V SA/Wa 212/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adw. M. J., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Przedmiotem skargi z [...] grudnia 2011r., wniesionej przez M. K. jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z [...] listopada 2011r. obejmująca poza skarżącą także jej małoletnie dzieci: [...] Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: M. K., ur. [...]r. w S., obywatelka F., deklarująca narodowość [...] w dniu [...].12.2009 r. złożyła wniosek o nadanie jej statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wniosku Cudzoziemka podała, że przyczyną przyjazdu do Polski jest to, że w kraju pochodzenia nie ma możliwości do życia, nie miała gdzie żyć, była nachodzona w domu. Wnioskiem objęła [...] swoich małoletnich dzieci. W dniu [...].12.2009r. oraz w dniu [...].05.2010r. zostały przeprowadzone szczegółowe przesłuchania Strony na temat przyczyn i okoliczności opuszczenia kraju pochodzenia oraz spodziewanych prześladowań, których może doświadczyć ze strony władz państwowych lub innych podmiotów. Cudzoziemka miała możliwość przytoczenia okoliczności i dowodów uzasadniających podstawę jej działań oraz doznanych i spodziewanych prześladowań ze strony władz państwowych kraju jej pochodzenia bądź innych podmiotów. Przesłuchania zostały przeprowadzone za zgodą Strony w języku [...]. Dnia [...].06.2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowił odmówić nadania Wnioskodawczym statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu Konwencji o statusie uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28.07.1951 r., oraz Protokołu dot. statusu uchodźców, sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31.01.1967 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 119, poz. 515 i 517), odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i postanowił wydalić z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu stwierdzono, że Wnioskodawczyni nie podała żadnych przyczyn uzasadniających obawę przed prześladowaniami, o których mówi Konwencja Genewska. Nie stwierdzono również, aby w jej przypadku istniało ryzyko doznania poważnej krzywdy w rozumieniu art. 15 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r., Nr 189, poz. 1472). Ponadto organ I instancji uznał, że Wnioskodawczyni nie wykazała, że może być narażona na naruszenie przesłanek zawartych w art. 97 ust. 1 pkt 1 i la praw wymienionych w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (art. 2-7), a zatem nie ma podstaw do wyrażenia zgody na pobyt tolerowany. Po rozpatrzeniu odwołania, Rada do Spraw Uchodźców w dniu [...].11.2011 r. wydała decyzję utrzymującą w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że nie dopatrzył się naruszenia treści art. 13 ust. 1 ww. ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP oraz naruszenia przepisów postępowania. Rada podała również, że nie zachodzi celowość przeprowadzenia kolejnego trzeciego przesłuchania Wnioskodawczyni, jego zdaniem Strona złożyła wnikliwe, wyczerpujące deklaracje i oświadczenia w trakcie postępowania oraz w tekście odwołania od niekorzystnej dla niej decyzji UdSC i nie ma podstaw, aby sądzić, że stan psychiczny Strony, którego pogorszenie sygnalizowała już po złożeniu odwołania, mógłby mieć wpływ na spójność i dokładność jej oświadczeń. Dalej w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ nadmienił, że w czasie pierwszego przesłuchania statusowego w dniu [...] grudnia 2009 r. Cudzoziemka oświadczyła, że nigdy nie pracowała i zajmowała się prowadzeniem domu. W [...]. zawarła cywilno-prawny związek małżeński z [...] i ma [...] małoletnich dzieci. Nie mieli swojego domu i mieszkali u brata męża. Było ciasno. On nie miał stałego zatrudnienia i dorywczo pracował w zakładzie [...]. W październiku [...]r. zaginął w drodze z pracy do domu. Nie brał udziału w operacjach bojowych i nie był powiązany z bojownikami. Strona podkreśliła, że nikt mu nie groził. Mimo intensywnych poszukiwań prowadzonych przez Stronę, obejmujących zwracanie się z wnioskami do władz, jak też ze skargami na opieszałość prowadzonego postępowania, nie został odnaleziony, jak też nie ustalono przyczyny zaginięcia. Szukała męża w więzieniach, zwracała się do organów sprawiedliwości, milicji, Czerwonego Krzyża i organizacji praw człowieka. Po zaginięciu męża Wnioskodawczym dostała zasiłek na dzieci i trochę pomagali jej ludzie. Jako zasadniczy powód wyjazdu z kraju pochodzenia podała niestabilną sytuację w [...]. Bała się puszczać dzieci do szkoły, mimo że w tej, do której uczęszczały, nie doszło do zamachów lub wybuchów. Podała, że do ich domu od [...] r. kilka razy w roku przychodzili nocą wojskowi ubrani w mundury [...]. Nie pytali o nic i ograniczali się do sprawdzania dokumentów. Nie bili, lecz poniżali nazywając członków rodziny bandytami. Rada wskazała, że Strona zapytana o to, czy były inne powody wyjazdu, zaprzeczyła dodając, że po prostu nie miała, gdzie mieszkać, ponieważ u szwagra było ciasno, gdyż miał on własną rodzinę. Oświadczała, że z powodu zaginięcia męża nie miała żadnych problemów z władzami. Cudzoziemka stwierdziła, że nie była poddawana przemocy i nie uważa się za osobę prześladowaną w kraju pochodzenia. Nigdy nie należała do żadnej organizacji czy partii politycznej. Zapytana, czego się obawia w przypadku powrotu do [...], wskazała na niestabilną sytuację, wybuchy, brak możliwości prowadzenia spokojnego życia, a dzieci nie mogą się z tego powodu uczyć. Wyjaśniła, że nie wyjeżdżała wcześniej z [...], ponieważ uważała, że sprawy jakoś się ułożą. Paszport uzyskała bez żadnych utrudnień. Wyjaśniła, że zaginięcie męża bynajmniej nie było powodem wyjazdu, choć bez niego było jej ciężko. W trakcie drugiego przesłuchania, jak podał organ odwoławczy przeprowadzonego w dniu [...].05.2011 r. Cudzoziemka potwierdziła fakt zawarcia w dniu [...].01.2011 r. związku małżeńskiego z A. Oświadczyła, że krewni jej pierwszego męża skontaktowali się z nią telefonicznie, domagając się odesłania dzieci, gdyż zgodnie ze zwyczajem, jeśli żona wychodzi po raz drugi za mąż, to dzieci zrodzone z pierwszego małżeństwa powinny być przekazane rodzinie pierwszego męża. Dodała, że rodzina jej obecnego męża odmówiła przyjęcia jej z dziećmi pod swój dach. Strona poinformowała, że ma kłopoty ze zdrowiem. Nadal bierze lekarstwo na uspokojenie przepisane jej przez lekarza jeszcze w [...] i musi się poddać operacji [...]. Ponadto korzysta z pomocy psychologa i psychiatry. Rada wskazała, że istnieją zasadnicze rozbieżności w oświadczeniach Strony w kwestii uważania się za osobę prześladowaną. We wniosku Cudzoziemka zadeklarowała, że była prześladowana, natomiast podczas przesłuchania jednoznacznie stwierdziła, że prześladowań takich nie doznała. Po drugie we wniosku dowodowym z dnia [...].08.2010 r. radykalnie zmieniała swoje zeznania w tej sprawie i zaprzeczając swoim wcześniejszym oświadczeniom potwierdzonym własnoręcznym podpisem zadeklarowała, że z powodu poszukiwania swego męża miała problemy, była nachodzona przez ludzi w mundurach, znęcano się nad nią psychicznie i fizycznie, była bita i poniżana oraz rzucano pod jej adresem groźby. W ocenie Rady świadczy to o niskiej wiarygodności składanych przez Stronę oświadczeń oraz usilnym manipulowaniu przedstawianym i modyfikowanym przez siebie stanem faktycznym. Rada wskazała, że cudzoziemka wystąpiła z żądaniem uchylenia zaskarżonej decyzji i udzielenia jej zgody na pobyt tolerowany wskazując dwie następujące przesłanki: sytuację w kraju pochodzenia, która w jej ocenie stanowi zagrożenie dla jej bezpieczeństwa, życia i zdrowia oraz ochronę życia rodzinnego. Strona wyraża przekonanie, że wszystkie te przestanki kwalifikują ją w pełni do wyrażenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP. Organ odwoławczy nadmienił, że cudzoziemka nigdy nie należała do żadnej z partii politycznych, nie była powiązana ze strukturami bojowników, nie udzielała pomocy bojownikom. Nie udowodniła, że padała ofiarą prześladowań ze strony [...] organów administracji i struktur siłowych, zaś deklarowane najścia ich rodzinnego domu miały charakter rutynowych i powszechnie stosowanych kontroli. Odnośnie sytuacji w [...] Rada wskazała, że sytuacja jest w miarę stabilna i w żadnym przypadku nie można mówić o występowaniu tam wojny domowej stwarzającej zagrożenie dla całej ludności cywilnej. Zdaniem Rady nie zachodzą także, w sytuacji cudzoziemki warunki do udzielenia jej ochrony uzupełniającej na mocy art. 15 wspomnianej ustawy. Cudzoziemka, jak podał organ odwoławczy nie wykazała, że orzeczono wobec niej karę śmierci lub groziło jej wykonanie egzekucji, nie powołała się na realnie grożące jej tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie lub karanie. Skarżąca, jak wskazała Rada nie wykazała, iż istnieje obiektywna uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, co uprawniałoby ją do ubiegania się o zgodę na pobyt tolerowany w świetle unormowań art. 97 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Decyzja Rady do Spraw Uchodźców z [...] listopada 2011r., stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której cudzoziemka wniosła o uchylenie zaskarżonej przez siebie decyzji w części dotyczącej odmowy udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji: - art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, gdyż wydalenie Strony do kraju pochodzenia będzie stanowiło naruszenie życia rodzinnego, - art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez nierozpoznanie, że zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, gdyż wydalenie może nastąpić do kraju, w którym zagrożone byłoby życie rodzinne, - art. 7 i 77 Kpa poprzez niedokładne zbadanie stanu faktycznego. Autorka skargi podkreśliła, że swój wniosek o nadanie statusu uchodźcy uzasadniała brakiem poczucia bezpieczeństwa w kraju pochodzenia i obawą pozbawienia jej możliwości kontaktów z dziećmi przez rodzinę jej męża zaginionego w [...]r. Wskazała ponadto na sytuację polityczną w [...]. Wartością chronioną jej zdaniem winien być związek, który zawarła w Polsce z A., a także groźba odebrania dzieci w kraju pochodzenia przez rodzinę zaginionego męża. W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Rada do Spraw Uchodźców podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że skarżąca zaskarżyła decyzję Rady do Spraw Uchodźców tylko w części dotyczącej odmowy udzielenia jej zgody na pobyt tolerowany. Oznacza to, że skarżąca zgadza się ze stanowiskiem organu, że decyzja o odmowie udzielenia statusu uchodźcy oraz odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej są w pełni zasadne i zostały wydane zgodnie z prawem. Sąd jednak, na mocy art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału opartego w dużej części na wyjaśnieniach samej skarżącej należy uznać, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Skarżąca w toku prowadzonego postępowania uchodźczego - podczas pierwszego i drugiego przesłuchania - zmieniała swoje wyjaśnienia. W trakcie pierwszego przesłuchania wskazała, że po zaginięciu męża nie miała problemów z władzami kraju pochodzenia, wyjechała z dziećmi z powodu braku warunków socjalno-bytowych. Podczas drugiego przesłuchania skarżąca radykalnie zmieniła okoliczności związane z opuszczeniem kraju pochodzenia, wskazując na prześladowania ze strony władz w związku z prowadzonymi poszukiwaniami męża. Wskazała także na konieczność ochrony nowego związku religijnego, który zawarła w 2011r. z A., a także na obawy związane z odebraniem jej dzieci przez rodzinę zaginionego w [...]r. męża. Z wyjaśnień skarżącej, w żaden sposób nie można wyprowadzić wniosku ażeby miało to jakikolwiek związek z istnieniem przesłanek określonych w treści art. 13 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, odnoszących się do prześladowania uchodźcy z przyczyn określonych w treści art. 1A pkt 2 Konwencji Genewskiej z 28 lipca 1951 r. W ocenie Sądu takie wyjaśnienia pojawiły się wyłącznie na użytek sprawy. Okoliczności podawane przez cudzoziemkę nie przemawiają również za przyznaniem jej ochrony uzupełniającej. W odniesieniu do kwestii bezpieczeństwa w [...], której organ odwoławczy poświęcił szczególną uwagę należy wskazać, że zgodnie z treścią materiałów znajdujących się w aktach administracyjnych, jest ona określana jako stabilna, przy czym dochodzi do przypadków przemocy stosowanej przez struktury [...], bojówki [...] czy ugrupowania mafijne lub klanowe lecz działają one z chęci zysku, rzadziej z pobudek politycznych. Zjawiska takie należy określić jako incydentalne, zatem jeśli strona czuje się rzeczywiście zagrożona powinna szukać ochrony u swoich władz. Warto też podkreślić, zgodnie ze stanowiskiem organu, że ataki mające miejsce w ostatnich latach mają charakter punktowy i bardziej propagandowy niż uzasadniony względami wojskowymi i w pierwszej kolejności są wymierzone w obiekty oraz przedstawicieli władzy [...]. Co nie oznacza, że nie zdarzają się przypadkowe ofiary takich potyczek. Ofiary jednak, co warto podkreślić za materiałami źródłowymi, wywodzą się nie z ogółu ludności cywilnej, lecz z grup uczestniczących lub podejrzewanych o powiązania ze zbrojnym podziemiem, lecz to zjawisko ma tendencję spadkową. Dostępne raporty organizacji międzynarodowych podają, że [...] jest relatywnie najbardziej stabilna i bezpieczna spośród wszystkich republik [...], a zatem aktualna sytuacja w kraju pochodzenia umożliwia powrót skarżącej wraz z dziećmi do ojczyzny. Cudzoziemka, co wymaga podkreślenia nigdy nie prowadziła żadnej działalności politycznej, nie wspierała ani skrzydła [...], ani też [...] ruchu bojowników, nie była przedmiotem zainteresowania władz, które wydały jej paszport zagraniczny i nie stawiały przeszkód w podróżowaniu po terytorium F. i opuszczenia jej granic. Nie udowodniła, aby przypisywano jej przynależności do ruchu [...] czy struktur [...]. Zatem uznać należy, że organ trafnie przyjął, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia brak jest podstaw do uznania, że cudzoziemka w sposób realny mógłby obawiać się orzeczenia kary śmierci czy wykonania egzekucji, byłaby torturowana, czy też nieludzko lub poniżająco traktowana albo karana. Brak jest również podstaw ażeby przyjąć, że sytuacja w [...] jest sytuacją kraju, w którym na skutek międzynarodowego czy wewnętrznego konfliktu zbrojnego skarżąca w przypadku powrotu do kraju byłaby w sposób poważny i indywidualny zagrożona utratą życia czy zdrowia. Należy wskazać, że mimo braku właściwej stabilności politycznej, w opracowaniach na temat [...], nie pojawiają się twierdzenia ażeby teren ten był ogarnięty wewnętrzną wojną domową, która stanowiłby zagrożenie życia dla jego mieszkańców. Sąd ponadto jest zdania, że brak jest podstaw do udzielenia cudzoziemce jak i jej dzieciom zgody na pobyt tolerowany. Należy ponownie zauważyć, że w postępowaniu administracyjnym cudzoziemka w toku przesłuchania miała możliwość całkowicie swobodnej i zgodnej z rzeczywistością wypowiedzi. Podczas których wskazała na problemy ze strony władz w związku z prowadzonymi poszukiwaniami męża, później na problemy ze strony rodziny męża, która usiłuje jej odebrać dzieci z uwagi na jej nowy związek małżeński. W świetle powyższego w przedmiotowej sprawie nie było przekonywujących argumentów wskazujących na to, że Skarżącej groziły lub mogłyby grozić represje ze strony władz. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że choć nie jest obojętna sytuacja w kraju pochodzenia osoby wnioskującej o nadanie statusu uchodźcy, to nie jest ona samoistną podstawą do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Nie można bowiem rozpatrywać sytuacji w kraju pochodzenia w oderwaniu od indywidualnej sytuacji konkretnej osoby, w stosunku do której toczy się postępowanie. Niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba o którą chodzi znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w cytowanym przepisie zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić i nie wystarcza sama możliwość złego traktowania, którego Skarżąca w przedmiotowej sprawie nie wykazała. Nie wskazała na spełnienie przesłanek o jakich mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie praw cudzoziemców. Można się zgodzić, że w sytuacji gdy cudzoziemka, która wychowuje sama [...] dzieci (po zaginięciu męża [...]), która nigdy nie pracowała, nie posiada własnego domu, czuje obawy o przyszłość swoją i dzieci. Lecz te obawy muszą być nie tylko wywołane subiektywnym poczuciem zagrożenia ale i mieć obiektywne podstawy. W ocenie WSA tych obiektywnych podstaw nie ma. Należy zauważyć, że do cudzoziemka żyła wraz z dziećmi w domu szwagra w [...] bez specjalnych problemów, oczywiście znosząc trudy życia w rzeczywistości wynikającej z socjalno-bytowych uwarunkowań. Nigdy jednak cudzoziemka nie była w centrum zainteresowania żadnych sił ani politycznych, ani religijnych. Bez żadnych utrudnień ze strony władz zdobyła paszport i opuściła kraj pochodzenia. Rada wbrew zarzutom, skargi bardzo szczegółowo dokonała analizy sytuacji rodzinnej skarżącej, która zawarła w dniu [...] listopada 2011r. w Polsce religijny związek z (wobec którego także toczyło się postępowanie uchodźcze). Wskazać należy, co zasadnie uczynił organ, że w odniesieniu do skarżącej i A. nie zachodzą przesłanki do objęcia ich żadną z form ochrony międzynarodowej na terytorium RP, w tym nie wyczerpują okoliczności wskazanych w art. 97 ust. 1 pkt 1. Nie ma żadnych przeszkód, aby obydwoje (wraz z dziećmi skarżącej) bezpiecznie powrócili do F., której są obywatelami, gdzie mają prawo pobytu, stałe zameldowanie, wspólnie wyznają jedną religię i gdzie nie grozi im realne ryzyko doznania poważnej krzywdy. Po ich powrocie do kraju pochodzenia nie grozi im prześladowanie z powodów konwencyjnych, nie ma zatem żadnych podstaw, aby uznać ich nieformalny związek i chęć osiedlenia się na terytorium RP i korzystania z opieki społecznej, medycznej i oświatowej zapewnianej przez państwo polskie za zasadną podstawę do udzielenia skarżącej oraz [...] jej dzieci zgody na pobyt tolerowany. W tym kontekście trzeba stwierdzić, jak słusznie zauważyła Rada, że nie można uznać związku cudzoziemki z A. i ich chęci wspólnego założenia rodziny i wychowywania dzieci, za wartość chronioną przemawiająca za otoczeniem jej opieką międzynarodową na terytorium RP. Nie można również otoczyć cudzoziemki ochroną międzynarodową z uwagi na deklarowane przez nią problemy związane z rodziną zaginionego męża i ich żądaniami wydania dzieci, które są bezpodstawne i nie mają oparcia w przyjętych w kraju pochodzenia rozwiązaniach normatywnych. W ocenie Sądu podnoszony przez stronę zarzut naruszenia art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie może zostać uwzględniony. W świetle powyższego, wskazać należy, że wnioskodawczyni wraz z dziećmi posiada prawo pobytu na terytorium FR, i jak zostało wykazane w wyniku postępowania, nie była i w przypadku powrotu do kraju pochodzenia nie będzie z powodów konwencyjnych przedmiotem żadnych działań represyjnych, czy też dyskryminacyjnych ze strony władz. W tym stanie rzeczy należy uznać, że zarzuty dotyczące zarówno naruszenia prawa proceduralnego w postaci wskazanych w skardze przepisów Kpa, jak również prawa materialnego, nie są uzasadnione. Organa I jak i II instancji rozważyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, oceniły wyjaśnienia cudzoziemki jak i potencjalne zagrożenia dla sytuacji jej i jej dzieci będące wynikiem stosunków panujących w Czeczenii, posługując się w odniesieniu do tej kwestii fachowymi opracowaniami. Zarzucając organom administracji niedokładne zbadanie stanu faktycznego i zgromadzonego materiału dowodowego (art. 7 oraz art. 77 kpa), cudzoziemka tak naprawdę nie wykazała ażeby poza zainteresowaniem organów pozostały jakieś istotne, mające znaczenie dla sprawy okoliczności, próbując raczej polemizować z tą oceną w korzystnym dla siebie kierunku. W sprawie jak już wyjaśniono, nie miało miejsca naruszenie prawa materialnego, w tym nie doszło do naruszenia wskazywanego w skardze art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu zasądzono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, z późn. zm.).