkiem że przyczyniają się do osiągnięcia celów określonych w planie uznawania. W razie wystąpienia z grupy producentów któregoś z członków państwa członkowskie zapewniają odzyskanie inwestycji lub jej wartości końcowej, w przypadku gdy jej okres amortyzacji jeszcze nie upłynął." Przywołane przepisy prawa unijnego wskazuję jaki jest cel wstępnego uznania grupy producenckiej, jak ważni są producenci, czyli członkowie tej grupy, ich produkcja i jej wielkość oraz jak ważne jest wprowadzenie do obrotu tej produkcji dla wielkości uzyskania pomocy unijnej. Zastrzeżono możliwość uzyskania pomocy unijnej przez jednego producenta tylko przez okres 5 lat. Przepisy wskazują też na zakres regulacji uzupełniającej przypisanej do ustanowienia przez państwa członkowskie. W obu regulacjach ( unijnych i krajowych) stanowi się o zatwierdzanych planach dochodzenia do uznania (PDU) i możliwości ich zmiany. Zakres inwestycji ujętych w PDU i możliwych do zatwierdzenia zawsze pozostawał w bezpośrednim związku z wielkością produkcji owoców i warzyw z uwzględnieniem ilości owoców i warzyw zakupionych przez grupę od jej członków - w przypadku inwestycji związanych ze zbiorem, przechowywaniem oraz magazynowaniem owoców i warzyw lub sprzedanych przez grupę odbiorcom zewnętrznym – w przypadku związanych z przygotowaniem do sprzedaży owoców i warzyw. Regulacje prawne czyniły zastrzeżenia, że poziom inwestycji nie może przekroczyć wielkości planowanej produkcji na ostatni rok realizacji PDU oraz nie może prowadzić do powstania sytuacji zakłócającej konkurencję na rynku. Zatwierdzanie w PDU poziomu inwestycji miało na celu wyeliminowanie sytuacji, gdzie przy uznawaniu, wcześniej wstępnie uznanego podmiotu, za organizację producentów nie doszłoby do sytuacji, że podmiot ten w wyniku działań inwestycyjnych osiągnął pozycję dominującą na rynku lub otrzymał pomoc finansowa niewspółmierną do poziomu produkcji i sprzedaży warzyw w grupie, w której nastąpiło wstępne uznanie. Przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr.543/2011 wskazywały na warunki uznania grupy za organizację producentów owoców i warzyw. Jednym z nich było ustalenie, iż podmiot ten nie zajmuje dominującej pozycji na danym rynku, chyba że jest to niezbędne do wykonania celów art. 33 Traktatu ( art. 19 ust.2 w zw. z art. 125b ust.1 lit. g).W przepisie art. 19 ust.2 rozporządzenia nr. 543/2011 wskazano dodatkowo, że "Państwa członkowskie określają podmioty prawne właściwe dla swojego terytorium, które muszą spełniać warunki art. 125b rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 w świetle krajowych struktur prawnych i administracyjnych. Państwa członkowskie mogą przyjmować przepisy uzupełniające dotyczące uznawania organizacji producentów i w odpowiednich przypadkach ustanawiają przepisy dotyczące jasno określonych części podmiotów prawnych w celu stosowania art. 125b rozporządzenia (WE) nr 1234/2007". Według treści art. 125b rozporządzenia nr. 1234/2007 "2007 "Uznawanie 1. Państwa członkowskie uznają za organizacje producentów w sektorze owoców i warzyw wszelkie podmioty prawne lub jasno określone części podmiotów prawnych, które wystąpiły o takie uznanie, pod warunkiem że: a) mają za cel stosowanie przyjaznych dla środowiska zasad uprawy, technologii produkcji i zasad gospodarki ściekami, w szczególności w celu ochrony jakości zasobów wody, gleby i krajobrazu oraz zachowania lub stymulacji różnorodności biologicznej, oraz przestrzegają wymogów określonych w art. 122 i 125a i są w stanie odpowiednio to udowodnić; b) posiadają minimalną liczbę członków i wytwarzają minimalną wielkość lub wartość - którą mają określić państwa członkowskie - zbywalnej produkcji oraz są w stanie odpowiednio to udowodnić; c) istnieją wystarczające dowody na to, że są one w stanie właściwie prowadzić swoją działalność, zarówno pod względem ram czasowych, jak i skuteczności i koncentracji dostaw; w tym celu państwa członkowskie mogą określić, które z produktów lub grup produktów wymienionych w art. 122 lit. a) ppkt (iii) powinny wchodzić w zakres działania organizacji producentów; d) skutecznie umożliwiają one swoim członkom uzyskanie wsparcia technicznego w zakresie stosowania przyjaznych dla środowiska metod uprawy; e) w razie potrzeby skutecznie zapewniają one swoim członkom środki techniczne umożliwiające zbiór, magazynowanie, pakowanie i wprowadzanie do obrotu ich produktów; f) zapewniają one właściwe zarządzanie swoją działalnością handlową i księgowością; oraz g) nie zajmują one dominującej pozycji na danym rynku, chyba że jest to niezbędne do wykonania celów art. 33 Traktatu. 2. Państwa członkowskie: a) w okresie trzech miesięcy od złożenia przez organizację producentów wniosku i wszystkich stosownych dokumentów potwierdzających, podejmują decyzję dotyczącą uznania organizacji producentów; b) w regularnych odstępach czasu przeprowadzają kontrole, aby upewnić się, czy organizacje producentów spełniają wymogi określone w niniejszym rozdziale, a w przypadku niespełnienia tych wymogów lub nadużyć dotyczących przepisów zawartych w niniejszym rozporządzeniu nakładają kary na te organizacje i, jeśli to konieczne, wycofują ich uznanie; c) raz na rok powiadamiają Komisję o każdej decyzji dotyczącej uznania, odmowy lub wycofania uznania." Tym samym podkreślić należy, że na poziomie przepisów unijnych, wymagane było wydanie decyzji państwa członkowskiego o zatwierdzeniu PDU lub zmian do niego. Z zacytowanych wyżej przepisów wynikała też cykliczność przyznawania pomocy finansowej na działania przewidziane w PDU, w okresach ustalonych przez państwo członkowskie według zastrzeżeń zawartych w przepisach prawa unijnego. Płatności miały dotyczyć "pokrycia części inwestycji wymaganych do uzyskania decyzji o uznaniu i określonych w planie dochodzenia do uznania", o którym mowa w art. 125e rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007. Pokrycie części inwestycji nie oznaczało w tym przypadku udzielania zaliczek na poczet przewidywanej inwestycji. Przepisy prawa unijnego uzupełnione zostały prawem krajowym. Uzupełnienie to pozostało w zgodzie z treścią regulacji unijnych i zawarte zostało w ustawie z dnia 19 grudnia 2003r. o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu ( Dz. U. z 2011r. nr. 145 poz. 868 j.t. ze zm., zwanej dalej ustawą) oraz w rozporządzeniu wykonawczym ( wydanym na podstawi art.8 ust.1 pkt. 2 i 3 ustawy) obowiązującym w 2011r., tj. w dacie uzyskania przez skarżącą decyzji nr. [...] z dnia [...] października 2011r. wydanej przez Marszałka Województwa [...] o wstępnym uznaniu grupy producentów owoców i warzyw, skarżącej, w grupie produktów "owoce" i grupie produktów " warzywa" oraz o zatwierdzeniu PDU, realizowanego w latach 2011 – 2015., a także w później zmienionym nowym rozporządzeniu z 2013r. Wymienione rozporządzenia wykonawcze to rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U. z 2009 r. Nr 5, poz. 27) oraz rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013r. o tym samym tytule (Dz. U 2015r. poz. 1530 j.t. ze zm.) obowiązujące w dacie orzekania organu. Oba wymienione akty wykonawcze w § 2 przewidywały niezbędne, konieczne zapisy w PDU, w tym dotyczące informacji nie tylko o planowanych inwestycjach. W planach dochodzenia do uznania koniecznym było i jest koniecznym zawarcie informacji zawierającej wykaz producentów owoców i warzyw wchodzących w skład podmiotu zrzeszającego producentów owoców i warzyw z pełnymi ich danymi ewidencyjnymi a także zawierającej informację o powierzchni upraw poszczególnych gatunków owoców i warzyw, wielkości zbiorów, ilości i wartości sprzedanych owoców i warzyw oraz kierunków ich dystrybucji, dotyczące roku poprzedzającego rok złożenia wniosku o wstępne uznanie - na podstawie oświadczeń złożonych przez każdego z producentów owoców i warzyw wymienionego w wykazie. Według treści § 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013r., "w przypadku przystąpienia producenta, spełniającego warunki, o których mowa w § 1 pkt 1, do wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw w trakcie realizacji planu dochodzenia do uznania, grupa producentów dokonuje stosownej zmiany planu dochodzenia do uznania, w szczególności poprzez wskazanie informacji dotyczących tego producenta, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, oraz informacji o powierzchni upraw poszczególnych gatunków owoców i warzyw, wielkości zbiorów, ilości i wartości sprzedanych owoców i warzyw oraz kierunków ich dystrybucji za rok poprzedzający rok przystąpienia tego producenta do wstępnie uznanej grupy producentów." W ustawie, w art. 2, przewidziano zarówno wydanie decyzji o wstępnym uznaniu grupy za organizację producentów jak i wydanie decyzji o zatwierdzeniu PDU oraz decyzji o zatwierdzeniu zmian do PDU. W art. 2a, 2b i 3b przewidziano realizację PDU oraz prowadzenie rejestru wstępnie uznanych grup producentów z wpisem określonych danych, w tym co do zatwierdzonego PDU i zatwierdzonych zmian do niego oraz danych określających liczbę członków wstępnie uznanej grupy producentów. W art. 5 ustawy uregulowano terminy i warunki konieczne do zachowania celem skutecznego dokonania zmian w zatwierdzonym PDU. Zatem z przedstawionych regulacji wynika, że musi być zatwierdzony plan dochodzenia do uznania i muszą być zatwierdzane, stosowną decyzją, jego zmiany. Nie ulega wątpliwości, że każda zmiana w treści PDU musi być zatwierdzona, chyba że są przepisy szczególne dotyczące wyłączenia jakiś zmian w treści PDU z konieczności ich zatwierdzania taką decyzją. Nie ma, wbrew twierdzeniom skarżącej, przepisów wyłączających treści objęte jej wnioskiem i przedmiotem niniejszej sprawy. Nie stanowią ich przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 grudnia 2015r. w sprawie zmian do zatwierdzonych planów dochodzenia do uznania wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw za organizację producentów owoców i warzyw, które nie wymagają wydania decyzji w sprawie zmian do zatwierdzonych planów (Dz. U. z 2015r. poz. 2151) wydanego na podstawie art. 19 ust.2 pkt. 19 ustawy. W świetle § 2 ww. rozporządzenia " Zmiany do zatwierdzonych planów dochodzenia do uznania wprowadzane w trakcie okresu rocznego lub półrocznego nie wymagają wydania przez dyrektora oddziału terenowego Agencji Rynku Rolnego właściwego ze względu na siedzibę wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw decyzji w sprawie zmian do zatwierdzonych planów dochodzenia do uznania, jeżeli zmiany dotyczą: 1) nazwy wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw; 2) adresu lub siedziby wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw na obszarze tego samego województwa; 3) imienia, nazwiska lub nazwy członka wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw; 4) składu członkowskiego członka wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw będącego osobą prawną; 5) struktury lub źródeł finansowania inwestycji lub działań zatwierdzonych w planie dochodzenia do uznania. Wymieniony w przywołanym przepisie zakres wyłączeń dotyczy zmiany danych już istniejących członków wstępnie uznanej grupy a nie nowych członków wstępnie uznanej grupy. Przypomnieć należy, że skarżąca złożyła w dniu [...] grudnia 2015 r. do Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w W. (dalej także jako "Dyrektor OT ARR") wniosek o zatwierdzenie zmian do zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania wraz z pozytywną opinią Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. Proponowana zmiana polegała na przyjęciu do grupy pięciu nowych członków, zaktualizowaniu zestawienia powierzchni upraw, wielkości zbiorów, wartości sprzedanych owoców oraz struktury sprzedaży owoców (kierunki dystrybucji). Zatem, wbrew twierdzeniom skarżącej, zgłoszona zmiana dotyczyła istotnych zmian w PDU z punktu widzenia ww. celów wstępnego uznania jej za grupę producentów owoców i warzyw oraz konieczności monitorowania zmian w PDU przez organ krajowy aby nie doszło do zaburzeń, o których mowa w przepisach unijnych jak również w przepisach krajowych. W świetle art. 5 ustawy wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie zmiany PDU składa się w określonych terminach, tj. w terminie do: 1) końca okresu rozliczeniowego, którego dotyczy zmiana w planie dochodzenia do uznania - w przypadku zmian w harmonogramie realizacji planu dochodzenia do uznania lub zmian harmonogramu etapu inwestycji realizowanych z podziałem na etapy; 2) 3 miesięcy przed końcem okresu rozliczeniowego, którego dotyczy zmiana w planie dochodzenia do uznania - w przypadku zmian wprowadzanych do zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania innych niż określone w pkt 1. Nie ma wątpliwości, zdaniem sądu, że zakres złożonego przez skarżąca wniosku dotyczył tych innych zmian ( z pkt.2) niż te które związane były z etapami inwestycji lub harmonogramem realizacji PDU. Nie ma też wątpliwości, zdaniem sądu orzekającego, że skarżąca realizowała piąty rok dochodzenia do uznania a jej okresy rozliczeniowe były półroczne o czym świadczą wcześniej zatwierdzone zmiany w jej PDU. Zatem okres rozliczeniowy w drugim półroczu piątego roku dochodzenia do uznania kończył się z dniem 31 grudnia 2015r. Prawidłowo zatem organ uznał, że przedmiotowy wniosek powinien być złożony najpóźniej 30 września 2015r. Składając wniosek w dniu [...] grudnia 2015 r., skarżąca nie dochowała ustawowego terminu na podjęcie tej czynności. Nie bez znaczenia jest fakt, że był to ostatni okres rozliczeniowy skarżącej, kończący jej proces dochodzenia do uznania i dający podstawę do wnioskowania o uznaniu jej za grupę producentów owoców i warzyw. Zatem kończył się przedmiotowy proces a jego wyniki miały być oceniane w kontekście osiągnięcia celów prawem przewidzianych. Wprowadzanie w spóźnionym terminie nowych danych, które będą rzutowały na przedmiotową ocenę, a których organ nie może sprawdzić w ustawowo wyznaczonym dla niego terminie, uprawniało organ do odmowy zatwierdzenia powyższych zamian jako zgłoszonych po terminie. Nie budzi wątpliwości sądu zastosowana przez organ wykładnia przepisów prawnych. Nie ma też nieprawidłowości w stosowaniu przez organ przepisów prawa materialnego. Sąd nie podziela twierdzeń skarżącej aby § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013r. stanowiący o tym co jest treścią zmiany w PDU w przypadku przystąpienia nowych członków do wstępnie uznanej grupy, wyłączał lub też był przepisem szczególnym do art. 5 ust.1 ustawy regulującego termin składania wniosków o wydanie decyzji w sprawie zmiany PDU. Jest to dowolna interpretacja skarżącej nie znajdująca potwierdzenia w literalnym brzmieniu wymienionych przepisów. Sąd nie stwierdził również aby stosowane w sprawie przepisy prawa krajowego naruszały w jakikolwiek sposób regulacje unijne, w tym art. 39 rozporządzenia Komisji (UE) nr.543/2011. Wymieniony przepis został wyżej przywołany przez sąd. Wskazuje on na roczne okresy realizacji PDU oraz na możliwość przyjęcia w prawie krajowym okresów półrocznych. Wskazuje, że pierwszy rok realizacji kończy się 31 grudnia roku kalendarzowego, w którym rozpoczęto realizacje PDU w pierwszym dniu po jego zatwierdzeniu. Zatem mamy określone okresy realizacji bez odnoszenia się do etapów realizowanych inwestycji wg. PDU. Okresy rozliczeniowe muszą być związane z okresem realizacji PDU ujętym wg. prawa unijnego. Okresy te zgadzają się w myśl art. 39 i 43 rozporządzenia Nr. 543/2011. Prawo krajowe spełnia w tym zakresie wszystkie wymagania. Uzupełnia obowiązujące przepisy unijne i reguluje kwestie zgodnie z upoważnienie otrzymanym na podstawie art. 39 ust. 1 zdanie drugie oraz na podstawie ust.2 tegoż przepisu. Prawo krajowe w art. 5 ustawy wyraźnie wskazuje terminy na składanie wniosków dotyczących wydania decyzji w przedmiocie zmiany PDU. Tym samym sąd uznał, że podnoszone przez skarżącą zarzuty skargi i ich argumentacja nie są zasadne. Mając powyższe na uwadze, sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów postępowania, które w sposób istotny mogłyby wpłynąć na wynik sprawy jak też nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, które wpłynęłoby na wynik sprawy. Postępowanie administracyjne prowadzone było zdaniem sądu zgodnie ze standardami demokratycznego państwa prawa. W tych warunkach uznając skargę za niezasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.