V SA/Wa 2137/13

Referendarz sądowy Anna Michałowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) lipca 2013 r. Nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej p o s t a n a w i a: - przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym, tj. ustanowienia radcy prawnego z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie. Skarżąca wystąpiła - na urzędowym formularzu PPF - z wnioskiem o ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z dwójką małoletnich dzieci, nie posiada żadnych nieruchomości, przedmiotów wartościowych ani oszczędności pieniężnych. Skarżąca dysponuje skromnym dochodem z pracy na zastępstwo w wysokości netto 815,99 zł. Dzieci uzyskują alimenty w wysokości 840 zł. Umowa o pracę w każdej chwili może zostać rozwiązana. Jej dzieci są w wieku szkolnym. Wydatki na obiady, środki higieniczne i pomoce naukowe wynoszą miesięcznie 400 zł. Miesięczne środki są w całości pochłaniane przez bieżące wydatki, w których podstawową pozycję stanowi energia elektryczna oraz zakup żywności i węgla, drewna. Miesięczna kwota tych wydatków wynosi 430 zł. Miesięczny koszt leczenia dzieci, które często zapadają na infekcję wynosi 400 zł. Do wniosku Skarżąca załączyła fakturę za energię, wyrok Sądu z 11.10.2005 r. oraz rachunki za obiady. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż postanowieniem z dnia 7 października 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2137/13 przyznano Skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (T.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej ustawy p.p.s.a. - ponoszenie przez Strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i zostaje przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że omawiana instytucja, powinna być stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia, bądź środki te są bardzo ograniczone. W innej sytuacji strona powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli posiada jakiekolwiek środki majątkowe. Zasadność wniosku skarżącej rozpatrzono w dwóch aspektach, tj. z jednej strony uwzględniono wysokość obciążeń finansowych, jakie będzie ona zobowiązana ponieść w postępowaniu, z drugiej zaś strony jej możliwości finansowe. Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie o stanie majątkowym i porównując je z obciążeniem wynikającym z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącej prawa pomocy również w zakresie ustanowienia radcy prawnego. W związku z powyższym na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.