V SA/Wa 2100/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Justyna Mazur (spr.), Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2016 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części dotacji celowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz P.S. kwotę 1740 zł (tysiąc siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda L. (dalej: "organ I instancji" lub "Wojewoda") decyzją z [...] września 2012 r., wydaną na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 5 pkt 1 i ust. 6, w związku z art. 154 ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.; dalej: "u.f.p."), zobowiązał Powiat S. (dalej: "skarżący" lub "Powiat") do zwrotu części rezerwy celowej w łącznej wysokości [...] zł wraz z należnymi odsetkami, przydzielonej przez Ministra Finansów decyzjami w sprawie zmian w budżecie państwa na 2010 rok z [...] lipca 2010 r. nr [...] oraz z [...] października 2010 r. nr [...]na utrzymanie obiektów pozostałych po przejściach granicznych, w dziale: 700 – Gospodarka mieszkaniowa, rozdziale 70005 – Gospodarka gruntami i nieruchomościami, § 2110 – Dotacje celowe otrzymane z budżetu państwa na zadania bieżące z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone ustawami realizowane przez powiat. W ocenie Wojewody, przyznane w ramach dotacji celowej środki, nie zostały przeznaczone na wskazane cele, wykorzystano je bowiem na: określenie w formie operatów szacunkowych wartości nieruchomości po byłym Terminalu Towarowych Odpraw Celnych w S. ([...] zł), ogłoszenia o przetargach nieograniczonych nieruchomości po byłym Terminalu Towarowych Odpraw Celnych w S. ([...] zł). Z tych względów dotacja celowa została wykorzystana niezgodnie z celem określonym w ww. decyzjach z [...] lipca 2010 r. i [...] października 2010 r. Wystąpiła zatem konieczność orzeczenia jej zwrotu wraz z należnymi odsetkami, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W wyniku rozpatrzenia odwołania Minister Finansów (dalej: "organ odwoławczy" lub "Minister"), decyzją z [...] czerwca 2013 r. uchylił decyzję Wojewody L. w części dotyczącej rozstrzygnięcia i w tym zakresie orzekł o zobowiązaniu Powiatu do zwrotu części dotacji celowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych naliczonymi od kwot i w terminach takich, jak to wynikało z decyzji Wojewody, w pozostałej zaś części Minister utrzymał zaskarżoną decyzję Wojewody w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na treść przepisów art. 154 ust. 7, art. 150 pkt 5, art. 151 ust. 2 pkt 6, art. 168 ust. 1, 2 i 4, art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 5 pkt 1 i ust. 6 u.f.p. Następnie w ich świetle wywiódł, że wykładnia pojęcia "wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem" nie budzi wątpliwości. W piśmiennictwie pojęcie to rozumiane jest bowiem ściśle i polega ono w szczególności na zapłacie ze środków pochodzących z dotacji za inne zadania niż te, na które dotacja była udzielona. W przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 169 ust. 1 pkt 1 u.f.p. właściwy organ administracji publicznej jest zobligowany do wydania decyzji w trybie art. 169 ust. 6 u.f.p. Wydanie tej decyzji jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie. W ocenie organu odwoławczego, takie przesłanki wystąpiły w realiach niniejszej sprawy, gdyż przyznane skarżącemu dotacją celową środki na utrzymanie obiektów pozostałych po przejściach granicznych, zostały wydatkowane na operaty szacunkowe wartości nieruchomości po byłym Terminalu Towarowych Odpraw Celnych w S. oraz na ogłoszenia o przetargach nieruchomości po byłym Terminalu Towarowych Odpraw Celnych w S.. Wydatki te były związane w całości z planowaną sprzedażą nieruchomości, zaś dotacja celowa została przyznana konkretnie na utrzymanie obiektów pozostałych po przejściach granicznych. Tym samym, w ocenie Ministra nie obejmuje wyceny nieruchomości, a następnie ich zbycia. Wojewoda słusznie uznał zatem, że przeznaczenie przez Powiat przyznanych dotacją celową środków na ww. cele (opłacenie operatów szacunkowych wartości nieruchomości oraz ogłoszeń o przetargach nieograniczonych nieruchomości po byłym Terminalu Towarowych Odpraw Celnych w S.) nie służyło utrzymaniu wskazanych nieruchomości i oznaczało wykorzystanie dotacji celowej niezgodnie z przeznaczeniem. Pozostałe zarzuty organ odwoławczy uznał za chybione, w tym nie dopatrzył się naruszenia art. 10 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "k.p.a."), gdyż skarżący miał zapewnioną możliwość udziału w postępowaniu. Dodatkowo, na jego wniosek został przedłużony termin na wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Prawo to zostało zagwarantowane także w postępowaniu odwoławczym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, między innymi wnosząc o stwierdzenie nieważności, względnie uchylenie decyzji organów obydwu instancji, skarżący postawił zarzuty: 1. rażącego naruszenia art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4, ust. 5 pkt 1 i ust. 6 w związku z art. 168 ust. 4 oraz art. 154 ust. 7 u.f.p. poprzez błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, tj. wadliwe przyjęcie, że objęta zaskarżoną decyzją część dotacji celowej przekazanej Powiatowi S. w roku budżetowym 2010, opiewająca na kwotę [...] zł, została wydatkowana przez skarżącego niezgodnie z przeznaczeniem i jako taka podlega zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami, w sytuacji, gdy organ nie wyjaśnił przeznaczenia przedmiotowej dotacji pod względem prawnym oraz faktycznym, co w rezultacie doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia najpierw przez Wojewodę L., a następnie przez Ministra Finansów, że część tej dotacji w wysokości [...] zł została wykorzystana niezgodnie z - nieustalonym przez organy - przeznaczeniem i w związku z tym powinna podlegać zwrotowi do budżetu państwa; 2. rażącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., w związku z art. 60 pkt 1 oraz art. 67 u.f.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, tj. wadliwe utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Wojewodę L. przy jedynie nieznacznej (niemającej wpływu na wynik sprawy) korekcie brzmienia sentencji decyzji Wojewody L., w sytuacji, gdy ta ostatnia decyzja - wydana w I instancji - zapadła z rażącym naruszeniem: - art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4, ust. 5 pkt 1 i ust. 6 w związku z art. 168 ust. 4 oraz art. 154 ust. 7 u.f.p.; - art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 60 pkt 1 oraz art 67 u.f.p., polegającym na jedynie fikcyjnym zapewnieniu skarżącemu możliwości zapoznania się z materiałem sprawy oraz zajęcia stanowiska, co wynikało z faktu, iż Wojewoda L. (który zresztą uprzednio przez wiele miesięcy prowadził najpierw kontrolę w Starostwie Powiatowym w S., a następnie postępowanie w niniejszej sprawie, analizując w tym czasie dokumenty) doręczył Powiatowi S. zawiadomienie o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w czwartek [...] sierpnia 2012 r., udzielając jednocześnie 5-dniowego terminu na wypowiedzenie się w sprawie, który to termin upływał we wtorek [...] sierpnia 2012 r.; jednocześnie Wojewoda L. udzielił skarżącemu analogicznego terminu na zajęcie stanowiska w trzech innych sprawach o łącznej wartości przedmiotu sporu ponad [...] mln złotych - vide znajdujące się w aktach niniejszego postępowania postanowienie Ministra Finansów z [...] stycznia 2013 r. wymieniające wszystkie te sprawy; w międzyczasie była zaś sobota i niedziela, w związku z czym skarżący miał 3 dni robocze na zajęcie stanowiska we wszystkich czterech skomplikowanych sprawach, a nadto - o czym Wojewoda L. doskonale wiedział - w okresie tym odbywała się sesja Rady Powiatu oraz była to końcówka okresu urlopowego; w tych okolicznościach zupełnym już nieporozumieniem było przedłużenie przez Wojewodę L. omawianego terminu w dniu [...] sierpnia 2012 r. o dwa dodatkowe dni; wszystko to każe stwierdzić, że działanie Wojewody L. w istocie zmierzało do celowego ograniczenia skarżącemu możliwości wypowiedzenia się w sprawie, co miało zasadniczy wpływ na końcowy wynik tej sprawy, skoro po myśli art. 136 k.p.a. postępowanie wyjaśniające w drugiej instancji ma jedynie uzupełniający charakter i nie może zastępować czynności podejmowanych przed organem I instancji, ergo Powiat S. - na skutek obejścia przez Wojewodę L. normy art. 10 k.p.a. - utracił bezpowrotnie możliwość zajęcia, w sposób zupełny i należyty, merytorycznego stanowiska w sprawie; - art. 81 k.p.a. w związku z art. 60 pkt 1 oraz art. 67 u.f.p. - polegającym na uznaniu za udowodnione okoliczności, które w rzeczywistości w ogóle nie zostały wykazane, jako że skarżący - z przyczyn wskazanych w podpunkcie poprzedzającym - nie miał realnej możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, ergo okoliczności ustalone przy pomocy tych dowodów nie mogły zostać uznane za udowodnione, a tym samym w ogóle nie mogły stanowić podstawy faktycznej decyzji wydanej przez Wojewodę L., - art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i 4, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 60 pkt 1 oraz art. 67 u.f.p.; - art. 61 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej: "P.b.", "Prawo budowlane") w związku z art. 140 ust. 2, art. 149 ust 1, art. 154 ust. 7 oraz art. 168 ust. 4 u.f.p. , - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. w związku z art. 60 pkt 1 oraz art. 67 u.f.p., polegającym na przeprowadzeniu przez Wojewodę L. postępowania w sposób sprzeczny z zasadami ogólnymi wyrażonymi we wskazanych przepisach, przy czym szczególnie rażące - z uwagi na fikcję zastosowania art. 10 § 1 k.p.a. oraz pominięcie szeregu dokumentów znanych doskonale organowi I instancji z urzędu - było naruszenie przez Wojewodę L. zasad ogólnych wyrażonych w art. 7 i art. 8 k.p.a., co wadliwie zostało następnie zaaprobowane przez Ministra Finansów; 3. rażącego naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i 4, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 60 pkt 1 oraz art. 67 u.f.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, tj. brak rzetelnego, wyczerpującego i wszechstronnego najpierw zgromadzenia, a następnie rozpatrzenia materiału sprawy, w tym w szczególności pominięcie szeregu istotnych dokumentów znanych organowi z urzędu, a także poczynienie ustaleń w sposób wybiórczy i wewnętrznie sprzeczny, przy jednoczesnym braku należytego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które okoliczności i na podstawie jakich dowodów zostały uznane za udowodnione, co w rezultacie miało zasadniczy wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do wadliwego zobowiązania Powiatu S. do zwrotu części dotacji celowej przekazanej w roku budżetowym 2010, wykorzystanej (rzekomo) niezgodnie z przeznaczeniem, w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami; 4. rażącego naruszenia art. 61 P.b. w związku z art. 140 ust. 2, art. 149 ust. 1, art. 154 ust. 7 oraz art. 168 ust. 4 u.f.p. poprzez wadliwe zawężenie znaczenia terminu "utrzymanie obiektów pozostałych po przejściach granicznych na wewnętrznych granicach Schengen" - określającego cel udzielonej skarżącemu dotacji celowej - wyłącznie do "utrzymania obiektu" w rozumieniu art. 61 P.b. Jednocześnie skarżący wystąpił z wnioskiem o dopuszczenie oraz przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z załączonych do skargi dokumentów, które z rażącym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego zostały pominięte przez organy rozpoznające niniejszą sprawę. Wyrokiem z 13 lutego 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1950/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 15 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1387/14 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Powiatu S. od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz zasądził koszty postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż Sąd pierwszej instancji oddalając skargę Powiatu S. uznał, że decyzja Ministra Finansów zobowiązująca Powiat do zwrotu części dotacji celowej jest zgodna z prawem. Zdaniem tego Sądu, dotacja została przyznana na utrzymanie obiektów pozostałych po przejściach granicznych na wewnętrznych granicach Schengen, przy czym chodziło o utrzymanie obiektów w rozumieniu art. 61 ustawy Prawo budowlane, zaś Powiat S. przeznaczył te środki na określenie w formie operatów szacunkowych wartości nieruchomości po byłym Terminalu Towarowych Odpraw Celnych w S. oraz ogłoszenia o przetargach nieograniczonych wspomnianych nieruchomości, a więc w tej części wykorzystał dotację celową niezgodnie z przeznaczeniem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu pierwszej instancji zostało sformułowane co najmniej przedwcześnie, gdyż w procesie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, WSA nie zbadał dostatecznie wszystkich istotnych aspektów rozpoznawanej sprawy. Zdaniem NSA, istota sporu w realiach niniejszej sprawy sprowadzała się do tego, czy cel dotacji został określony w sposób nie budzący wątpliwości, a w konsekwencji czy kwestionowane obecnie wydatki zostały dokonane zgodnie z przeznaczeniem dotacji. NSA podzielił, wyrażone w skardze kasacyjnej stanowisko, że na udzielającym dotacji ciąży obowiązek takiego określenia przeznaczenia środków dotacji, by nie było wątpliwości, na co mają być one przeznaczone. Jak przyjął WSA, odwołując się do treści decyzji Ministra Finansów z [...] lipca 2010 r. i [...] października 2010 r. oraz art. 23 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 61 ustawy Prawo budowlane, skarżący mógł przeznaczyć otrzymane środki na cele związane z utrzymaniem obiektów, rozumianym jako odpowiednie ich zabezpieczenie i zachowanie w stanie niepogorszonym. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadzając się z takim przyjęciem wyjaśnił, że stosownie do treści art. 140 ust. 2 u.f.p. w budżecie państwa mogą być tworzone rezerwy celowe. Cele, jakim mają służyć te rezerwy są znane na etapie planowania budżetu, natomiast nie jest znana wysokość wydatków na poszczególne cele. Zamknięty katalog wydatków, na których pokrycie może zostać utworzona rezerwa celowa został określony w art. 140 ust. 2 u.f.p. Rezerwa celowa zasadniczo może być przeznaczona na wydatki związane z celami, dla realizacji których została ona utworzona, a które wynikają z nazwy rezerwy. Powiat S. otrzymał dotację z rezerwy celowej określonej w załączniku nr 2 do ustawy budżetowej na rok 2010 z dnia 22 stycznia 2010 r. (Dz. U. Nr 19, poz. 102). Zgodnie z art. 1 ust. 2 powołanej ustawy oraz załącznikiem nr 2 w części 83, dziale 758, rozdziale 75818, poz. 22 przewidziano rezerwę celową, której przeznaczenie określono następująco: Budowa, modernizacja i utrzymanie przejść granicznych (w tym sfinansowanie zobowiązań wynikających z umów dwustronnych dotyczących przejść granicznych oraz utrzymanie i likwidacja obiektów pozostałych po przejściach granicznych na wewnętrznych granicach Schengen. Rezerwa celowa w zakresie istotnym dla rozpoznawanej sprawy obejmowała więc nie tylko utrzymanie, ale i likwidację obiektów pozostałych po przejściach granicznych na wewnętrznych granicach Schengen. Świadczy o tym posłużenie się przez ustawodawcę spójnikiem koniunkcji "i". W myśl art. 154 ust. 1 u.f.p. podziału rezerw celowych dokonuje Minister Finansów w porozumieniu z właściwymi ministrami lub innymi dysponentami części budżetowych. Stosownie do art. 154 ust. 7 u.f.p. rezerwy celowe mogą być przeznaczone, z zastrzeżeniem ustępu 9, wyłącznie na cel, na jaki zostały utworzone, oraz wykorzystane zgodnie z klasyfikacją wydatków. Powołany art. 154 ust. 9 u.f.p. stanowi, że Minister Finansów może, po uzyskaniu pozytywnej opinii komisji sejmowej właściwej do spraw budżetu, dokonać zmiany przeznaczenia rezerwy celowej. Według Sądu pierwszej instancji organ udzielający dotacji celowej w umowie lub decyzji, którą jest ona przyznana, ma prawo i obowiązek określić na jaki cel otrzymujący te środki może je wydatkować. Zdaniem NSA, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika jednak, na jakiej podstawie Sąd uznał, że podział rezerwy celowej obejmuje także zakres przedmiotowy rezerwy celowej określony w ustawie budżetowej. Jak już wspomniano rezerwa celowa została przeznaczona na utrzymanie i likwidację obiektów pozostałych po przejściach granicznych na wewnętrznych granicach Schengen, tymczasem w decyzjach Ministra Finansów z [...] lipca 2010 r. i [...] października 2010 r. przeznaczenie rezerwy celowej określono jako "utrzymanie obiektów pozostałych po przejściach granicznych na wewnętrznych granicach Schengen". W związku z tym rzeczą Sądu pierwszej instancji było rozważenie czy taka zmiana (zawężenie) zakresu przedmiotowego dotacji mieści się w pojęciu jej podziału oraz czy nie narusza ona art. 154 ust. 7 u.f.p. Podkreślenia przy tym wymaga, na co trafnie zwrócił uwagę w skardze kasacyjnej Powiat S., że rezerwę celową tworzy się w budżecie państwa, czyli na poziomie ustawowym, natomiast organy administracyjne dokonują jedynie jej podziału w aktach niższego rzędu. W związku z tym rozważenia wymagało, czego nie uczynił Sąd pierwszej instancji, czy, a jeżeli tak to w jakim zakresie dopuszczalna była modyfikacja przedmiotu dotacji celowej. W tym zakresie konieczna była także ocena, przy uwzględnieniu przeznaczenia dotacji celowej (utrzymanie i likwidacja), a także planowanego zbycia obiektów pozostałych po przejściach granicznych na wewnętrznych granicach Schengen, czy możliwe było zawężenie celu dotacji tylko do utrzymania wspomnianych obiektów. Dodać należy, co podniósł także WSA, że zwyczajowo Minister Finansów nie podejmuje decyzji o wykorzystaniu środków z rezerwy celowej z inicjatywy własnej, ale na wniosek zainteresowanej jednostki. W tym kontekście konieczna była ocena wniosków skarżącego, w których zwracał się on o środki z rezerwy celowej i informował, że terminal w Świecku jest przeznaczony do sprzedaży zaplanowanej na koniec 2010 r. W sprawach dotyczących zwrotu dotacji celowych wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem rzeczą Sądu jest zbadanie nie tylko czy cel dotacji został właściwie określony w akcie ją przyznającym, ale także wyjaśnienie, czy podmiot, który ją otrzymywał był świadomy na co została ona przeznaczona. W związku z tym Sąd pierwszej instancji powinien ocenić jakie znaczenie w sprawie miała podnoszona przez skarżącego okoliczność, że nigdy nie doręczono mu decyzji Ministra Finansów z [...] lipca 2010 r. i [...] października 2008 r. oraz zarządzeń Wojewody L. nr [...] i [...] z 2010 r. w sprawie zwiększenia dotacji celowych na realizację zadań z zakresu administracji rządowej. Skarżącemu, jak twierdzi, doręczono dwa "zwykłe" pisma L. Urzędu Wojewódzkiego z [...] lipca 2010 r. i [...] października 2010 r. informujące o zwiększeniu tych dotacji, co wpływało na sposób rozumienia przez skarżącego ich przeznaczenia. Ta okoliczność może także mieć znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. NSA za wątpliwe uznał, zważywszy na powstały spór co do zakresu zadań jakie mogły być finansowane ze środków z tej dotacji, stanowisko WSA, że określenie przeznaczenia dotacji celowej było jasne i jednoznaczne. Dodał, że Sąd przyjął za organami obu instancji, że dotacja celowa została przyznana na utrzymanie obiektów pozostałych po przejściach granicznych na wewnętrznych granicach Schengen, w rozumieniu art. 61 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest jasne z czego wynika takie ograniczenie celu dotacji. Podkreślenia wymaga, że dotacja została przyznana w dziale 700 – Gospodarka mieszkaniowa, rozdziale 70005 – Gospodarka gruntami i nieruchomościami, § 2110 – Dotacje celowe otrzymane z budżetu państwa na zadania bieżące z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone ustawami realizowane przez powiat. Utrzymywanie i użytkowanie obiektów, o którym mowa w art. 61 ustawy Prawo budowlane nie jest zadaniem z zakresu administracji rządowej lub innym zadaniem zleconym ustawami realizowanym przez powiat. W powołanym przepisie zostały określone obowiązki właściciela lub zarządcy, nałożone z mocy prawa, związane z użytkowaniem obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem oraz wymaganiami ochrony środowiska. Użytkowany obiekt budowlany powinien być utrzymany w należytym stanie technicznym i estetycznym, celem niedopuszczenia do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w tym w zakresie spełniania wymagań określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1–7 ustawy Prawo budowlane. Zapewnienie właściwej eksploatacji użytkowanego obiektu budowlanego, zgodnie z jego przeznaczeniem, oraz jego utrzymywanie w odpowiednim i bezpiecznym stanie technicznym należy do obowiązków właściciela lub zarządcy budynku. W analizowanym przepisie chodzi o zarządcę nieruchomości w rozumieniu art. 185 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który wykonuje czynności związane z zarządzaniem nieruchomością na podstawie umowy o zarządzanie nieruchomością zawartej z jej właścicielem, wspólnotą mieszkaniową albo inną osobą lub jednostką, której przysługuje tytuł prawny do nieruchomości (art. 185 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Odnosząc powyższe uwagi do stanu rozpoznawanej sprawy NSA zauważył, że Powiat S. nie jest właścicielem ani zarządcą obiektu budowlanego, co oznacza, że nie jest on adresatem normy wynikającej z art. 61 ustawy Prawo budowlane. W związku z tym ewentualne określenie przeznaczenia dotacji celowej na utrzymanie nieruchomości w rozumieniu art. 61 ustawy Prawo budowlane wymagałoby wyraźnego odwołania się do powołanego przepisu w akcie przyznającym dotację. W badanej sprawie nie zostało jednoznacznie określone, że pod pojęciem "utrzymania obiektów" należało rozumieć czynności wymienione w art. 61 ustawy Prawo budowlane. Sąd pierwszej instancji w swoich rozważaniach pominął omawiane kwestie a tym samym stanowisko odnośnie do znaczenia zwrotu "utrzymanie obiektów" zostało sformułowane bez dostatecznych ku temu podstaw. Mając na uwadze klasyfikację udzielonej dotacji zauważył, że zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zasobem nieruchomości Skarbu Państwa gospodarują, z zastrzeżeniem art. 43 ust. 2 i 4, art. 51, art. 57 ust. 1, art. 58 – 60 oraz art. 60a, starostowie, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. W związku z tym Sąd pierwszej instancji powinien był ocenić, czy dotacja udzielona w dziale 700 – Gospodarka mieszkaniowa, rozdziale 70005 – Gospodarka gruntami i nieruchomościami, § 2110 – Dotacje celowe otrzymane z budżetu państwa na zadania bieżące z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone ustawami realizowane przez powiat, nawiązuje do zakresu gospodarowania zasobem nieruchomości Skarbu Państwa określonym w art. 23 ust. 1 pkt 1–9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.; dalej: "ustawa o gospodarce nieruchomościami"). Wśród czynności składających się na gospodarowanie zasobem nieruchomości Skarbu Państwa ustawodawca wymienia między innymi: zapewnienie wyceny tych nieruchomości (pkt 2), zabezpieczanie nieruchomości przed uszkodzeniem lub zniszczeniem (pkt 4), zbywanie oraz nabywanie, za zgodą wojewody, nieruchomości wchodzących w skład zasobu (pkt 7). W przypadku gdyby Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie chodzi o czynności wymienione w powołanym ostatnio przepisie otwarta pozostaje kwestia oceny legalności zaskarżonej decyzji. W sprawie nie jest sporne, że Powiat S. przeznaczył środki z dotacji celowej na wycenę nieruchomości i ogłoszenia o przetargach nieograniczonych, a więc czynności związane z przygotowaniem do zbycia nieruchomości, co jak wspomniano mieści się w pojęciu gospodarowania zasobem nieruchomości Skarbu Państwa. Podsumowując NSA stwierdził, że WSA w pierwszej kolejności powinien wyjaśnić i ocenić kwestię przeznaczenia dotacji celowej, a następnie zbadać, czy została ona wykorzystana przez skarżącego zgodnie z jej przeznaczeniem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przed przeprowadzeniem pełnej oceny zaskarżonej decyzji w omówionym wyżej zakresie, nie jest możliwe sformułowanie ostatecznego stanowiska o jej zgodności z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny, powołując się na treść art. 133 p.p.s.a. i art. 106 § 3 i § 4 p.p.s.a. podniósł, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz dokonuje kontroli legalności zaskarżonego aktu z uwzględnieniem faktycznych podstaw jego wydania, tj. ustaleń faktycznych, które przyjęte zostały przez organ administracji publicznej, jako podstawa wydawanego w sprawie rozstrzygnięcia. Zauważył także, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Cel powołanej regulacji wyraża się w tym, że uzupełnienie postępowania dowodowego dowodem z dokumentu, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. będzie dopuszczalne tylko w sytuacji, gdy wnioskowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Celem postępowania uzupełniającego nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Z twierdzeń skarżącego zawartych w skardze kasacyjnej wynika, że wnioski dowodowe zgłoszone w postępowaniu przed WSA, w istocie nie spełniały warunków określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a. Postulowane przez skarżącego dowody z dokumentów nie były nowymi dowodami, lecz dowodami, które znajdowały się w aktach sprawy i zostały, według skarżącego, niesłusznie pominięte przez organy obu instancji. W takim przypadku dokumenty, które miały być przedmiotem dowodu stanowiły akta sprawy, na podstawie których orzekał Sąd pierwszej instancji. W związku z tym Sąd nie miał obowiązku odnosić się do wniosku o przeprowadzenie postępowania w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Odrębną kwestią niepodlegającą ocenie w ramach analizowanego zarzutu jest natomiast to, czy w procesie kontroli zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji w całości uwzględnił akta sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego chybiony jest także zarzut błędnej wykładni, a w rezultacie niewłaściwego zastosowania przepisów art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a względnie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 60 pkt 1 oraz art. 67 u.f.p. poprzez uznanie za legalne i prawidłowe zaskarżonych decyzji, a w efekcie oddalenie skargi Powiatu S. w sytuacji, gdy skarżący miał jedynie fikcyjnie zapewnioną możliwość zapoznania się z materiałem sprawy oraz zajęcia stanowiska na etapie postępowania administracyjnego w pierwszej instancji. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 18 maja 2006 r. sygn. II OSK 831/05, OSP 2007, z. 3, poz. 26 z glosą W. Tarasa, uchwała siedmiu sędziów NSA z 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04, ONSAiWSA 2005, Nr 4, poz. 66), że nie każde naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. skutkuje uchyleniem decyzji poddanej kontroli sądu. Zarzut naruszenia powołanego przepisu poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Podobnie należy ocenić sytuację, gdy zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. wiązany jest nie z zaniechaniem powiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z materiałem sprawy oraz zajęciem stanowiska na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji, lecz z wyznaczeniem stronie zbyt krótkiego terminu na realizację uprawnień wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Strona skarżąca nie wykazała by zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, a w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Istotną okolicznością mającą wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy ma fakt, że rozpoznawana sprawa została przekazana do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2015 r. sygn. akt II GSK 1387/14, wydanego na skutek skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie sygn. akt V SA/Wa 1950/13. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Artykuł ten znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Ta sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 października 2010 r., sygn. II GSK 808/09, Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego. Wykładnia prawa, o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu. Związanie wykładnią prawną dotyczy zarówno sądu rozpoznającego sprawę ponownie, a także organu administracyjnego, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego, powodująca, że pogląd prawny NSA staje się nieaktualny. Oznacza to, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma więc całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. W tej sytuacji Sąd nie mógł rozpoznawać sprawy z pominięciem oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odmienne stanowisko Sądu stanowiłoby naruszenie art. 190 p.p.s.a., które to naruszenie mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, skutkujący uchyleniem wyroku w przypadku jego zaskarżenia skargą kasacyjną. W konsekwencji należy uznać, iż związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Oznacza to, że Sąd rozpoznając obecnie sprawę, nie znajdując podstaw do zastosowania odstępstw od konieczności podzielenia poglądu prawnego wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lipca 2015 r., zobowiązany jest wykładnię prawa tam przedstawioną przyjąć. Przypomnieć należy, iż przedmiotem ponownej kontroli Sądu jest decyzja Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2013 r. uchylająca decyzję Wojewody L. w części dotyczącej rozstrzygnięcia i orzekająca w tym zakresie o zobowiązaniu Powiatu S. do zwrotu części dotacji celowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych naliczonymi od kwot i w terminach takich, jak to wynikało z decyzji Wojewody, w pozostałej zaś części utrzymująca zaskarżoną decyzję Wojewody w mocy. Dotacja, o której mowa w zaskarżonej decyzji została przyznana w dziale 700 – Gospodarka mieszkaniowa, rozdziale 70005 – Gospodarka gruntami i nieruchomościami, § 2110 – Dotacje celowe otrzymane z budżetu państwa na zadania bieżące z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone ustawami realizowane przez powiat. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji organ odwoławczy za bezsporne i nie budzące wątpliwości uznał, że środki przyznane dotacją celową zostały przyznane konkretnie na utrzymanie obiektów pozostałych po przejściach granicznych i jako wydatkowane na operaty szacunkowe wartości nieruchomości po byłym Terminalu Towarowych Odpraw Celnych w S. oraz na ogłoszenia o przetargach nieograniczonych nieruchomości po byłym Terminalu, o którym mowa, zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. Powyższe wywody nie zostały oparte o argumentację, która do nich doprowadziła, ale w ogólny sposób odwołują się do akt sprawy. Tymczasem, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, powstały spór prowadzi do powstania wątpliwości czy określenie przeznaczenia dotacji celowej było jasne i jednoznaczne. W ocenie tego Sądu istota problemu, jaki wystąpił w sprawie sprowadza się do tego, czy cel dotacji został określony w sposób nie budzący wątpliwości, a w konsekwencji czy kwestionowane w sprawie wydatki zostały dokonane zgodnie z przeznaczeniem. Wskazano jednocześnie, iż na udzielającym dotacji ciąży obowiązek takiego określenia przeznaczenia dotacji, by nie było wątpliwości, na co mają one być przeznaczone. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił jednocześnie uwagę, że zgodnie z art. 140 ust. 2 u.f.p. w budżecie państwa mogą być tworzone rezerwy celowe, a cele, jakim mają służyć te rezerwy są znane na etapie planowania budżetu, nie jest zaś znana wysokość wydatków na poszczególne z nich. Zamknięty katalog wydatków, na których pokrycie może zostać utworzona rezerwa celowa został określony w art. 140 ust. 2 u.f.p. Rezerwa celowa zasadniczo może być przeznaczona na wydatki związane z celami, dla realizacji których została ona utworzona, a które wynikają z nazwy rezerwy. Powiat S. otrzymał dotację z rezerwy celowej określonej w załączniku nr 2 do ustawy budżetowej na rok 2010 z dnia 22 stycznia 2010 r. (Dz. U. Nr 19, poz. 102). Zgodnie z art. 1 ust. 2 powołanej ustawy oraz załącznikiem nr 2 w części 83, dziale 758, rozdziale 75818, poz. 22 przewidziano rezerwę celową, której przeznaczenie określono następująco: Budowa, modernizacja i utrzymanie przejść granicznych (w tym sfinansowanie zobowiązań wynikających z umów dwustronnych dotyczących przejść granicznych oraz utrzymanie i likwidacja obiektów pozostałych po przejściach granicznych na wewnętrznych granicach Schengen. Rezerwa celowa w zakresie istotnym dla rozpoznawanej sprawy obejmowała więc nie tylko utrzymanie, ale i likwidację obiektów pozostałych po przejściach granicznych na wewnętrznych granicach Schengen. Zgodnie z art. 154 ust. 1 u.f.p. podziału rezerw celowych dokonuje Minister Finansów w porozumieniu z właściwymi ministrami lub innymi dysponentami części budżetowych. W myśl art. 154 ust. 7 u.f.p. rezerwy celowe mogą być przeznaczone, z zastrzeżeniem ustępu 9, wyłącznie na cel, na jaki zostały utworzone, oraz wykorzystane zgodnie z klasyfikacją wydatków. Powołany art. 154 ust. 9 u.f.p. stanowi, że Minister Finansów może, po uzyskaniu pozytywnej opinii komisji sejmowej właściwej do spraw budżetu, dokonać zmiany przeznaczenia rezerwy celowej. Wobec tego, iż rezerwa celowa, o której mowa została przeznaczona na utrzymanie i likwidację obiektów pozostałych po przejściach granicznych na wewnętrznych granicach Schengen, zaś w decyzjach Ministra Finansów z [...] lipca 2010 r. i [...] października 2010 r. przeznaczenie rezerwy celowej określono jako "utrzymanie obiektów pozostałych po przejściach granicznych" wyjaśnienia wymaga czy taka zmiana (zawężenie) zakresu przedmiotowego dotacji mieści się w pojęciu jej podziału, czy nie narusza ona art. 154 ust. 7 u.f.p. oraz czy, a jeżeli tak, to w jakim zakresie dopuszczalna była modyfikacja przedmiotu dotacji celowej. W tym zakresie konieczne jest także dokonanie oceny z uwzględnieniem wniosków skarżącego, w których zwracał się on o środki z rezerwy celowej i informował, że terminal w S. jest przeznaczony do sprzedaży zaplanowanej na koniec 2010 r. oraz przeznaczenia dotacji celowej (utrzymanie i likwidacja), a także planowanego zbycia obiektów pozostałych po przejściach granicznych na wewnętrznych granicach Schengen. W sprawie dotyczącej zwrotu dotacji celowej jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem organy winny zbadać zarówno czy cel dotacji został w akcie ją przyznającym właściwie określony, jak i wyjaśnić czy podmiot otrzymujący dotację był świadomy tego na co została ona przeznaczana. W okolicznościach niniejszej sprawy ocena ta winna zostać dokonana także w świetle twierdzeń skarżącego o nie doręczeniu mu decyzji Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2010 r. i [...] października 2008 r. oraz zarządzeń Wojewody L. nr [...] i [...] z 2010 r. w sprawie zwiększenia dotacji celowych na realizacje zadań z zakresu administracji rządowej. Wskazać też należy, iż Powiat S. nie jest właścicielem ani zarządcą obiektu budowlanego, co oznacza, że nie jest on adresatem normy wynikającej z art. 61 ustawy Prawo budowlane. W związku z tym ewentualne określenie przeznaczenia dotacji celowej na utrzymanie nieruchomości w rozumieniu art. 61 ustawy Prawo budowlane wymagałoby wyraźnego odwołania się do powołanego przepisu w akcie przyznającym dotację. W badanej sprawie nie zostało jednoznacznie określone, że pod pojęciem "utrzymania obiektów" należało rozumieć czynności wymienione w art. 61 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie mając na uwadze klasyfikację udzielonej dotacji zauważyć należy, że zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zasobem nieruchomości Skarbu Państwa gospodarują, z zastrzeżeniem art. 43 ust. 2 i 4, art. 51, art. 57 ust. 1, art. 58–60 oraz art. 60a, starostowie, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. W związku z tym oceny wymaga, czy dotacja udzielona w dziale 700 – Gospodarka mieszkaniowa, rozdziale 70005 – Gospodarka gruntami i nieruchomościami, § 2110 – Dotacje celowe otrzymane z budżetu państwa na zadania bieżące z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone ustawami realizowane przez powiat, nawiązuje do zakresu gospodarowania zasobem nieruchomości Skarbu Państwa określonym w art. 23 ust. 1 pkt 1–9 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wśród czynności składających się na gospodarowanie zasobem nieruchomości Skarbu Państwa wymieniono między innymi: zapewnienie wyceny tych nieruchomości (pkt 2), zabezpieczanie nieruchomości przed uszkodzeniem lub zniszczeniem (pkt 4), zbywanie oraz nabywanie, za zgodą wojewody, nieruchomości wchodzących w skład zasobu (pkt 7). Brak dokonania ustaleń co do przeznaczenia dotacji celowej, jak i istnienia u skarżącej świadomości na co dotacja ta została przeznaczona, a także nie rozważenie czy zmiana (zawężenie) zakresu przedmiotowego dotacji mieści się w pojęciu jej podziału oraz czy nie narusza art. 154 ust. 7 u.f.p. (jak była o tym mowa wyżej) nie pozwala na ocenę czy została ona wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem, a tym samym dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Jednocześnie sprawia, że zasadna jest ocena o wydaniu jej z naruszeniem art. 7, art. 7 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego przy uwzględnieniu powyższych wywodów, jak i wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w uzasadnieniu wyroku w sprawie II GSK 1387/14 winno stać się podstawą do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Podjęta przez organ odwoławczy próba wyjaśnienia powyższych okoliczności zawarta w załączniku do protokołu rozprawy z dnia 12 października 2016 r. nie może bowiem zastąpić ustaleń i wnioskowań, jakie winny znaleźć się w zaskarżonej decyzji. Wobec wadliwości w zakresie ustaleń stanu faktycznego w sprawie, w zakresie wskazanym wyżej oraz wynikającym z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II GSK 1387/14 nie jest możliwe dokonanie oceny legalności zaskarżonej decyzji w świetle art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4, ust. 5 pkt 1 i ust. 6 , ja k i art. 154 ust. 7 u.f.p. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, wobec związania ocena prawną dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny zawartą w ww. wyroku wskazać należy, iż skarżąca nie wykazała aby zarzucane naruszenie art. 10 k.p.a., polegające na wyznaczeniu zbyt krótkiego terminu na realizację uprawnień wynikających z tego przepisu uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Brak też było podstaw do odnoszenia się do wniosków dowodowych, zawartych w skardze, wobec nie spełnienia przez nie warunków z art. 106 § 3 p.p.s.a. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien uwzględnić powyższe wskazania, jak i wskazania i wykładnię przepisów prawa zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II GSK 1387/14, wydając rozstrzygnięcie pozostające w zgodności z prawem. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 2, art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804). Wskazana w punkcie 2 wyroku kwota obejmuje [...]zł uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego oraz [...] zł wynagrodzenia reprezentującego Powiat pełnomocnika (radcy prawnego).