V SA/Wa 2123/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowanego postanawia: odrzucić zażalenie M. S. Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M. S. (zwany dalej skarżącym) przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Odpis postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 czerwca 2013 r. (k-87 akt sądowych) Natomiast skarżącemu odpis ww. postanowienia przesłano jedynie do wiadomości, przesyłkę odebrał w dniu 21 czerwca 2013 r. (k-86 akt sądowych). Skarżący w dniu 27 czerwca 2013 r. złożył osobiście w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pismem z dnia 3 lipca 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym k-91 akt sądowych) przekazał ww. zażalenie według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jednolity ze zm.) zwana dalej p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Art. 197 § 2 p.p.s.a wskazuje, że do postępowania toczącego się w skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Natomiast art.178 p.p.s.a. stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie odpis postanowienia z dnia 11 czerwca 2013 r. został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 czerwca 2013 r., a więc termin do wniesienia zażalenia mijał z dniem 24 czerwca 2013 r. Należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem skarżącego reprezentuje pełnomocnik z urzędu adw. G. Z.. Z tego względu odpis postanowienia z dnia 11 czerwca 2013 r. został doręczony pełnomocnikowi, a termin do wniesienia zażalenia jest liczony od dnia doręczenia odpisu postanowienia temu pełnomocnikowi. Pełnomocnik nie wniósł zażalenia na ww. postanowienie. Natomiast Sąd doręczył skarżącemu odpis postanowienia z dnia 11 czerwca 2013 r. jedynie do wiadomości, a termin do wniesienia zażalenia biegł od dnia doręczenia odpisu postanowienia pełnomocnikowi tj. od dnia 17 czerwca 2013 r., a nie od dnia doręczenia skarżącemu tj. 21 czerwca 2013 r. Należy również zauważyć, iż skarżący złożył zażalenie do niewłaściwego sądu tj. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, a nie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a więc datą wniesienia zażalenia będzie dzień 3 lipca 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), kiedy to zostało ono przekazane do tutejszego Sądu. Na marginesie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. art. 245 § 1 p.p.s.a. Sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Natomiast zgodnie art. 253 ww. ustawy o wyznaczenie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego sąd zwraca się do właściwej okręgowej rady adwokackiej, rady okręgowej izby radców prawnych. W związku z powyższym należy wskazać, iż Sąd nie jest właściwym organem decydującym o wyznaczeniu konkretnego adwokata. Organem właściwym jest Okręgową Rada Adwokacka - al. Ujazdowskie 49; 00-536 Warszawa. W związku z powyższym skarżący może się zwrócić o zmianę adwokata do ww. Rady. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż skarżący wniósł zażalenie po terminie i z tego względu orzeczono jak sentencji na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.