V SA/Wa 2107/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia postanawia: odrzucić skargę Pismem z 15 listopada 2018 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] października 2018 r. nr [...], w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia na odmowę wyłączenia biegłego. Pod skargą złożył podpis Prezes Zarządu J. O. Skarżąca została zobowiązana pismem z 10 stycznia 2019 r. do usunięcia w terminie do 7 dni od odbioru wezwania braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu, z którego wynika upoważnienie do podpisania skargi tj. odpisu pełnego z KRS w oryginale lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem zgodnie z obowiązującymi przepisami – pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 26 stycznia 2019 r. (k. 21 akt sądowych). Termin do nadesłania KRS-u upłynął zatem z dniem 2 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie Skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie KRS. Wezwanie to zostało doręczone 26 stycznia 2019 r. wraz z pouczeniem, że niewykonanie tego wezwania skutkować będzie odrzuceniem skargi. Zatem ostatnim dniem zakreślonego, ustawowego, siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków skargi był 2 lutego 2019 r. Sąd stwierdza, że przedmiotowe wezwanie do chwili obecnej nie zostało przez Skarżącą wykonane. Mając na względzie powyższe ustalenia Sąd orzekł jak w sentencji, czyniąc to w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.