V SA/Wa 2140/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej F.M. i T.J. wspólników spółki cywilnej L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: - odrzucić skargę kasacyjną. Zarządzeniem z dnia 28 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżących został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej w terminie 7 dni po rygorem odrzucenia tej skargi, poprzez nadesłanie pełnomocnictwa upoważniającego do podpisania skargi kasacyjnej. Wezwanie powyższe zostało doręczone pełnomocnikowi dnia 4 grudnia 2015 r. (k. 65 akt sądowych). W zakreślonym terminie brak formalny skargi kasacyjnej nie został usunięty, pełnomocnik oświadczył natomiast, że nadesłanie pełnomocnictwa nie jest możliwe bowiem L. spółka cywilna F.M., T.J. zakończyła swój byt prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 z późn. zm. – dalej jako u.g.h.) karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Karę tę wymierza w drodze decyzji administracyjnej naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa. Jedyną przesłanką wymierzenia kary pieniężnej na podstawie ustawy o grach hazardowych, jest ustalenie faktu urządzenia gry hazardowej w rozumieniu art. 4 ust. 2 w zw. z art. 2 u.g.h. bez koncesji lub zezwolenia lub gry na automacie poza kasynem gry. Karze z art. 89 u.g.h. podlega bowiem każdy, kto urządza gry hazardowe wbrew przepisom ustawy. Skoro naruszenia przepisów niniejszej ustawy może dopuścić się zarówno osoba fizyczna, jak i prawna, to tym samym każda z nich może zostać ukarana na mocy przepisów tej ustawy. Istotne wątpliwości budzi zatem nałożenie kary na podstawie ww. przepisów na spółkę cywilną. W perspektywie art. 860 k.c. spółka cywilna jawi się bowiem raczej jako stosunek zobowiązaniowy (umowa) łącząca jej wspólników, nie zaś odrębny podmiot prawa. Przyjmuje się, że tylko wspólnikom spółki cywilnej przysługuje status przedsiębiorców (art. 4 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej) jednak, na zasadzie wyjątku, przepisy prawa publicznego przyznają spółce cywilnej podmiotowość podatkową w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego. Zgodnie z art. 25 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, osoba fizyczna, osoba prawna lub organ administracji publicznej mają zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona (zdolność sądowa). Ponadto zgodnie z art. 25 § 3 tej ustawy zdolność sądową mają także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie spółka cywilna, do której skierowano zaskarżoną decyzję, do żadnej z grup podmiotów wymienionych w art. 25 p.p.s.a. nie należy. W tym stanie rzeczy, spółka ta nie ma zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadmnistracyjnym. Ponieważ przedsiębiorcami, zgodnie z ustawą o swobodzie działalności gospodarczej są wspólnicy spółki cywilnej, to oni jako przedsiębiorcy, mogą występować jako strona postępowania administracyjnego, a następnie jako strona postępowania sądowego. Dotyczy to także byłych wspólników ww. spółki cywilnej, gdyż to oni mają interes prawny we wniesieniu skargi, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. Tym samym zasadne było uznanie za skarżących wspólników spółki cywilnej i wezwanie ich pełnomocnika do nadesłania pełnomocnictwa (pełnomocnictw) udzielonych mu przez wspólników tej spółki – F.M., T.J., zawierających upoważnienie do sporządzenia skargi kasacyjnej. Wobec nieusunięcia tego braku skargę kasacyjną należało odrzucić na podstawie art. 178 p.p.s.a.