V SA/Wa 2101/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia (...) października 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia zobowiązania powstałego w związku z obowiązkiem zwrotu dotacji oddala skargę. Po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia [...] od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2017 roku znak: [...] dotyczącej odmowy umorzenia zobowiązania powstałego w związku z obowiązkiem zwrotu dotacji w kwotach [...] zł oraz [...] zł otrzymanych na podstawie umów nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. oraz [...] z dnia [...] maja 2004r., Samorządowe Kolegium odwoławcze w W., decyzją z dnia [...] października 2017r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu własnej decyzji SKO przywołało m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu [...] maja 2004r. pomiędzy W. a Stowarzyszeniem [...] z siedzibą w W. została zawarta umowa nr [...] w sprawie udzielenia dotacji ze środków W. Na podstawie postanowień zwartych w umowie W. zleciło Stowarzyszeniu realizację zadania publicznego w zakresie oświaty dzieci i młodzieży z przeznaczeniem na "[...]". Na ten cel W. zobowiązało się przekazać dotację w wysokości [...] zł. Natomiast w dniu [...] maja 2004r. pomiędzy W., a Stowarzyszeniem, została zawarta umowa nr [...] w sprawie udzielenia dotacji ze środków W. Na podstawie postanowień zwartych w umowie W. zleciło Stowarzyszeniu realizację zadania publicznego w zakresie oświaty dzieci i młodzieży "[...]". Na ten cel W. zobowiązało się przekazać dotację w wysokości [...] zł. Prezydent W. decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. Nr [...] zobowiązał Stowarzyszenie do zwrotu dotacji udzielonej na podstawie umowy nr [...] w kwocie [...] zł wraz z odsetkami. Po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] marca 2013r. znak [...] utrzymało w mocy ww. decyzję. Natomiast decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. Nr [...] Prezydent W. zobowiązał Stowarzyszenie do zwrotu dotacji udzielonej na podstawie umowy nr [...] zawartej w dniu [...] maja 2004r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami. Po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] marca 2013r. znak [...] utrzymało w mocy ww. decyzję. Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014r., sygn. akt: V SA/Wa 1294/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniesioną skargę Stowarzyszenia na powyższą decyzję. Wyrokiem z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II GSK 2730/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Stowarzyszenia od ww. wyroku. Natomiast wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014r., sygn. akt: V SA/Wa 1314/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013r. znak [...]. Wyrokiem z dnia 19 maja 2016r. sygn. akt II GSK 2744/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Stowarzyszenia od ww. wyroku. Wnioskiem z dnia [...] października 2015 r. Stowarzyszenie zwróciło się o umorzenie podlegających zwrotowi kwot dotacji w łącznej wysokości [...] zł. Prosiło też o umorzenie prowadzonego w stosunku do Stowarzyszenia postępowania egzekucyjnego oraz zwrot zajętych w jego trakcie środków finansowych. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. znak: [...] Prezydent W. odmówił umorzenia zobowiązania. Odwołanie od powyższej decyzji złożyło z zachowaniem terminu Stowarzyszenie, zarzucając błędy formalne w decyzji, jak również brak wszechstronnego rozważenia sprawy przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło w całości ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało na konieczność podjęcia dodatkowych czynności dowodowych przez organ I instancji celem wyjaśnienia sytuacji finansowej wnioskodawcy, jak również zwrócenia się do niego celem ustalenia, czy nie żąda udzielenia innych niż umorzenie ulg w spłacie ww. należności. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 roku znak: [...] odmówił umorzenia zobowiązania powstałego w związku z obowiązkiem zwrotu dotacji w kwotach [...] zł oraz [...] zł otrzymanych na podstawie umów nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. oraz [...]z dnia [...] maja 2004 r., wskazując na brak wykazania przez wnioskodawcę przesłanek uzasadniających udzielenie ulgi. Odwołanie od powyższej decyzji złożyło z zachowaniem terminu Stowarzyszenie, zarzucając, iż decyzja nie zawiera numeru jedynie znak sprawy i nie została podpisana przez Prezydenta W., lecz osobę działająca z jego upoważnienia, bez wskazania numeru upoważnienia pełnomocnictwa Prezydent W. Stowarzyszenie wskazało także, iż wydatkowało środki zgodnie z umowami dotacji, a organ I Instancji nie był w przedmiotowej sprawie uprawniony do badania bilansu stowarzyszenia, lecz oceny czy posiadane aktywa i pasywa organizacji pozwalają na spłatę zadłużenia. Analiza bilansów była więc nieuprawniona i nie zasługuje na uznanie. Nie może też być podstawą odmowy umorzenia należności. W odwołaniu wskazano także, iż posiadana kwota bilansowa nie pozwala spłacić zadłużenia wraz z odsetkami. Stowarzyszenie wyjaśniło, iż 2 samochody V. i S. zostały zakupione z dotacji celowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego i zgodnie z polityką rachunkowości stowarzyszenia zostały zamortyzowane. Służą dalej osiąganiu celów statutowych stowarzyszenia. W konsekwencji odwołujący wskazał na ważny interes publiczny, którym jest realizacja celów statutowych Stowarzyszenia. W odwołaniu wskazano także na ważny interes wnioskodawcy. Mianowicie żądanie zwrotu obu dotacji wraz z odsetkami za okres, co najmniej 2 lat, spowodowałoby uniemożliwienie realizacji zadań statutowych i przyczyni się do faktycznej likwidacji istniejącego od 20 lat Stowarzyszenia. Stowarzyszenie nie działa bowiem w celu osiągnięcia zysku, nie prowadzi działalności gospodarczej. Likwidacja Stowarzyszenia nie leży w interesie Państwa. Uznając bezzasadność wniesionego odwołania, organ II instancji wskazał m.in., że w myśl art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie. Zgodnie z art. 64 ust. 1 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 kwietnia 2017 r., właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może umarzać w całości - w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym, a także umarzać w części, odraczać terminy spłaty całości albo części należności lub rozkładać na raty płatność całości albo części należności - w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego. Zgodnie z art. 2 z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych (Dz. U. z 2017r., poz. 659), ww. przepis w powołanym brzmieniu ustawy ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 67 ustawy o finansach publicznych do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016 r., poz. 23 ze zm.) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2017 r. poz. 201). Postępowanie w sprawie udzielenia ulg o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych jest postępowaniem szczególnym, bo inicjowanym przez stronę. Przesądza o tym konstrukcja art. 64 ust. 1 pkt 2, która wyraźnie wskazuje na działanie organu na wniosek zobowiązanego. Fakt, iż postępowanie wszczynane jest na wniosek powoduje, iż to na stronę w znacznym stopniu przekłada się udowodnienie okoliczności, którymi motywuje ona swój wniosek. W przepisie tym poprzez użycie zwrotu "może" wyraźnie wskazano, że organ podatkowy nie jest zobligowany do podjęcia decyzji o rozłożeniu na raty lub umorzeniu należności,. Zatem decyzja w sprawie rozłożenia na raty zapłaty lub umorzenia należności jest podejmowana w ramach tzw. uznania administracyjnego. W orzecznictwie wskazuje się, iż organ przy rozpatrywaniu sprawy i wydawaniu rozstrzygnięcia korzystając ze swobody uznania administracyjnego ma prawo wyboru rozstrzygnięcia, może zatem w przypadku stwierdzenia przesłanki uwzględnić wniosek lub odmówić jego uwzględnienia. Rozstrzygnięcie nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), zaś decyzja winna spełniać wymogi określone w art. 107 § 1 k.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 978/16 publ. CBOSA). Podjęcie decyzji w sprawie przyznania ulgi powinno być zatem poprzedzone postępowaniem, do którego zastosowanie mają ogólne zasady dowodowe. Organ I instancji, realizując zalecenia zawarte w decyzji Kolegium z dnia [...] kwietnia 2017 r., zwrócił się do wnioskodawcy celem wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności związanych z sytuacją finansową Stowarzyszenia, (odniesienia się do zdiagnozowanych błędów w sprawozdaniach finansowych, jak również posiadanych środków trwałych w postaci samochodów wykorzystywanych w działalności Stowarzyszenia). Prezydent W. zwrócił się również do Stowarzyszenia z zapytaniem, czy żąda innych, niż całkowite umorzenie, ulg w spłacie zobowiązania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie wnioskodawca przedstawił "sprawozdanie merytoryczne z działalności Organizacji Pożytku Publicznego za Rok 2016", w którym wykazano zasady realizacji celów Stowarzyszenia, w tym rodzaje nieodpłatnej i odpłatnej działalności statutowej, przedstawiono gospodarkę nieruchomościami i ruchomościami, w tym przedstawiono zasady amortyzacji pojazdów mechanicznych z ewidencji środków trwałych, wskazano wartości aktywów w bilansach za lata 2008 - 2015, a także przedstawiono działania Stowarzyszenia w 2016 r. W piśmie wyjaśniającym wskazano również, iż dokumentacja finansowa Stowarzyszenia była badana przez Sąd Administracyjny w Warszawie i nie była kwestionowana, zaś wezwanie do poprawy dokumentów stanowi naruszenie prawa. Organ odwoławczy podnosi, iż Prezydent W. podjął zatem działania celem wyjaśnienia wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności. W sprawie nie mógł mieć zastosowanie art. 81 k.p.a., bowiem postępowanie zostało wszczęte przed dniem [...] czerwca 20017r., a ponadto jego zastosowanie ograniczone zostało do postępowań, których przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia. SKO stoi na stanowisku, iż w przedmiotowej sprawie nie może być rozważana kwestia legalności zwrotu kwot [...] zł oraz [...] zł otrzymanych na podstawie umów dotacji nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. oraz [...] z dnia [...] maja 2004 r., gdyż została ona ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięta decyzjami Kolegium z dnia [...] marca 2013r. znak [...] i znak [...] oraz wyrokami WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2014r., sygn. akt: V SA/Wa 1294/13 i z sygn, akt: V SA/Wa 1314/13 oraz wyrokami NSA z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II GSK 2730/14 i. sygn. akt II GSK 2744/14. Z powyższych rozstrzygnięć wynika zaś wprost, iż udzielona dotacja została wydatkowana i rozliczona w sposób naruszający przepisy, co obliguje do jej zwrotu w myśl przepisów ustawy o finansach publicznych. SKO przypomina, że organ I instancji uznał, iż przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty są nierzetelne i nie pozwalają na określenie rzeczywistej sytuacji finansowej wnioskodawcy. Prezydent W. rozpatrujący wniosek o udzielenie ulg w spłacie należności nie posiada kompetencji do wiążącej oceny sprawozdań finansowych i innych dokumentów finansowych pod kątem ich rzetelności i bezbłędności w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (Dz. U. z 2016 r., poz. 1047 z późn. zm.). Nie oznacza to jednak, iż przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty nie mogły zostać ocenione przez organ I instancji, w szczególności pod kątem możliwości ustalenia na ich podstawie rzeczywistej sytuacji finansowej Stowarzyszenia, bowiem powyższa okoliczność ma istotne znaczenie pod kątem rozważania ważnego interesu wnioskodawcy, jako przesłanki umożliwiającej zastosowanie ulg wskazanych w art. 64 ustawy o finansach publicznych. SKO podziela stanowisko organu I instancji, iż zaprezentowane przez wnioskodawcę bilanse za lata 2013 - 2015r., (m. in. z uwagi na niewyjaśnione zmiany wielkości w pozycjach bilansowych, a także zmienność pozycji aktywów trwałych i należności długoterminowych, brak wykazywania zobowiązań przy zintensyfikowanej działalności statutowej, brak wykazywania i wyjaśniania wpływów z odpłatnie organizowanych imprez, również pod kątem zmieniających się kosztów działania, jak również sprawozdanie merytoryczne z dnia [...] marca 2016 r., z uwagi na jego charakter, omyłki oraz brak szczegółowych danych, w tym źródeł pozycji bilansowych), budzą wątpliwości w zakresie możliwości ustalenia rzeczywistej kondycji finansowej Stowarzyszenia. To zaś prowadzi do wniosku, iż Stowarzyszenie nie wykazało w sposób jednoznaczny braku możliwości poniesienia nałożonego obowiązku finansowego, a tym samym ważnego interesu w udzieleniu ulgi polegającej na całkowitym umorzeniu należności z tytułu obowiązku zwrotu dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem. SKO podnosi, że organ I instancji badając zasadność umorzenia ww. należności pod kątem interesu publicznego skonfrontował cele statutowe Stowarzyszenia i jego dotychczasową działalność z obowiązkami działania Stowarzyszenia zgodnie z przepisami prawa, w tym wydatkowania środków publicznych zgodnie z przepisami ustawy o finansach publicznych i przepisami lokalnymi. Organ I instancji wskazał, iż "za odmową zastosowania instytucji umorzenia przemawia również fakt, iż zasadą jest wykorzystywanie dotacji zgodnie z przeznaczeniem. Nie zastosowanie się do tej reguły skutkuje natomiast obowiązkiem jej zwrotu. Prowadzona przez Stowarzyszenie działalność Statutowa nie może zatem być powodem umorzenia zobowiązania. Inne stanowisko prowadziłoby do zaakceptowania nieuprawnionych zachowań podmiotów korzystających z dotacji a w praktyce akceptacji bezzasadnego uchylania się od regulowania zobowiązań", SKO podziela ww. stanowisko. Przyjęcie bowiem odmiennego poglądu prowadziłoby do sytuacji, w której działalność pożytku publicznego determinowałaby konieczność umarzania należności wynikających z konieczności zwrotu dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przepisami prawa. Szczególny charakter środków finansowych przekazywanych w ramach dotacji polega na tym, że środki te mogą być wykorzystane wyłącznie na określony cel i na realizację konkretnego zadania. Zatem powinna być ona wykorzystywana i rozliczana ze szczególną rzetelnością i dokładnością. Nie jest więc uzasadnione tolerowanie wykorzystywania dotacji niezgodnie z jej przeznaczeniem. SKO zaznacza, iż organ I instancji związany był wnioskiem Stowarzyszenia w zakresie możliwej do udzielenia ulgi, która ograniczona została przez wnioskodawcę do całkowitego umorzenia należności w kwocie [...] zł. Dlatego też, w prawidłowo wyjaśnionych okolicznościach sprawy, nie mógł rozważać możliwości udzielenia innych ulg, np. w postaci częściowego umorzenia ww. należności, jak też odroczenia terminu jej płatności, czy rozłożenia jej na raty. Odnosząc się do podniesionych zarzutów wskazano, iż brak wskazania numeru decyzji nie ma żadnego wpływu na jej prawidłowość, zaś podpisanie decyzji z upoważnienia organu i w jego granicach jest równoznaczne w skutkach z podpisaniem decyzji przez piastuna organu. (Do akt sprawy zostało dołączone upoważnienie z dnia [...] kwietnia 2017 r. dla K.L., które potwierdza jego umocowanie do wydawania decyzji w sprawie udzielania ulg w imieniu Prezydenta W.). Wyżej opisane rozstrzygnięcie zaskarżyło stowarzyszenie [...] w W., zarzucając mu: 1. kazuistyczne działanie organów I i II Instancji, 2. naruszenie zasad ogólnych Kpa art. 6-12, 3. naruszenie art. 77 w zw. z art. 7 Kpa, a w konsekwencji art. 28 Kpa, 4. wrogie stosowanie prawa oraz obrazę przepisów prawa, 5. brak rozumienia prze organy stosownych zapisów Ordynacji podatkowej, oraz instytucji umorzenia należności (zaległości) podatkowej, przypadającej do zwrotu, 6. przedawnienie roszczeń w dacie orzekania o zaległości podatkowej tj. [...] marca 2013 r. NA PODSTAWIE APELACJI Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2017 r. Podnosząc powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o: - uchylenie orzeczenia (decyzji) SKO z dnia [...].10.2017 r w całości, jako wydanego z naruszeniem prawa materialnego i proceduralnego, które miało wpływ na wynik postępowania; - stwierdzenie wydania tego orzeczenia niezgodnie z art. 9 w zw. z art. 11 Kpa, oraz art. 77 w zw. z art. 7 Kpa; - porządkiem prawnym z lat 2003-2004, w dacie przyznania a następnie rozliczenia spornych dotacji, oraz pozostałymi zasadami ogólnymi Kpa, oraz innymi wymienionymi na wstępie przepisami prawa, w tym Ordynacji Podatkowej, oraz ustawy o finansach publicznych z lat 1998, 2005, 2009; - niezgodnie z art. 55-58 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 885), art. 67a § 1 pkt. 3 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r Ordynacja Podatkowa (Dz.U. z 2012 r, poz. 749), oraz art. 105 ust.2 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (Dz.U z 2013r., poz.267); - niezgodnie z art. 28 Kpa w związku z art. 104 Kpa, art. 60 pkt. 1, art. 61 ust. 1 pkt. 2, w związku z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r, o finansach publicznych, art. 67a § 1 pkt. 3 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa. Wniosła nadto o: a. orzeczenie umorzenia należności podatkowych (zaległości) w wysokości [...] zł z odsetkami jak dla zaległości podatkowych, odpowiednio od dnia [...] maja 2004 r dla kwoty [...] zł, na podstawie umowy nr [...] oraz kwoty [...] zł od dnia [...] maja w 2004 r., umowa nr [...]; b. zwrot kwoty pobranej podczas egzekucji administracyjnej z lat 2013-2017 i ewentualnie dalej, oraz uwolnienie 2 samochodów zakupionych z dotacji celowych Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego na podstawie art. 8 ustawy o egzekucji w administracji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, a żaden z jej zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnieć należy, iż kwestia obowiązku Skarżącej zwrotu środków pochodzących z dotacji przyznanych na mocy umów pomiędzy Skarżącą, a W. odpowiednio w kwotach [...] zł oraz [...] zł została ostatecznie rozstrzygnięta (zob. wyroki WSA w Warszawie wydane w sprawach o sygn. akt V SA/WA 1314/13 oraz V SA/WA 1294/13, a nadto wyroki NSA wydane w sprawach o sygn. akt II GSK 2744/14 i II GSK 2730/14). Na obecnym etapie postępowania oraz w związku z wnioskiem złożonym przez Skarżącą w sprawie niniejszej, przedmiotem badania sądu może być zatem jedynie odmowa umorzenia zobowiązania Skarżącej, powstałego w związku z brakiem zwrotu ww. kwot. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że Prezydent W., na mocy art. 64 ust. 1 ustawy o finansach publicznych (Dz.U. 2017.2077) na wniosek zobowiązanego, może udzielać ulg określonych w art. 55 (umorzyć w całości lub w części, odroczyć spłatę lub rozłożyć ją na raty) w stosunku do należności, o których mowa w art. 60 pkt 1 tej ustawy, tj. środków publicznych, stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym (do których należą między innymi kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie). Przy czym ww. przepis prawa pozostawia kwestię podjęcia decyzji o udzieleniu ulgi uznaniu organu administracyjnego. Z tego też względu sama odmowa nie narusza prawa nawet, gdy wystąpiły przesłanki do udzielenia ulgi, jednakże organ wydający decyzję zobowiązany jest do wszechstronnej analizy stanu faktycznego i uwzględnienia całokształtu zebranego materiału dowodowego wraz z obowiązującymi przepisami prawa. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie, które zainicjowała Skarżąca ma charakter wnioskowy (następuje na wniosek Strony). Oznacza to, że Strona działając we własnym interesie zobowiązana jest przedstawić organowi dowody stanowiące uzasadnienie jej żądania. W ocenie sądu bezsporne jest, iż strona takich dowodów nie przedstawiła nie tylko z własnej inicjatywy, ale i na wezwanie organu. Trzeba przecież pamiętać, że początkowo wezwano Stronę do dostarczenia następujących dokumentów (wezwanie [...]): 1) statutu Stowarzyszenia, 2) informacji o rodzaju (ach) faktycznie wykonywanej działalności, 3) sprawozdań finansowych sporządzonych zgodnie z ustawą o rachunkowości za lata 2013-2016, 4) opinii i raportów biegłego rewidenta z badań ww. sprawozdań finansowych za trzy poprzednie lata, jeżeli sprawozdania podlegały obowiązkowi badania, 5) wyciągów z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont i lokat terminowych na koniec maja, czerwca i lipca 2016 roku, 6) oświadczenia o innych zobowiązaniach wobec W. Kolejnym pismem wystąpiono o uzupełnienie materiału dowodowego (pismo nr [...] z dnia [...] maja 2017r.) o sprawozdania finansowe za lata 2013-2015, które zawierałyby poprawiony bilans, rachunek zysków i strat i poprawione nie sumujące się pozycje w bilansie, a także informacje dodatkowe, które są częścią składową sprawozdania finansowego, będące niezbędnym do prawidłowego określenia stanu majątkowego wnioskodawcy oraz określenia jego zdolności płatniczych, jak również sprawozdania za 2016 rok, co zdaniem organu przybliżyłoby wiedzę o aktualnej sytuacji ekonomiczno-finansowej Stowarzyszenia. Jednocześnie zwrócono się do Wnioskodawcy o wskazanie czy Stowarzyszenie występuje o udzielenie innych ulg przewidzianych przepisami prawa. W odpowiedzi na powyższe Stowarzyszenie przesłało sprawozdanie merytoryczne z działalności Organizacji Pożytku Publicznego za Rok 2016, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2017 roku oraz uchwałę nr [...] Zarządu Stowarzyszenia [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie udzielenia pełnomocnictwa Prezesowi Zarządu A.F. Nie wyjaśniono jednak, czy Stowarzyszenie występuje o udzielenie innych niż umorzenie ulg, wskazując jedynie, iż "(...) Stowarzyszenie ubiega się o pomoc DEMINIMIS (...)" oraz nie przesłano poprawionych sprawozdań finansowych za lata 2013-2015, wyjaśniając: "(...) Dokumenty finansowe Stowarzyszenia były badane przez Sąd Administracyjny w Warszawie i uznane za wiarygodne i kompletne. (...) Obecne wezwanie jest próbą nadinterpretacji i ominięciem decyzji SKO (...)". Zdaniem sądu, wobec nieuzupełnienia przez Skarżącą materiału dowodowego o wszystkie wymagane informacje, organy zasadnie odmówiły umorzenia należności w kwotach odpowiednio [...] zł oraz [...] zł. Organ I instancji trafnie wskazał w szczególności, że na podstawie zaprezentowanego bilansu trudno jest określić sytuację majątkową Stowarzyszenia, nie wykazuje ono bowiem żadnych należności ani zobowiązań. W latach 2013-2014 Stowarzyszenie posiadało jakieś zapasy, a w roku 2015 nie wykazuje już żadnych aktywów obrotowych. Posiada jedynie jako swój majątek trwały - należności długoterminowe (rok 2015), które nie dają się zidentyfikować. Z rachunku zysków i strat wynika natomiast, że źródłem przychodów Stowarzyszenia są składki członkowskie, utrzymujące się na tym samym poziomie w całym analizowanym okresie oraz inne przychody określone statutem (najprawdopodobniej są to dotacje lub darowizny). To o czym wyżej mowa, a także brak wielu pozycji w bilansie Skarżącej, upoważniał do postawienia tezy, że nie było możliwe dokonanie pełnej analizy jej sytuacji ekonomiczno-finansowej. W ocenie sądu skarga jest nieudolną próbą podważenia trafności rozstrzygnięcia organów obu instancji i nie zawiera w istocie żadnych rzeczowych zarzutów. Zarzuty te poza zarzutem przedawnienia odnoszą się do rzekomego naruszenia w toku postępowania administracyjnego wskazanych w niej przepisów k.p.a. Skarżąca nie wiąże ich jednak w żaden sposób z ewidentnym brakiem dbałości o własne interesy i z nie wykazaniem okoliczności mogących przemawiać za trafnością wniosku o umorzenie obciążających ją zobowiązań. Jeżeli chodzi o kwestie przedawnienia, to przypomnieć należy, iż była ona szeroko omawiana przez tut. sąd w uzasadnieniach wyroków wydanych w sprawach o sygn. akt V SA/WA 1294/13 oraz V SA/WA 1314/13. Poglądy tamże wyrażone, sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą podziela i nie widzi potrzeby ich przypominania. Niejako na marginesie zauważyć należy, iż Skarżąca stoi na stanowisku, iż inicjując kolejne postepowania, doprowadzi do przedawnienia roszczeń wynikających ze zobowiązania do zwrotu udzielonych jej dotacji. Chodzi tu o postępowania w sprawach o sygn. akt: - V SA/WA 536/17 w przedmiocie odmowy wszczęcia postepowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, - V SA/WA 641/17 w przedmiocie odmowy wznowienia postepowania w sprawie zwrotu dotacji, - V SA/WA 535/17 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, - V SA/WA 642/17 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie zwrotu dotacji, - V SA/WA 643/17 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji statecznej w sprawie zwrotu dotacji. Mając powyższe na względzie, sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.