V SA/Wa 2116/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 9 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej o odmowie umorzenia należności z tytułu składek postanawia: odrzucić skargę; W dniu 1 lipca 2008 r. (data prezentaty) skarżący - T. W. wniósł skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2008 [...] r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji znak [...] z dnia [...] października 2007 r. utrzymującej w mocy decyzję znak [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. o odmowie umorzenia należności z tytułu składek. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ rentowy podał art. 107 § 1, art. 156 § 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego ( DZ. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej jako k.p.a.) w związku z art. 83 a ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Skargę do sądu administracyjnego - stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej w skrócie: p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Przepis ten przewiduje możliwość wniesienia skargi dopiero po wyczerpaniu wszelkich możliwych sposobów załatwienia sprawy na drodze postępowania administracyjnego. Statuuje zasadę autokontroli działania organu administracji publicznej oraz pierwszeństwo postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego. W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł skargę na decyzję z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] wydaną przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w trybie art. 156 k.p.a. Wymaga podkreślenia, iż w zaskarżonej decyzji adresat został nieprawidłowo pouczony o możliwości wniesienia skargi na przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Prezesa ZUS w terminie 30 dni o dnia jej doręczenia. Sąd zauważa, iż w niniejszej sprawie adresatowi decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. przysługiwało prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. W związku z powyższym decyzja Prezesa ZUS z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] nie była decyzją ostateczną w rozumieniu art. 52 p.p.s.a. Na marginesie Sąd zauważa, iż zgodnie z treścią art. 112 k.p.a. dochowanie wszelkich przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, zwłaszcza tych, które chronią interesy strony, jest obowiązkiem organu administracji prowadzącego postępowanie. Strona nie powinna ponosić ujemnych konsekwencji wynikających z zaniedbań organu administracji w tym co do skutków błędnego pouczenia przez organ o przysługujących środkach odwoławczych. Wobec czego organ w przypadku wniesienia spóźnionego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy obowiązany będzie go rozpatrzyć bez potrzeby wnoszenia wniosku o przywrócenie terminu, gdyż skarga została nadana z zachowaniem terminu wskazanym w wadliwym pouczeniu organu. Mając na względzie powyższe należało uznać, iż skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, dopuszczalnych na drodze postępowania administracyjnego, co jest warunkiem wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nie spełnienie warunku określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a. czyni skargę niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlegającą odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny - na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.