V SA/Wa 2117/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – asesor WSA – Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. L. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym; postanawia: – odrzucić skargę – W dniu 23 czerwca 2008 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga K. L. (zwanej dalej: Skarżącą) na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] maja 2008 r. nr [...]. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego postanowienia (zawierającego prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi) zostało ono doręczone Skarżącej – 26 maja 2008 r. Skarga na powyższą decyzję, nadana w urzędzie pocztowym 20 czerwca 2008 r., została wniesiona bezpośrednio do sądu. Z uwagi na ustawowy wymóg wniesienia skargi za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt (w niniejszej sprawie postanowienie) zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 czerwca 2008 r., przedmiotowa skarga została przekazana Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej przy piśmie z 25 czerwca 2008 r. nadanym 26 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.) – sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym art. 54 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Racją prawną tego przepisu jest umożliwienie organowi ustosunkowania się do zarzutów skargi, a także – w przypadku uwzględnienia skargi przez organ – umożliwienie mu ewentualnej autokorekty kwestionowanego rozstrzygnięcia w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Ostatni dzień terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., przypadł dla Skarżącej na 25 czerwca 2008 r. Przekazanie organowi oryginału skargi przez sąd nastąpiło 26 czerwca 2008 r. (v. k. 11 akt adm.), a zatem już po ww. terminie. Należy więc stwierdzić, że w niniejszej sprawie wniesiono skargę z uchybieniem ustawowego terminu. Sąd jednocześnie zauważa, iż jedynie w okresie przejściowym, tj. od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2005 r., z mocy art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), termin do wniesienia skargi był zachowany nie tylko w sytuacji jej złożenia w organie lub nadania jej za pośrednictwem poczty na adres organu, ale także w chwili jej złożenia w wojewódzkim sądzie administracyjnym lub nadania jej w urzędzie pocztowym na adres sądu. Obecnie skarga złożona bezpośrednio do sądu jest przekazywana do właściwego organu, a termin do wniesienia skargi uważa się za zachowany wyłącznie w przypadku jej nadania w urzędzie pocztowym przez sąd jeszcze przed jego upływem. Ryzyko przekroczenia tego terminu obciąża zaś po 1 stycznia 2006 r. stronę postępowania. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia