V SA/Wa 2141/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Rozwoju (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów) z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu oddala skargę Przedmiotem skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. (Beneficjent) jest decyzja Ministra Rozwoju z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] określającą kwotę dofinansowania przypadającą do zwrotu w wysokości 4.179.500 zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych liczonymi w następujący sposób: - od dnia 10 grudnia 2013 r. od kwoty w wysokości 1.065.772,50 zł do dnia ich zwrotu, - od dnia 25 lutego 2014 r. od kwoty w wysokości 2.646.668,38 zł do dnia ich zwrotu, - od dnia 27 lutego 2014 r. w wysokości 467.059,12 zł do dnia ich zwrotu. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu 11 lipca 2013 r. pomiędzy PARP a Beneficjentem została zawarta umowa o dofinansowanie pn. "Zwiększenie konkurencyjności spółki dzięki wdrożeniu innowacyjnej technologii", którego celem było wprowadzenie na rynek specjalnego polistyrenu z grafitem ekspandującym poprzez wdrożenie innowacyjnej technologii będącej przedmiotem zgłoszenia patentowego. Maksymalna kwota dofinansowania realizacji projektu została określona w wysokości 13.592.250,00 zł, natomiast całkowity koszt realizacji projektu miał wynieść 33.436.935,00 zł – w tym maksymalna kwota wydatków kwalifikowanych 27.184.500,00 zł. Zgodnie z postanowieniami umowy (§ 5 ust. 3) okres kwalifikowalność wydatków miał zakończyć się w dniu 31 grudnia 2014 r. Do tego dnia Beneficjent zobowiązał się do zrealizowania projektu w zakresie wynikającym z wniosku o dofinansowanie oraz do złożenia wniosku o płatność końcową. Na podstawie zapisów wniosku o dofinansowanie będącym załącznikiem do Umowy, Strona zobowiązana była do wdrożenia technologii pn. Sposób recyklingu spienionego polistyrenu m.in. poprzez zakup i uruchomienie środków trwałych (w tym: 2 szt. silosów na surowiec, 4 szt. młynów, 2 szt. wagowych systemów dozowania przemiału itp.), wykonanie robót i materiałów budowlanych (w tym: utwardzenie terenu o pow. 3 000 m2 i wzniesienie budynku o pow. 2 000 m2 - rezygnacja z budowy budynku na podstawie aneksu nr 1 do Umowy z 11 lutego 2014 r.), a w efekcie wprowadzenie na rynek dwóch innowacyjnych produktów. W dniu 13 listopada 2013 r. Beneficjent złożył pierwszy wniosek o płatność zaliczkową nr [...]. PARP przekazał Stronie zaliczkę w wysokości 4.179.500,00 zł wypłaconą w dwóch częściach. Otrzymaną zaliczkę Beneficjent rozliczył za pomocą zwrotów dokonanych 13 i 14 stycznia 2014 r. na łączną kwotę 3.113.727,50 zł. Następnie 20 stycznia 2014 r. Beneficjent złożył drugi wniosek o płatność zaliczkową nr [...] i otrzymał zaliczkę na łączną kwotę 3.113.727,50 zł wypłaconą w dwóch częściach. Pismem z 16 czerwca 2014 r. Skarżąca zwróciła się do PARP o przesunięcie terminu na złożenie wniosku o płatność o miesiąc, tj. do końca lipca 2014 r., tłumacząc, iż istnieje obawa zaistnienia braku możliwości odebrania drugiej części linii technologicznej produkowanej na zlecenie Strony. W odpowiedzi PARP poinformowała Beneficjenta, iż zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 3 Umowy o dofinansowanie jest on zobligowany do aktualizacji haromonogramu płatności wraz ze złożeniem wniosku o płatność. W dniu 16 lipca 2014 r. Strona ponownie zwróciła się do PARP o przesunięcie terminu na złożenie wniosku o płatność o miesiąc, tym razem do końca sierpnia 2014 r., tłumacząc się napotkanymi trudnościami Wykonawcy podczas realizacji zlecenia na linię technologiczną (niedotrzymanie terminów dostawy części do linii przez zagranicznych dostawców). Ze względu na brak informacji od Beneficjenta w zakresie przebiegu realizacji projektu, który rozpoczął się 15 września 2012 r., IW pismem z 28 lipca 2014 r., wezwała Beneficjenta do przedstawienia szczegółowego sprawozdania z postępu rzeczowo-finansowego w projekcie oraz przekazania informacji nt. zaplanowanego terminu odbioru urządzeń i przedstawienia umowy z wykonawcami/dostawcami. W odpowiedzi z dnia 7 sierpnia 2014 r. Beneficjent przekazał ww. sprawozdanie zgodnie z którym wskazał, że planuje zakończenie projektu zgodnie z Umową, tj. do 31 grudnia 2014 r., ponadto 3 kwietnia 2014 r. oraz 7 maja 2014 r. dokonała płatności częściowej w wysokości 2 min zł netto w związku z nabyciem linii technologicznej wyszczególnionej w umowie z 7 marca 2014 r. podpisanej z firmą M. Sp. z o.o. Zadeklarowany termin dostawy/odbioru przedmiotu zakupu określono na dzień 15 grudnia 2014 r. W dniu 27 sierpnia 2014 r. Beneficjent po raz trzeci zwrócił się do PARP o przesunięcie terminu złożenia wniosku rozliczającego zaliczkę na koniec września 2014 r. ze względu na wydłużający się termin dostawy podzespołów u wykonawcy zamówienia. W odpowiedzi, pismem z 12 września 2014 r., IW zgodziła się na przesunięcie terminu złożenia wniosku rozliczającego zaliczkę do 30 września 2014 r. oraz poinformowała, iż Strona zobligowana jest do rozliczenia co najmniej 70% łącznej kwoty przekazanych transz zaliczki. Ponadto, PARP odniosła się do przekazanego przez Stronę przy piśmie z 7 sierpnia 2014 r. sprawozdania z postępu rzeczowego w projekcie, wyrażając zaniepokojenie brakiem udokumentowania realizacji prac w projekcie oraz wezwała do terminowego złożenia wniosku rozliczającego otrzymaną zaliczkę tj. do 30 września 2014 r. Następnie pismem z dnia 26 września 2014 r. Beneficjent, po raz kolejny zwrócił się o przedłużenie terminu na złożenie wniosku rozliczającego zaliczkę, tym razem do końca września 2015 r. Z uwagi na fakt, że termin realizacji projektu upływał 31 grudnia 2014 r., PARP pismem z 9 października 2014 r. odrzuciła wniosek Beneficjenta i ostatecznie wezwała do złożenia wniosku rozliczającego otrzymaną zaliczkę. W dniu 7 listopada 2014 r. wpłynął do PARP wniosek rozliczający zaliczkę o nr [...] oraz wniosek o przedłużenie terminu realizacji projektu o 6 miesięcy tj. do końca czerwca 2015 r. W powołanym wniosku o płatność, Skarżąca wykazała dwie faktury zaliczkowe na kwotę 2 min zł brutto, przedstawione uprzednio w sprawozdaniu z realizacji postępu rzeczowego. W części sprawozdawczej wniosku o płatność odnoszącej się do postępu rzeczowo- finansowego projektu, Strona wykazała zrealizowanie jednego z czterech wskaźników wskazanych do realizacji zadań, który został zrealizowany na poziomie 6,25%. W przedmiotowym dokumencie Skarżąca nie zidentyfikowała żadnych problemów napotkanych w trakcie realizacji projektu, o których należałoby poinformować IW, ani nie wskazała niewykonania zadań planowanych do realizacji w okresie objętym wnioskiem oraz przyczyn ewentualnego nieosiągnięcia zakładanego w projekcie poziomu wskaźników (pkt 16 wniosku). Natomiast w harmonogramie wydatków dokonano przesunięć wydatków z 2014 r. na I i II kwartał 2015 r., pomimo, iż projekt realizowany miał być do 31 grudnia 2014 r. Wobec braku jakichkolwiek postępów w realizacji projektu oraz kilkakrotnego przesuwania terminu na rozliczenie zaliczki, a także z uwagi na złożony wniosek o przesunięcie terminu realizacji, PARP pismem z 28 listopada 2014 r. poinformowała o konieczności dostarczenia dodatkowych dokumentów i wyjaśnień oraz ustanowienia dodatkowego zabezpieczenia na kwotę odpowiadającą wysokości przyznanego dofinansowania w Umowie o dofinansowanie. Powyższa konieczność wynikała z faktu, iż zgodnie z § 5 ust. 7 Umowy o dofinansowanie przedstawione do rozliczenia faktury zaliczkowe na rzecz wykonawców nie mogą zostać uznane za wydatek kwalifikujący się do objęcia wsparciem jedynie w oparciu o dokument stwierdzający zawarcie umowy na wykonanie zamówienia bez udokumentowania przeniesienia na Beneficjenta własności środków trwałych, które mają być finansowane w ramach projektu. Strona została również poinformowana, iż udokumentowanie wykonania zamówienia, następuje poprzez dysponowanie przez Beneficjenta dokumentami potwierdzającymi postęp rzeczowy takimi jak: protokoły odbioru częściowego, dokumenty OT potwierdzające przyjęcie do ewidencji środków trwałych rozliczane komponenty linii technologicznej, umowy z wykonawcami zawierające postanowienia przenoszące własność rozliczanych elementów na Beneficjenta. Ponadto, IW wskazała, iż kolejne przesunięcia terminu realizacji projektu ze względu na realizację zamówienia przez wykonawcę linii technologicznej budzi istotne wątpliwości co do prawidłowości realizacji projektu i możliwości osiągnięcia celów określonych w Umowie o dofinansowanie. W odpowiedzi z 5 grudnia 2014 r. Strona przekazała protokoły częściowego odbioru potwierdzające przeniesienie własności elementów linii technologicznej na zamawiającego oraz dokumenty potwierdzające postęp prac budowlanych, a także zwróciła się z prośbą o odstąpienie od konieczności wniesienia dodatkowego zabezpieczenia. Pismem z dnia 18 grudnia 2014 r. IW powołując się na przepisy art. 168 u.f.p. oraz postanowienia Umowy, przypomniała Stronie o konieczności rozliczenia niewydatkowanej w 2014 r. części zaliczki pochodzącej z budżetu państwa, a także konieczności rozliczenia co najmniej 70% łącznej kwoty otrzymanych transz zaliczek - informując, iż w przypadku nieterminowego rozliczenia zaistnieje konieczność naliczenia odsetek jak dla zaległości podatkowych zgodnie z art. 189 ust. 3 u.f.p. Ponadto, PARP pismem z 22 grudnia 2014 r. poinformowała, iż przekazane dokumenty są niewystarczające i wskazują na niepokojąco niski poziom zaawansowania prac budowlanych (poproszono o przekazanie bardziej szczegółowego opisu w tym zakresie). IW zwróciła się do Beneficjenta o wskazanie terminu, w jakim jest on w stanie dostarczyć dokumenty dotyczące dodatkowego zabezpieczenia. W odpowiedzi na pismo z 18 grudnia 2014 r. Skarżąca zwróciła się do PARP o przesunięcie terminu na zwrot części niewykorzystanej zaliczki oraz złożenie wniosku o płatność rozliczającego zaliczkę w terminie do 28 lutego 2015 r. Pismem z 15 stycznia 2015 r. PARP przesłała informację odmowną. Jednocześnie, powołując się na wcześniejsze pisma z 28 listopada 2014 r. oraz 22 grudnia 2014 r., IW przypomniała o zobowiązaniu Strony do ustanowienia dodatkowego zabezpieczenia na kwotę przyznanego w Umowie dofinansowania i ostatecznie wezwała do ustanowienia go w ciągu 7 dni od otrzymania niniejszego pisma, informując jednocześnie, iż w przeciwnym razie zostanie odrzucony wniosek o płatność złożony 7 listopada 2014 r. Pismem z 14 stycznia 2015 r. (wpływ do IW 20 stycznia 2015 r.) Strona, odpowiadając na pismo PARP z 22 grudnia 2014 r., zapewniła, iż stan zaawansowania prac jest zdecydowanie wyższy niż wynika to z przedstawionego przez IW opisu, na dowód przedstawiając kopie protokołów z 24 listopada 2014 r. dotyczących odbioru częściowego przez Stronę od wykonawcy M. Sp. z o.o. tj.: PT nr 17/2014 (silosy na surowiec), PT nr 18/2014 (podajnik taśmowy ciężki), PT nr 19/2014 (podajnik taśmowy płaski), PT nr 20/2014 (roboty budowlane - zbrojenie i fundamenty pod ekstruder z dozowaniem poroforu), PT nr 21/2014 (roboty budowlane - fundamenty pod rozdzielnię energetyczną 2 szt.), PT nr 22/2014 (przepływowy reaktor do rozpuszczania), PT nr 23/2014 (urządzenie wyparne wstępne). Beneficjent poinformował również, że dodatkowe zabezpieczenie może przedstawić do końca lutego 2015 r. Jednocześnie Beneficjent nie przedstawił dowodów przyjęcia środka trwałego do użytkowania w spółce, a to oznacza, iż nie przyjęto tych urządzeń do eksploatacji, nie wprowadzono również do ewidencji składników rzeczowych aktywów przedsiębiorstwa. Następnie pismem z 12 lutego 2015 r. PARP poinformowała, iż przekazane dokumenty nie są wystarczające. W rezultacie podtrzymała stanowisko odnośnie do konieczności ustanowienia dodatkowego zabezpieczenia, przypominając iż jest to warunek zaakceptowania złożonego wniosku o płatność oraz przedłużenia realizacji projektu o 6 miesięcy. W związku z niewywiązaniem się Beneficjenta z ww. wymogów nałożonych przez PARP, 13 marca 2015 r. Regionalna Instytucja Finansująca - [...] Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. (dalej: RIF), działając w imieniu IW przeprowadziła kontrolę doraźną na miejscu realizacji projektu. W trakcie kontroli nie przedstawiono kontrolującym dokumentacji finansowej projektu, a ponadto kontrola wykazała m.in., iż: projekt powinien być realizowany w Z. przy ul. [...], w obrębie działek [...], natomiast realizacja odbywa się w obrębie działki [...] - Beneficjent nie zgłosił takiej zmiany do Umowy na etapie jej rozliczania; brak informacji w miejscu lokalizacji oraz na okazanych urządzeniach o współfinansowaniu projektu ze środków POIG; numery działek uwzględnione w umowie dzierżawy gruntu zawartej 2 stycznia 2013 r. pomiędzy Beneficjentem a PPHU J. S. nie odnoszą się do działek wykazanych w załączniku Ib - Zaświadczenie organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000 (brak faktur i dowodów zapłaty za dzierżawę gruntu). Pismem z dnia 24 marca 2015 r. RIF przesłała Beneficjentowi informację pokontrolną z kontroli doraźnej. Po kilkukrotnym nadesłaniu wyjaśnień przez Beneficjenta, ostatecznie, pismem z 27 maja 2015 r. RIF poinformowała Beneficjenta, iż w wyniku zrealizowanych działań pokontrolnych, raport z kontroli uzyskał wynik negatywny z uwagi na naruszenie postanowień Umowy o dofinansowanie projektu. Pomimo, iż 31 grudnia 2014 r. upłynął termin realizacji projektu, Beneficjent nie rozliczył się z otrzymanej zaliczki, nie złożył wniosku o płatność końcową. Ponadto, kontrola doraźna projektu wykazała, iż projekt nie został w całości zrealizowany. Beneficjent nie odniósł się również do wszystkich zastrzeżeń wykazanych w informacji pokontrolnej. Beneficjent nie zapewnił również płynności finansowej projektu, gdyż pomimo przedstawienia przez Skarżącą umowy pożyczki z 9 maja 2014 r. z firmą Q. S.A. (załączonej do pisma z 12 maja 2015 r.) nie przedłożył wyjaśnienia powodu opóźnienia przelewu transz pożyczki przez pożyczkodawcę. Nie przedłożono m.in.: dokumentów OT, gdyż żadne z urządzeń nie zostało na daną chwilę przyjęte do użytkowania; protokołów zdawczo-odbiorczych wykonanych robót; załączników do umowy z wykonawcą linii technologicznej; dokumentacji związanej ze wskaźnikami produktu i rezultatu, które określiłyby stopień ich osiągnięcia; zaświadczenia Ib - organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000; kopii dokumentacji potwierdzającej zamieszczenie zapytania ofertowego na stronie internetowej; kopii potwierdzenia wysłania zapytania ofertowego; wyjaśnień dotyczących zmiany przedmiotu zamówienia; oświadczenia sprzedającego. Wniosek o płatność z 7 listopada 2014 r. został odrzucony 24 lipca 2015 r. W uzasadnieniu swojej decyzji IW wpisała, iż ze względu na przedstawienie do rozliczenia jedynie dwóch faktur zaliczkowych, Beneficjent został wezwany do ustanowienia dodatkowego zabezpieczenia, którego nie dostarczył we wskazanym terminie. Powołano się również na nieprawidłowości wykryte podczas przeprowadzenia kontroli doraźnej. W związku z tym wszystkie wydatki w projekcie zostały uznane za niekwalifikujące się do objęcia wsparciem, a Beneficjent wezwany do zwrotu całości wypłaconej zaliczki na podstawie art. 207 ust. 8 u.f.p. Następnie pismem z dnia z 28 lipca 2015 r. PARP – opierając się na wynikach ww. kontroli – poinformowała Beneficjenta o stwierdzeniu szeregu postanowień Umowy o dofinansowanie, tj.: naruszenia § 2 ust. 2 Umowy o dofinansowanie, w którym Beneficjent zobowiązał się m.in. do zrealizowania projektu w pełnym zakresie, z należytą starannością zgodnie z Umową, a w szczególności z opisem zawartym we wniosku o dofinansowanie będącego załącznikiem do Umowy oraz z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i wspólnotowego, zasadami polityk wspólnotowych, które są dla niego wiążące (...); naruszenia § 2 ust. 3 Umowy o dofinansowanie, który stanowi m.in. że projekt obejmuje realizację przez Beneficjenta inwestycji bezpośrednio związanej i niezbędnej do pierwszego wdrożenia wynalazku, który został zgłoszony w celu uzyskania patentu lub na który uzyskano patent oraz jego wdrożenie w działalności gospodarczej Beneficjenta zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie, a zrealizowanie projektu oznacza: wykonanie pełnego zakresu rzeczowego projektu, zgodnie z harmonogramem rzeczowo- finansowym oraz udokumentowanie wykonania zakresu rzeczowego odpowiednimi dokumentami potwierdzającymi zgodność realizacji projektu z warunkami Umowy; zrealizowanie pełnego zakresu finansowego projektu, co oznacza zrealizowanie przez Beneficjenta wszystkich płatności i ich udokumentowanie zgodnie z warunkami Umowy; wdrożenie wynalazku rozumiane jako rozpoczęcie produkcji lub świadczenie usług przez Beneficjenta opartych o wynalazek, charakteryzujących się co najmniej funkcjonalnościami i cechami określonymi we wniosku o dofinansowanie. Spółka została również poinformowana o odrzuceniu wniosku o płatność rozliczającego otrzymaną zaliczkę. IW stwierdziła, iż Strona nie osiągnęła założonych celów i wskaźników określonych we wniosku o dofinansowanie, do czego zobowiązywało postanowienie § 7 ust. 1 Umowy. Brak zakończenia realizacji projektu i wdrożenia wynalazku oznacza brak wypełnienia przez Beneficjenta warunków określonych w wyżej wymienionych postanowieniach Umowy, wobec czego stwierdzono, iż dotychczas wypłacone środki finansowe powinny zostać zwrócone przez Beneficjenta na podstawie art. 207 ust. 8 u.f.p., w związku z wystąpieniem okoliczności, o których mowa w art. 207 ust. 1 tej ustawy. Tym samym wezwano Spółkę do zwrotu kwoty 4.179.500,00 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia dokonania ich zwrotu. Ze względu na brak zwrotu środków, pismem z 30 września 2015 r. IW zawiadomiła Beneficjenta, iż zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne, zakończone przez PARP decyzją nr [...] z [...] grudnia 2015 r. zobowiązującą Stronę do zwrotu dofinansowania w wysokości 4.179.500 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Po rozpoznaniu odwołania Strony – w którym podniesiono zarzuty naruszenia art. 7, art. 80, art. 77 § 1 i § 3 oraz art. 10 § 1 k.p.a.; art. 207 ust. 1 pkt 1 u.f.p. – decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Minister Rozwoju utrzymał w mocy ww. decyzję PARP. Uzasadniając rozstrzygnięcie o takiej treści organ odwoławczy powołując się na ustalony stan faktyczny stwierdził, że podniesione przez Stronę zarzuty nie są niezasadne. Organ ten podkreślił w szczególności, że IW miała podstawy do oceny, iż realizacja całego projektu jest zagrożona. Wobec czego, zgodnie ze swoimi uprawnieniami wynikającymi § 15 ust. 17 Umowy, wezwała Skarżącą do przedstawienia dodatkowego zabezpieczania w formie wskazanej przez Stronę (spośród form określonych w rozporządzeniu w sprawie zaliczek), stawiając ten wymóg, jako warunek do wydania zgodny na przesunięcie terminu realizacji projektu. Jednakże ze względu na to, iż warunek nie został spełniony przez Skarżącą, IW podjęła decyzję o konieczności przeprowadzenia kontroli doraźnej w miejscu realizacji projektu w celu ustalenia stanu faktycznego realizowanej Umowy. Po przeprowadzonej kontroli, Strona miała możliwość dokonania wyjaśnień i wzywana była do uzupełnień. Ponadto podkreślono, że to Strona powinna informować IW o napotkanych problemach i ewentualnych powodach opóźnień w realizacji projektu w czasie jego trwania, jak wskazuje § 7 ust. 12 Umowy o dofinansowanie. O przesunięcie terminu realizacji projektu o 6 miesięcy tj. do końca czerwca 2015 r. Strona wnioskowała dopiero przy piśmie z 31 października 2014 r. Natomiast przedstawiona przez Skarżącą dokumentacja, z której można wywnioskować, iż miała problem z pozyskaniem od pożyczkodawców środków na realizację projektu, czego wcześniej nie sygnalizowała IW, została załączona dopiero przy piśmie Strony z 12 maja 2015 r., a więc w trakcie dokonywania wyjaśnień i uzupełnień po przeprowadzonej kontroli doraźnej. Zdaniem organu odwoławczego, w toku postępowania PARP podjęła wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także w sposób wyczerpujący zebrała i rozpatrzyła cały materiał dowodowy. Minister powołał się w tym zakresie skierowaną do Beneficjenta prośbę o przedłożenie dokumentacji uzupełniającej oraz wyjaśnień do ustaleń pokontrolnych. Dalej minister wskazał, że organ I instancji wziął pod uwagę wyjaśnienia i uzupełnienia Strony złożone przy pismach z 15 kwietnia 2015 r. oraz z 12 maja 2015 r., jednakże uznał je za niewystarczające. Nieuwzględnienie argumentacji Skarżącej, nie oznacza jednak, iż PARP nie podjęła wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, biorąc pod uwagę interes społeczny i słuszny interes obywateli. W zaskarżonej decyzji wyraźnie wskazano, że wydatki uznane zostały za niekwalifikowalne, gdyż nie przyczyniły się do osiągnięcia celu, jakim było "Zwiększenie konkurencyjności spółki dzięki wdrożeniu innowacyjnej technologii". Ponadto, postanowienie § 2 ust 2 Umowy, wg którego "Beneficjent zobowiązuje się do zrealizowania Projektu w pełnym zakresie, w terminie wskazanym § 5 ust 3 z należytą starannością (...)", stanowi zarówno potwierdzenie argumentacji, na której oparł się organ I instancji (brakiem osiągnięcia celu projektu), jak i tłumaczy przyczynę nieuwzględnienia w zaskarżonej decyzji wyjaśnień przekazanych przez Skarżącą. Następnie Minister wskazał, że Strona o problemach z pozyskaniem środków poinformowała IW dopiero przy piśmie z 12 maja 2015 r., a więc po terminie realizacji projektu. Natomiast, jako powód przy przedłużaniu terminu złożenia wniosku o płatność rozliczającego zaliczkę, a następnie realizacji projektu, Strona podawała lakoniczną informację związaną z opóźnieniem w dostarczeniu części do produkcji linii technologicznej dla wykonawcy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 80 k.p.a. organ II instancji powołując się na § 8 ust. 1 Umowy wskazał, że Strona miała obowiązek poinformować IW o zmianie lokalizacji projektu. Z akt sprawy nie wynika natomiast, iż "zmiana lokalizacji została uzgodniona przez Skarżącą z PARP". Organ dodał ponadto, że nie jest wystarczające poinformowanie udzielającego dotację o konieczności zmiany w realizowanym projekcie i uzyskanie jego ustnej zgody. Istotne jest, żeby aneksowanie umowy poprzedzało dokonanie zmian, a nie odwrotnie. Dalej Minister zaznaczył, że we Wniosku o dofinansowanie, będącego integralną częścią Umowy, Wnioskodawca zagwarantował środki na realizację projektu w wysokości 28.397 mln zł. Między innymi ta gwarancja stanowiła jeden z warunków implikujących podpisanie umowy i uzyskanie przez Stronę dofinansowania projektu ze środków PO IG w wysokości ponad 15 mln zł. Sama kwota dofinansowania nie stanowiła kwoty środków wystarczającej do realizacji projektu, o czym świadczy już sama umowa z wykonawcą na wykonanie linii technologicznej o wartości dwukrotnie wyższej. Dodatkowo w § 3 ust. 4 Umowy o dofinansowanie Beneficjent zobowiązał się do zapewnienia finansowania projektu. Tymczasem przedstawione przez Stronę dokumenty świadczą o krokach podjętych przez Stronę w zakresie pozyskania brakujących środków, ale nie oznaczają zapewnienia ich przez Beneficjenta. Zgodnie z postanowieniami § 7 pkt. 12 Umowy "Beneficjent niezwłocznie informuje IW/IP II stopnia o wszelkich zagrożeniach oraz nieprawidłowościach w realizacji projektu". Zdaniem organu odwoławczego, nie bez znaczenia jest fakt, iż Skarżąca nie informowała IW o problemach z pozyskaniem środków na realizację projektu, których posiadanie zadeklarowała już na etapie składania wniosku o dofinansowanie, a potwierdziła przy podpisaniu Umowy o dofinansowanie projektu. Jednakże, niezależnie od tego, zgodnie z postanowieniami § 4 ust. 16 Umowy Beneficjent, któremu dofinansowanie udzielone zostanie w formie zaliczki zobowiązany jest do przestrzegania przepisów u.f.p. dotyczących trybu wydatkowania, rozliczania i zwrotu środków dotacji celowej niewykorzystanych w danym roku budżetowym, która podlega zwrotowi do 10 stycznia następnego roku budżetowego (§ 4 ust. 17 Umowy), a tego Beneficjent, pomimo kilkakrotnego wzywania przez PARP, nie uczynił. W odniesieniu do argumentacji Strony dotyczącej wydatkowania dofinansowania na realizację celu projektu Minister wskazał, że przedstawione przez Beneficjenta faktury dotyczyły płatności zaliczkowej na zakup linii technologicznej, która nie została wykonana w całości ani nie została odebrana, a okres kwalifikowalności wydatków upłynął. Pomimo, iż zakończył się termin realizacji projektu, Strona nie przedstawiła wniosku o płatność końcową, a przeprowadzona kontrola potwierdziła, iż wykonanie projektu jest częściowe. Dodatkowo, Strona nie wykazała, na jakiej podstawie można uznać, iż zakończenie projektu w terminie, o który Strona wnioskowała, jest możliwe. W związku z powyższymi ustaleniami oraz zarzutem Skarżącej dotyczącym naruszenia art. 207 ust. 1 pkt 1 u.f.p. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem następuje nie tylko w sytuacji, w której beneficjent wykorzystuje przekazane na realizację projektu środki na zadania inne niż wynikające z umowy, ale także w sytuacji braku zrealizowania innych obowiązków przez Beneficjenta, co wg Skarżącej stoi w oczywistej sprzeczności z wykładnią gramatyczną tego przepisu, organ odwoławczy stwierdził, że w kwestii rozumienia terminu "wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem" wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 20 stycznia 2009 r. (sygn. akt I SA/Łd 425/08) i uznał, że podmiot, któremu przyznano dotację, winien każdy wydatek powiązać nie tylko ogólnie z przedsięwzięciem, ale precyzyjnie z właściwym, wskazanym w umowie, celem. Powiązanie to nie może być również dowolne, ale winno być adekwatne do celu wydatku. Zgodnie z punktem 25 wniosku o dofinansowanie będącego załącznikiem do umowy, celem projektu było wprowadzenie na rynek spienialnego polistyrenu z grafitem ekspandującym, natomiast jak wynika z akt sprawy, w okresie trwania projektu nie doszło do realizacji tego celu. Dodatkowo, jak wskazał Organ I instancji, zgodnie z § 7 ust. 1 Umowy o dofinansowanie, Beneficjent zobowiązał się również do osiągnięcia założonych celów i wskaźników produktu i rezultatu odnoszących się do realizacji celów projektu określonych we wniosku o dofinansowanie w punkcie 29 oraz w ww. Umowie. Zdaniem organu odwoławczego, biorąc pod uwagę wskazane powyżej wyjaśnienia w zakresie wykorzystania środków "z naruszeniem procedur", organ I instancji właściwie ustalił, że w niniejszej sprawie doszło również do naruszenia art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., tj. wykorzystania środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. O powyższym świadczy niezastosowanie się Skarżącej do postanowień § 4 ust. 10 i ust. 16 umowy o dofinansowanie zawierających procedury postępowania w przypadku nierozliczenia w terminie przekazanych transz zaliczek i zobowiązujących Beneficjenta do przestrzegania przepisów u.f.p. dotyczących trybu wydatkowania, rozliczania i zwrotu środków dotacji celowej niewykorzystanych w danym roku budżetowym W opinii Organu II instancji poniesienie wydatku w sposób naruszający przepisy krajowe, jest jednocześnie niezgodne z art. 56 ust. 4 Rozporządzenia 1083/2006. Tak więc, jeżeli właściwy organ stwierdzi naruszenie przepisu krajowego w procesie ponoszenia wydatków, oznacza o jednocześnie, iż został naruszony ww. art. 56 ust. 4 Rozporządzenia 1083/2006, a więc przepis prawa wspólnotowego. Oczywiście, aby uznać, iż to naruszenie jest nieprawidłowością w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia 1083/2006 muszą zostać spełnione łącznie wszystkie trzy wymienione w nim przesłanki. Po pierwsze musi wystąpić jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego, po drugie musi ono wynikać z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, i wreszcie ostatnią przesłanką jest skutek w postaci spowodowania lub możliwości spowodowania szkody w budżecie ogólnym UE w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. W kwestii odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka Z. P. organ II instancji wskazał, że nie podważa, że wydatki w ramach projektu nie zostały dokonane. Natomiast, na etapie postępowania administracyjnego, sama informacja czy zapewnienie, że Skarżąca stara się o uzyskanie pożyczki jest niewystarczające. Z takiego również powodu organ odwoławczy odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania M. W., na okoliczność zakresu realizacji umowy, faktycznego wykonania wszystkich raportowanych PARP prac, wykorzystania całości przekazanych przez PARP środków zgodnie z przeznaczeniem, przyczyn, dla których Skarżąca znalazła się w sytuacji chwilowego braku możliwości kontynuowania prac związanych z realizacją projektu i czasowego charakteru tych przyczyn oraz na okoliczność tego, że przy wydłużonym okresie realizacji projektu jest on możliwy do realizacji, a także na okoliczność uzgodnienia przez Skarżącą z PARP zmian lokalizacji projektu oraz na okoliczność zapewnienia przez Skarżącą środków finansowych na realizację projektu. Organ odwoławczy odmówił również włączenia do akt sprawy dowodu z dokumentów załączonych do odwołania w postaci potwierdzenia zaangażowania Skarżącej w poszukiwania finansowego wkładu własnego przy realizacji projektu w całym okresie od dnia podpisania umowy z PARP do chwili obecnej i zamiaru zrealizowania inwestycji w całości. Z dokumentów tych nie wynikało bowiem, że Skarżąca posiada środki na realizację projektu, ponadto minął termin jego realizacji, dlatego dokumenty te nie wpływają na rozstrzygnięcie sprawy. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., zatem zgodnie z art. 207 ust. 1 pkt 1 i pkt. 2 u.f.p. środki przeznaczone na realizację projektu realizowanego przez Beneficjenta winny być zwrócone. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Skarżący zarzucił: 1. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego przejawiającej się w uznaniu, iż : skarżąca nie poinformowała PARP o zmianie lokalizacji projektu, w sytuacji, w której zmiana lokalizacji została uzgodniona przez skarżącą z PARP, przy czym twierdzenie takie organ wywodzi z obowiązku złożenia oświadczenia w tym zakresie na piśmie, w sytuacji, w której w istocie organ nie zakwestionował, że skarżąca uzyskała ustną zgodę, skarżąca nie zapewniła środków finansowych na realizację projektu, w sytuacji, w której skarżąca podjęła szereg działań zmierzających do uzyskania tych środków, które ostatecznie, z przyczyn niezależnych od skarżącej, nie zostały jej wypłacone, a w którym to zakresie skarżąca w okresie realizacji projektu przekonana była o tym, że środki na realizację projektu zostały zapewnione i istnieje gwarancja ich wypłaty, skarżąca wykorzystała środki uzyskane z dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem w sytuacji, gdy z materiału dowodowego sprawy, jak w szczególności faktur wystawionych przez jej kontrahenta - wykonawcę tj. M. Sp. z o.o. wynika, że wszystkie przekazane skarżącej przez PARP środki zostały wykorzystane przez nią na realizację zadania objętego umową, poczynione przez skarżącą wydatki nie przyczyniły się do realizacji celu projektu, dlatego stały się wydatkami niepotrzebnymi, w sytuacji, w której z materiału dowodowego sprawy, jak w szczególności faktury wystawione przez jej kontrahenta - wykonawcę tj. M. Sp. z o.o. wynika, że wszystkie przekazane skarżącej przez PARP środki zostały wykorzystane przez nią na realizację zadania objętego umową, (e) skarżąca wykorzystała środki europejskie z naruszeniem procedur opisanych w art. 184 ustawy o finansach publicznych w sytuacji, gdy skarżąca wykonała wszystkie zalecenia Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości i wielokrotnie udzielając odpowiedzi na pytania PARP dotyczące sposobu realizacji inwestycji i przesyłając uzupełnienia do kolejnych zastrzeżeń instytucji, naruszenie prawa materialnego a to ar. 207 ust. 1 pkt 1 u.f.p. publicznych przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przejawiającą się w uznaniu, że wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem następuje nie tylko w sytuacji, w której beneficjent wykorzystuje przekazane na jego rzecz środki na zadania inne niż te, na które środki zostały przyznane, ale także w sytuacji braku zrealizowania innych obowiązków przez beneficjenta, bądź też nie osiągnięcia ostatecznego celu inwestycji, nie uwzględnienie w toku realizacji przedmiotowego Projektu możliwości wydłużenia okresu jego realizacji, pomimo tego, że byłoby to zgodne z celem zawarcia umowy, jakim jest opracowanie i wdrożenie innowacyjnej technologii objętej projektem, w sytuacji, gdy na potrzeby realizacji projektu zaangażowano już efektywnie środki pomocowe w znacznej wysokości, co doprowadziło do częściowego zrealizowania zakupu maszyn i usług, które w przypadku odstąpienia od finansowania przez PARP mogą okazać się nieprzydatne, a co powoduje istnienie znacznego stopnia realizacji projektu, oraz w sytuacji, gdy skarżąca w sposób jasny i transparentny przez cały czas realizacji umowy informowała PARP o swoich problemach z pozyskaniem środków na wkład własnych, które miały być pozyskane przez podmiot zewnętrzny, który nie wywiązał się ze zobowiązań wobec skarżącej oraz w sytuacji, gdy pomimo tego skarżąca widzi możliwość zrealizowania projektu w krótkim czasie, objętym przedłużeniem. 4. naruszenie art. 7, art. 10 § 1 art. 77 § 1 i § 3 oraz art. 78 § 1 k.p.a. poprzez : zaniechanie przez organ wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie poprzez zaniechanie inicjatywy dowodowej w kierunku ustalenia rzeczywistych powodów, dla których skarżąca nie była w stanie zrealizować całości czynności objętych harmonogramem oraz zaniechanie odniesienia się w skarżonej decyzji do kwestii wniosków skarżącej o wydłużenie okresu realizacji Projektu oraz uwzględnienia wpływu odmowy jego przedłużenia na konsekwencje, zarówno dla losów samego projektu, uznanego za celowy w zakresie jego wdrożenia a na realizację którego strona już przeznaczyła bardzo duże, pozyskane z dofinansowania środki bezzasadne odmówienie przeprowadzenia dowodów z przesłuchania Z. P., w sytuacji, w której Z. P. jako osoba zajmująca się projektem ma najszerszą wiedzę dotyczącą realizacji umowy, faktycznego wykonania wszystkich raportowanych PARP prac, wykorzystana całości przekazanych przez PARP środków zgodnie z przeznaczeniem, przyczyn, dla których skarżąca znalazła się w sytuacji chwilowego braku możliwości kontynuowania prac związanych z realizacją projektu i czasowego charakteru tych przyczyn oraz na okoliczność tego, że przy wydłużonym okresie realizacji projektu jest on możliwy do realizacji, a także na okoliczność uzgodnienia przez skarżącą z PARP zmian lokalizacji projektu, przy czym Organ nie zakwestionował, iż skarżąca uzyskała ustną zgodę na zmianę lokalizacji projektu, na okoliczność zapewnienia przez skarżącą środków finansowych na realizację projektu, bezzasadne odmówienie przeprowadzenia dowodów z przesłuchania M. W. w sytuacji, w której M. W. ma wiedzę dotyczącą realizacji umowy, faktycznego wykonania wszystkich raportowanych PARP prac, wykorzystana całości przekazanych przez PARP środków zgodnie z przeznaczeniem, przyczyn, dla których skarżąca znalazła się w sytuacji chwilowego braku możliwości kontynuowania prac związanych z realizacją projektu i czasowego charakteru tych przyczyn oraz na okoliczność tego, że przy wydłużonym okresie realizacji projektu jest on możliwy do realizacji, a także na okoliczność uzgodnienia przez skarżącą z PARP zmian lokalizacji projektu, na okoliczność zapewnienia przez skarżącą środków finansowych na realizację projektu, bezzasadne odmówienie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu oceny prac i wyceny wartości prac, w tym usług i maszyn objętych realizacją Umowy zawartej przez skarżącą z PARP w dniu 28 czerwca 2013 r. na okoliczność tego, czy skarżąca zrealizowała prace objęte przekazanymi PARP protokołami odbioru oraz na okoliczność tego, jaka jest wartość tych prac, w sytuacji, w której przeprowadzenie takiego dowodu jest konieczne dla wykazania, że żadne ze środków przekazanych na podstawie przedmiotowej umowy przez PARP skarżącej nie zostały wykorzystane niezgodnie z ich przeznaczeniem, oraz wykazanie, że skarżąca poprzez umowę z wykonawcą M. Sp. z o.o. w rzeczywistości zrealizowała prace objęte protokołami odbioru podpisanymi z tym podmiotem, oraz, że prace te mają wartość zgodną z ustaloną przez strony umowy i wskazaną w protokołach, bezzasadne odmówienie włączenia do akt sprawy dowodu z dokumentów załączonych do odwołania w postaci potwierdzenia zaangażowania skarżącej w poszukiwaniu finansowego wkładu własnego przy realizacji projektu w całym okresie od dnia podpisania umowy z PARP i zamiaru zrealizowania inwestycji w całości. W oparciu o treść ww. zarzutów, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu przez sądem administracyjnym. W odpowiedzi na powyższą skargę, Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd uznał, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie wskazać należy, że Sąd uznaje stan faktyczny ustalony przez organ za prawidłowy i czyni go przedmiotem własnych ustaleń. Stan faktyczny zresztą częściowo nie jest między stronami sporny, chociaż strona skarżąca w inny sposób interpretuje bezsporne zaistniałe okoliczności. Taką podstawową okolicznością jest ta, że wydatki poczynione przez Skarżącą nie przyczyniły się do realizacji celu projektu. Sporna jest również okoliczność, czy podjęcie działań zmierzających do uzyskania środków własnych na realizację projektu jest równoznaczna z zapewnieniem tych środków. W ocenie Sądu – w tak zarysowanym sporze – prawidłowe jest stanowisko organu. Skarżąca powołując argumenty świadczące o braku jej winy w niezrealizowaniu projektu, zdaje się bowiem nie dostrzegać tej istotnej okoliczności, iż umowa o dofinansowanie jest umową rezultatu, a nie starannego działania. Organ zasadnie zatem uznał, że wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem miało miejsce ze względu na niezrealizowanie przez Stronę celu projektu, wskaźników produktu oraz wskaźników rezultatu wnikających z Umowy. Skoro więc projekt nie został zrealizowany w terminie, to bez znaczenia pozostawały okoliczności świadczące o tym, że Skarżąca poprzez umowę z wykonawcą M. Sp. z o.o. w rzeczywistości zrealizowała prace objęte protokołami odbioru podpisanymi z tym podmiotem, oraz, że prace te mają wartość zgodną z ustaloną przez strony umowy i wskazaną w protokołach. Sąd podkreśla w odniesieniu do powyższej kwestii, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika aby organ II instancji podważał dokonanie ww. wydatków w ramach projektu. Organ stoi jednak na zasadnym stanowisku, że wydatki te nie przyczyniły się do realizacji celu projektu i z tego względu dlatego stały się wydatkami niepotrzebnymi podlegającymi zwrotowi. Inaczej mówiąc środki wydatkowane przez Skarżącą, które miały służyć osiągnięciu celu, jakim w niniejszej sprawie było "Zwiększenie konkurencyjności spółki dzięki wdrożeniu innowacyjnej technologii" poprzez wprowadzenie na rynek spienialnego polistyrenu z grafitem ekspandującym uzyskanemu dzięki wdrożeniu innowacyjnej technologii, mogły być wydatkami kwalifikowalnymi, gdyby projekt został zrealizowany. Jednakże, w sytuacji, gdy ww. projekt nie został zrealizowany, a więc nie został osiągnięty jego cel, wydatkowane środki nie mogły być uznane za służące realizacji tego celu i musiały być uznane za wydatkowane bezzasadnie. Sąd zaznacza, że chodzi w tym przypadku o realizację celu projektu w całości. Przedstawione przez Skarżącą faktury dotyczyły natomiast płatności zaliczkowej na zakup linii technologicznej, która nie została wykonana w całości ani nie została odebrana, chociaż okres kwalifikowalności wydatków upłynął. Ponadto pomimo, upływu terminu realizacji projektu, Skarżąca nie przedstawiła wniosku o płatność końcową, a przeprowadzona kontrola potwierdziła, iż wykonanie projektu jest częściowe. Dodatkowo nie wykazała, na jakiej podstawie można uznać, iż zakończenie projektu w terminie, o którego przedłużenie kilkakrotnie wnioskowała, jest możliwe. W konsekwencji organ trafnie wskazał, że Skarżąca naruszyła § 2 ust. 2 Umowy, wg którego zobowiązała się do zrealizowania Projektu w pełnym zakresie, w terminie wskazanym § 5 ust. 3 z należytą starannością. Skarżąca naruszyła ponadto § 7 ust. 1 Umowy o dofinansowanie, na podstawie którego zobowiązała się również do osiągnięcia założonych celów i wskaźników produktu i rezultatu odnoszących się do realizacji celów projektu określonych we wniosku o dofinansowanie. Brak osiągnięcia celów projektu stanowił przesłankę do zwrotu dofinansowania określoną w art. 207 ust. 1 pkt 1 u.f.p. Organ trafnie też wskazał, że Skarżąca nie zastosowała się do postanowień § 4 ust. 10 i ust. 16 Umowy o dofinansowanie zawierających procedury postępowania w przypadku nierozliczenia w terminie przekazanych transz zaliczek i zobowiązujących Beneficjenta do przestrzegania przepisów u.f.p. dotyczących trybu wydatkowania, rozliczania i zwrotu środków dotacji celowej niewykorzystanych w danym roku budżetowym. zgodnie z postanowieniami § 4 ust. 16 Umowy Beneficjent, któremu dofinansowanie udzielone zostanie w formie zaliczki zobowiązany jest do przestrzegania przepisów u.f.p. dotyczących trybu wydatkowania, rozliczania i zwrotu środków dotacji celowej niewykorzystanych w danym roku budżetowym, która podlega zwrotowi do 10 stycznia następnego roku budżetowego (§ 4 ust. 17 Umowy), a tego Beneficjent, pomimo kilkakrotnego wzywania przez PARP, nie uczynił. To z kolei stanowiło o naruszeniu art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., tj. wykorzystania środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. Zdaniem Sądu organ prawidłowo przeanalizował w powyższym zakresie działania Spółki i wskazał na liczne nierzetelności w jej działaniu przy realizacji projektu. Odnosząc się do twierdzeń dotyczących tego, że do niezrealizowania projektu doszło z powodu niedotrzymania umowy przez kontrahenta, który miał zapewnić pokrycie wkładu własnego Sąd stwierdza, że jest to argumentacja chybiona. Należy w tym miejscu wskazać, niezależnie od oceny wiarygodności przedstawionego tłumaczenia, że Skarżąca jest podmiotem gospodarczym, profesjonalnym uczestnikiem obrotu gospodarczego. Nie może zatem przerzucać ryzyka związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej na inne podmioty i np. oczekiwać na zwolnienie od zobowiązań publicznofinansowych. To na niej spoczywało ryzyko rozpoczęcia przedsięwzięcia, na sfinansowanie którego nie miała de facto żadnych środków własnych. Podkreślić należy, że we Wniosku o dofinansowanie, będącego integralną częścią Umowy, Skarżąca zobowiązała się do zagwarantowania na realizację projektu środków własnych w wysokości 28.397 mln zł. Gwarancja ta była jednym z warunków implikujących podpisanie umowy i uzyskanie przez Stronę dofinansowania projektu ze środków PO IG w wysokości ponad 15 mln zł. Zaznaczyć przy tym należy, że Skarżąca miała wystarczająco dużo czasu na pozyskanie tych środków (2 lata od podpisania umowy do końca projektu). Spółka zabiegając o przedłużenie okresu realizacji projektu nie wspominała jednak o braku finansowania wkładu własnego. Wręcz przeciwnie - zapewniała, że nie widzi zagrożeń w realizacji projektu. Dopiero przy piśmie z dnia 12 maja 2015 r. nadesłała umowę pożyczki z 9 maja 2014 r. z firmą Q. S.A. nie przedłożyła jednak wyjaśnienia powodu opóźnienia przelewu transz pożyczki przez pożyczkodawcę. Zgodnie zaś z postanowieniami § 7 pkt. 12 Umowy "Beneficjent niezwłocznie informuje IW/IP II stopnia o wszelkich zagrożeniach oraz nieprawidłowościach w realizacji projektu". W ocenie Sądu powyższe okoliczności w sposób oczywisty wskazują, że zaszły podstawy do zastosowania art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2 u.f.p. Zdaniem Sądu okoliczności te są tak ewidentne, że odmowa przeprowadzenie dowodu z zeznań w charakterze świadków Z. P. i M. W. nie może być uznana za naruszenie art. 75 § 1 i 80 k.p.a. Również zawarty w odwołaniu wniosek dopuszczenie dowodu z opinii biegłego w celu wyceny prac wykonanych przez skarżącą Sąd uznaje za niespełniający warunków określonych w art. 75 § 1 k.p.a. z uwagi na fakt, iż podstawą do żądania zwrotu środków jest bezsporny fakt, iż projekt nie został zakończony w terminie do 31 grudnia 2014 r. W założonym terminie cel projektu nie został więc osiągnięty. Skoro tak, to powoływanie biegłego do wydania opinii na okoliczność wykonywania przez Skarżąca prac objętych przekazanymi PARP protokołami odbioru było bezcelowe. W ocenie Sądu zatem nie można się również zgodzić z twierdzeniem Strony, że organy zaniechały jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej, która byłaby uzasadniona w świetle powołanych przepisów. W świetle przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanu faktycznego należało uznać za bezzasadny zarzut Skarżącej, dotyczący twierdzenia, iż orzekające w sprawie organy naruszyły zasady wynikające z art. 7 i art. 10 k.p.a. i nie podjęły zarówno na etapie prowadzonego postępowania w przedmiocie wydania decyzji o zwrocie środków, jak i na etapie realizacji projektu, wszelkich działań w celu rzeczywistego zrealizowania projektu i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak też nie zapewniły Skarżącej udziału w postępowaniu. Zarówno w czasie przed jak i po przeprowadzonej kontroli, Skarżąca miała możliwość dokonania wyjaśnień i wzywana była do uzupełnień. Na koniec Sąd wskazuje, że jako niezasadny należało ocenić wniosek Skarżącej złożony do Sądu na postawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów dołączonych do odwołania na potwierdzenie zaangażowania Skarżącej w poszukiwaniu finansowego wkładu własnego. Powołane przez Skarżącą dokumenty nie spełniały jednego z wymogów określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a., tj. przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Organ nie zarzucał Skarżącej, że nie czyniła starań w celu pozyskania środków własnych, lecz że pomimo zapewnień środków takich nie pozyskała. Mając na uwadze treść art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.